Παρακολούθησα με ενδιαφέρον τις εκλογές στο ΚΙΝΑΛ για την ανάδειξη προέδρου. Με εντυπωσίασε ο απρόβλεπτα πολύ υψηλός αριθμός ψηφοφόρων, κάτι ασυνήθιστο για ένα κόμμα του 6 – 7%. Σε αντίθεση με τον ΣΥΡΙΖΑ, που ακολουθεί τα κομμουνιστικά πρότυπα, το ΚΙΝΑΛ , όπως και η ΝΔ εκλέγουν τους αρχηγούς τους από την βάση, κάτι το οποίο ούτε το σκέφτεται ο Τσίπρας. Είναι πραγματικά παράλογο και γελοίο ένα κόμμα που αυτοαποκαλείται λαїκό να αρνείται την εκλογή αρχηγού από την βάση. Η μεγάλη προσέλευση υποψηφίων και η ανάδειξη νέου αρχηγού, ίσως να αποτελεί το κίνητρο «επαναπατρισμού» ψηφοφόρων του ΠΑΣΟΚ, που μετακινήθηκαν στον ΣΥΡΙΖΑ, παρασυρόμενοι από τα ψεύδη του Τσίπρα και πιθανά, όπως τονίζουν πολιτικοί αναλυτές, οι πολιτικές ισορροπίες να είναι πλέον ρευστές.

Δυσμενή εντύπωση μου προκάλεσε η υποψηφιότητα του κ. Παπανδρέου, όχι γιατί ήταν υποψήφιος, αλλά ο τρόπος με τον οποίο έθεσε την υποψηφιότητά του. Ενώ αρχικά εμφανίσθηκε ως εγγυητής της εκλογικής διαδικασίας, εν συνεχεία υπέβαλε υποψηφιότητα, κάτι το οποίο είχαν προβλέψει οι δημοσιογράφοι από την πρώτη κιόλας ημέρα ανάμειξής του στην εκλογική διαδικασία. Το επόμενο ατόπημά του ήταν η μη συμμετοχή του στην συζήτηση – debate, επειδή δεν υιοθετήθηκαν από τους άλλους πέντε υποψηφίους οι δικοί του όροι συμμετοχής. Ολίσθημα καθαρά αντιδημοκρατικό.

 Από το debate δεν προέκυψε πολιτική είδηση ή κάτι που να χαρακτηρίζει  μια νέα πολιτική των υποψήφιων αρχηγών. Οι θέσεις των περισσοτέρων ήταν νεφελώδεις, αποφεύγοντας απαντήσεις σε ερωτήματα που θα μπορούσαν να επηρεάσουν αρνητικά ένα μέρος των ψηφοφόρων. Ο νικητής κ. Ανδρουλάκης ήταν γενικά «άοσμος και άγευστος». Ξεχώρισε ο κ. Λοβέρδος με τις σαφείς του απαντήσεις επί όλων των θεμάτων, όπως έκανε άλλωστε καθ’ όλη την διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Π.χ. με σαφήνεια δήλωσε ότι δεν πρόκειται να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ,  ενώ τάχθηκε ανεπιφύλακτα εναντίον της αντεθνικής «συμφωνίας των Πρεσπών». Πολύ καλή εντύπωση μου έκανε επίσης ο κ. Γερουλάνος, καίτοι ήρθε τελευταίος στις προτιμήσεις των ψηφοφόρων. Ο κ. Καστανίδης είχε πολύ καλό λόγο, που θύμιζε βελτιωμένο Πολύδωρα, χωρίς όμως ουσιαστικά πολιτικά μηνύματα.  Τελικά, θριάμβευσε ο κομματικός μηχανισμός. Με εξαίρεση την Αθήνα, τα ποσοστά των ψήφων που έλαβε κάθε υποψήφιος είχαν μόνο μικρές αποκλίσεις από περιοχή σε περιοχή. Στον δεύτερο γύρο , ένα άλλο ατόπημα του κ. Παπανδρέου, που θα μπορούσε να τινάξει στον αέρα όλη την διαδικασία, ήταν όταν ισχυρίσθηκε ότι υπήρξε νοθεία σε εκλογικά τμήματα, κάτι το οποίο αναίρεσε την επομένη. Θα μου επιτρέψετε επίσης να σχολιάσω τα ακόλουθα:                                                                                                                      

 α) Θεωρώ ότι υπάρχει μεγάλο πρόβλημα από την μη φυσική παρουσία του κ. Ανδρουλάκη στην Βουλή, επειδή δεν είναι βουλευτής. Κατά την γνώμη μου είναι αδιανόητο ένα κόμμα να εκπροσωπείται στην Βουλή όχι από τον αρχηγό του, αλλά από τον «αντ’ αυτού» και αυτό όχι για λίγες ημέρες ή για 2 - 3 εβδομάδες, αλλά μέχρι τις επόμενες εκλογές.

