Η Πρέβεζα, όταν ακόμη περιεβάλλετο με τάφρο -πέραν της οποίας εκτεινόταν ο ελαιώνας-  είχε  τρεις εισόδους: την βόρεια (στην Βρυσούλα, όπου ο προμαχώνας -τα Πευκάκια-), που οδηγούσε στην σημερινή οδό Σπηλιάδη, την δυτική («μεσηνιά πόρτα»[=μεσαία πύλη]  στην οποία κατέληγε ο δρόμος που ένωνε την πόλη με τα Ιωάννινα) που οδηγούσε στην σημερινή οδό Παναγή Τσαλδάρη, και την νότια («πόρτα Ά η Λια» [=πύλη Προφήτη Ηλία]) που οδηγούσε στην σημερινή οδό Αφών Καλημέρη.

Η πόλη επεκτάθηκε, η τάφρος καταργήθηκε, ο ελαιώνας αφανίσθηκε, και κύριες είσοδοι πλέον είναι: -από δυσμάς, όπου η λεωφόρος Ιωαννίνων[1] καταλήγει σε κόμβο και εν συνεχεία  στην Λεωφόρο Ειρήνης·   

-από νότον, όπου η οδός Επτανήσου καταλήγει στην οδό Καλημέρη (πρώην Κλεμανσώ, η οποία συνεχίζεται ως οδός Ι.Μουστάκη), -χωρίς κόμβο, παρότι εκεί συναντώνται αι οδοί Προφήτη Ηλία, Νικοπόλεως, Προμηθέως-. Να σημειώσουμε ότι μέσω της  Επτανήσου καταλήγουν στην πόλη τόσο τα οχήματα που έρχονται στην Πρέβεζα μέσω της υποθαλάσσιας σήραγγας Ακτίου-Πρέβεζας όσο και εκείνα που έρχονται από την παραλιακή Ηγουμενίτσης-Πρεβέζης.

Όλο τον χρόνο, και φυσικά ιδιαίτερα τους καλοκαιρινούς μήνες, η ροή αυτοκινήτων και από τις δύο εισόδους είναι πυκνή.

Η οδός Καλημέρη είναι μονόδρομος, έχει πλάτος 8-10 μ., δεν έχει πεζοδρόμιο και συνήθως σταθμεύουν και οχήματα. Ως εκ τούτου η κυκλοφορία σ’ αυτήν για τους πεζούς είναι άκρως επικίνδυνη.

Αποφασίσθηκε λοιπόν η κατασκευή πεζοδρομίου ικανού πλάτους και η ήπια κυκλοφορία οχημάτων.

Και, επιτέλους, το πρώτο δεκαήμερο του Απριλίου 2026 άρχισαν οι εργασίες. Ήλθαν τα μηχανήματα, έσκαψαν, ξήλωσαν την άσφαλτο, έφυγαν.

Πέρασε η περίοδος του Πάσχα χωρίς να γίνουν καθόλου εργασίες –ο δρόμος παρέμεινε χωμάτινος, με υπερυψωμένα φρεάτια, προεξέχοντα καλώδια και σωλήνες, και άλλες παγίδες για πεζούς και οχήματα.

Μετά πάροδο εβδομάδων, οι εργασίες επαναλήφθηκαν, με περίεργο όμως ρυθμό -δυο-τρεις μέρες δούλευαν συνεργεία, άλλες τόσες ή και περισσότερες πλήρης απραξία. 

Έτσι, τέσσαρες μήνες μετά την έναρξη των εργασιών, βλέπουμε την ίδια κατάσταση: να γίνονται κάποιες εργασίες επί μία ή δύο ημέρες και να ακολουθούν αρκετές χωρίς παρουσία κανενός συνεργείου.

Και ο δρόμος παραμένει σε κατάσταση μη προσβάσιμη, τόσο για όσους κατοικούν στις παρακείμενες οικοδομές, όσο και για τους περιοίκους -και όχι μόνο.

Κατανοητό ότι τα έργα χρειάζονται εύλογο χρόνο για να ολοκληρωθούν, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι μπορούν να παρατείνονται επ’ αόριστον.

Οι όποιοι αρμόδιοι, τυπικά ή ευρύτερα -Δήμος, Πολεοδομία, Τεχνικό Επιμελητήριο, όποιοι άλλοι-, ας αντιληφθούν την ταλαιπωρία και τους κινδύνους.

Να μπουν λοιπόν σε κανονικό ρυθμό και να ολοκληρωθούν έγκαιρα οι εργασίες αναμορφώσεως αυτού του ταλαίπωρου δρόμου. Και, ακόμη, να κατασκευασθεί το συντομότερο ο κόμβος στην συμβολή των οδών Επτανήσου-Νικοπόλεως-Προφήτη Ηλία-Προμηθέως-Καλημέρη. Για την ασφαλή κυκλοφορία των οχημάτων, για την ασφάλεια των πεζών.

Προς όφελος όλων.

[1]  Αυτή, η επί ένα αιώνα λεγόμενη Ιωαννίνων, η οποία πρόσφατα κατατμήθηκε σε δύο τμήματα και μετονομάσθηκε σε Οκταβιανού Αυγούστου και Κώστα Κρυστάλλη, αδόκιμα, και παρά τις τεκμηριωμένες εισηγήσεις εγκρίτων συμπολιτών για μη κατάτμηση, για μετονομασία π.χ. σε Λεωφόρο αρχαίας Νικοπόλεως (αφού συνδέει την Πρέβεζα με την Νικόπολη -η οποία ιδρύθηκε από τον Οκταβιανό σε ανάμνηση της νίκης του  την 2 Σεπτεμβρίου π.Χ. επί του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας· όμως, με την  επικράτηση του Οκταβιανού και τον θάνατο της Κλεοπάτρας έληξε η ελληνιστική περίοδος και άρχισε η ρωμαϊκή). Αλλά αυτό, η άκαιρη μετονομασία, είναι μια άλλη ιστορία…