Σάββατο, 20 Ιανουαρίου 2018 |  


26820 89250
topfonip@otenet.gr

Καθημερινή Ανεξάρτητη
Εφημερίδα της Πρέβεζας

21-12-2017 16:39:47

Χάσαμε τη Λίζα μας, την κυρά του Μονολιθίου/ του Μιχαήλ Λουκά
Πριν από λίγες ημέρες μου τηλεφώνησε η πρόεδρος της «Παρέμβασης για τα Ζώα» Κα Βάνα Ζέρβα για να μου πει τα θλιβερά νέα: «Έφυγε μου είπε η Λίζα μας».  Μεσολάβησε σιωπή. Ήταν τότε που αστραπιαία, σαν κινηματογραφική ταινία, πέρασε από μπροστά μου όλη η πολυετής μου γνωριμία με την Λίζα, που οι πολλοί φίλοι της την ονόμαζαν, όχι άδικα, Κυρά του Μονολιθίου. Η Λίζα ήταν ένα πανέμορφο μεγαλόσωμο σκυλάκι με μαύρο τρίχωμα γύρω από το αριστερό της μάτι, με μάτια εκφραστικά που άστραφταν όταν θύμωνε και γαλήνευαν όταν συναντούσε τους φίλους της.
Κάθε φορά που ερχόμουνα στην Πρέβεζα, μετά την σήραγγα Πρεβέζης – Ακτίου, πήγαινα κατ’ ευθείαν στο Μονολίθι για να συναντήσω την Λίζα. Γνώριζα πως πολλοί φίλοι της και μέλη της Παρέμβασης φρόντιζαν την διατροφή της και καθημερινά ο κ. Ηλίας Τέφας,  που χαίρονταν το κολύμπι χειμώνα – καλοκαίρι. Όμως, δεν μπορούσε να αντισταθεί στις κονσέρβες πατέ,  που κατελάμβαναν  μεγάλο μέρος του πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου μου. Μαζί της και όλα τα απροστάτευτα περαστικά σκυλάκια του Μονολιθίου. Την επισκεπτόμουνα δύο φορές την ημέρα, γι’ αυτό φρόντιζα να μένω δίπλα στο Μονολίθι, στον Μύτικα. Την επισκεπτόμουνα, επίσης, τα πρωινά της αναχώρησής μου για την Αθήνα.
Πόσες φορές τις κρύες ημέρες του Χειμώνα δεν την σκέφθηκα, αλλά και πόσες φορές  δεν ζήλεψα την ανεξαρτησία της, αλλά και την παραδεισένια περιοχή που διάλεξε να ζήσει. Ήταν τυχερή που δεν είχε τις δυσάρεστες εμπειρίες του κατατρεγμού που βιώνουν καθημερινά τα απροστάτευτα της πόλης. Την ζήλευα, όταν τα πρωινά του καλοκαιριού την έβλεπα να κάθεται στην άμμο λίγα μέτρα μακριά από το κύμα, αγναντεύοντας  το υπέροχο ανοιχτό μπλε του Ιονίου και τα απογεύματα να απολαμβάνει το μοναδικό ηλιοβασίλεμα, εκεί όπου ο ήλιος σμίγει ερωτικά με την θάλασσα, γεμίζοντας με χρώματα χαράς τον ορίζοντα μέχρις ότου χαθεί στην αγκαλιά της. Την ζήλευα, επειδή μπορούσε να βλέπει τα αγριεμένα κύματα να τιθασεύονται στην αμμουδιά και τις ημέρες καταλαγιάσματος  να ακούει το υπέροχο και απαλό τσυτσύρισμα που αφήνει η θάλασσα στο Μονολίθι κάθε φορά που τρίβεται ερωτικά με τα βοτσαλάκια στο ατέλειωτο πέρα-δώθε των κυμάτων.
Η Λίζα αγαπούσε με τον δικό της τρόπο, εκφραζόμενη με το κούνημα της ουράς της, με τα εκφραστικά της μάτια, με την στάση του σώματός της. Η περηφάνια της δεν της άφηνε περιθώρια για άλλες εκδηλώσεις. Είχε και αυτή εχθρούς, δίποδα  που δεν ανέχονταν να μοιράζονται την φυσική ομορφιά της περιοχής μαζί της. Πολλές φορές η Λίζα θα αναρωτήθηκε, γιατί πολλά δίποδα κρατούν μαγκούρες, όταν αρκούσε μόνο ένας γλυκός λόγος, μια φιλική χειρονομία από μέρους τους για να γίνει φίλη τους.
Την Λίζα την συνάντησα τις τελευταίες ημέρες του Οκτωβρίου. Ήταν καταβεβλημένη και είχε χάσει μέρος της ζωηράδας της. Δεν έπαυε, όμως, να με πλησιάζει με φιλική διάθεση,  όπως πάντοτε.
‘Ολοι οι φίλοι της, χάσαμε μια ψυχούλα, που γέμιζε, ομόρφυνε και ζωντάνευε με την παρουσία της την περιοχή και μας χάριζε χωρίς προϋποθέσεις , διακυμάνσεις ή υπολογισμούς την άδολη αγάπη της. Χάσαμε έναν φίλο που μας καλωσόριζε στο Μονολίθι, οποιαδήποτε ώρα, οποιαδήποτε εποχή του έτους, χωρίς να ταλαντεύεται, χωρίς να αμφιβάλλει. Το Μονολίθι έχασε τον φύλακά του, την Κυρά του και τα δέντρα του την μοναδική ζωική ύπαρξη που τα συντρόφευε τις κρύες νύχτες του χειμώνα, φωλιάζοντας στην βάση του κορμού τους. Δεν έχουν φωνή να εκφράσουν την λύπη τους. Αισθάνονται μόνο και θυμούνται.  
 
Ο Μιχαήλ Γ. Λουκάς είναι Επίτιμος Πρόεδρος της Παρέμβασης για τα Ζώα      






ΕΠΙΣΤΗΜΗ-ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ περισσότερα



ΡΟΗ ΕΙΔΗΣΕΩΝ