 β) Ο κ. Λοβέρδος πιστεύω ότι έχασε πολλούς ψήφους, επειδή διάχυτη ήταν η εντύπωση ότι θα συνεργασθεί με την ΝΔ. Αυτό ακούσθηκε από πολλούς δημοσιογράφους, οι οποίοι συνειδητά ή ασυνείδητα ταύτισαν τις έννοιες της «συνεργασίας» με την «εθνική ευθύνη». Ουδέποτε ο κ. Λοβέρδος ανέφερε ότι θα συνεργαστεί με την ΝΔ. Ανέφερε , όμως ότι «γι’ αυτόν υπερέχει η εθνική ευθύνη για να μην οδηγηθεί η χώρα σε ακυβερνησία». Αυτό θεωρήθηκε ως έκφραση συνεργασίας με την ΝΔ, δεδομένης της απλής αναλογικής, η οποία πιθανά μετά τις εκλογές να οδηγήσει σε ακυβερνησία την χώρα, εφόσον το πρώτο κόμμα δεν συγκεντρώσει το 50% + 1 των ψηφοφόρων. Άλλωστε αυτός ήταν και ο στόχος του ΣΥΡΙΖΑ, με την ψήφιση της απλής αναλογικής, αφού σύμφωνα και με την κ. Αχτσιόγλου «η κανονικότητα στην χώρα δεν ευνοεί τον ΣΥΡΙΖΑ».

 Συνεργασία είχαμε μεταξύ της ΝΔ και του ΚΚΕ το 1989,  μεταξύ της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ το 2013 και κυρίως το 2015 μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και του ακροδεξιού κόμματος των ΑΝΕΛ. Τον Αύγουστο του 2015, όταν ο Τσίπρας είχε ήδη εξαπατήσει τους ψηφοφόρους του, αφού ουδεμία από τις υποσχέσεις του τήρησε και όταν μετά το Δημοψήφισμα – τραγέλαφο εξαπάτησε έναν ολόκληρο λαό, ήρθε στην Βουλή το θέμα ψήφισης του Μνημονίου Τσίπρα. Δυστυχώς,  η Βουλή ήταν υποχρεωμένη να ψηφίσει το Μνημόνιο, που θα διατηρούσε την χώρα στην ΕΕ, επειδή η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ συγκέντρωνε αριθμό βουλευτών μικρότερο του 120, πολιτικό όριο που η ίδια είχε θέσει ως όριο επιβίωσής της. Τότε η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, προκειμένου να σωθεί η χώρα, υπερψήφισαν το Μνημόνιο – Τσίπρα. Αυτό δεν λέγεται «συνεργασία», λέγεται «πατριωτισμός» και «εθνική ευθύνη», έννοιες άγνωστες για τον ΣΥΡΙΖΑ. Σας θυμίζω ότι μετά την ψηφοφορία ο Πρόεδρος της ΝΔ κ. Μεїμαράκης δήλωσε στην Βουλή: «Η θετική ψήφος της ΝΔ δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη και τον Σεπτέμβριο». Σας θυμίζω, επίσης, ότι τότε ο Τσίπρας είπε στην Βουλή: «Δεν μετανιώνω που επέλεξα τον συμβιβασμό (εννοεί το Μνημόνιο) έναντι του ηρωικού χορού του Ζαλόγγου, για τους Έλληνες και τις Ελληνίδες». Απέφυγε βέβαια ο καθ’ έξιν ψευδόμενος πολιτικός να πει ότι αυτός μας οδήγησε στον γκρεμό του Ζαλόγγου με τις δικές του ενέργειες, τις ιδεοληψίες και πειραματισμούς, εξαιτίας της έλλειψης συναίσθησης της άγνοιάς του και της έννοιας της εθνικής ευθύνης. Απέφυγε, επίσης, να πει ότι ο «συμβιβασμός» του ήταν το αποτέλεσμα  του έντονου φόβου που τον διακατείχε, όταν αναλογίσθηκε τις συνέπειες των πράξεών του. Αυτό προκύπτει αβίαστα από την δήλωση Τσίπρα, στις 29/2/16, σε συνέντευξή του στον κ. Χατζηνικολάου: «Όταν διαπίστωσα ότι με την επιμονή μου έπαιζα το μέλλον της χώρας και του λαού έκανα πίσω»!                                                                                

 Ο Καντ είχε πε ότι «αυτός που ψεύδεται όχι μόνο προσβάλλει την αξιοπρέπεια των άλλων αλλά και εκμηδενίζει την δική του». Έχει επίσης ειπωθεί ότι «μπορεί κάποιος να ξεγελά όλους για λίγο καιρό, αλλά λίγους για όλο τον καιρό». Λίγες ημέρες μετά την ψήφιση του Μνημονίου, την πρωτοφανή κοροїδία του ελληνικού λαού και τον πρωτόγνωρο διασυρμό του έξω από τις τράπεζες, ο ευφυής λαός μας ξαναψήφισε τον Τσίπρα για πρωθυπουργό της χώρας, δηλώνοντας έτσι ότι αρέσκεται να τον εξαπατούν και ότι είναι άξιος της μοίρας του.