Το Άγιο Φώς, που εμφανίζεται την ημέρα της Αναστάσεως  στόν Πανάγιο Τάφο, έχει προκαλέσει κατά καιρούς πολλά ερωτηματικά καί πολλές συζητήσεις. Ιδιαίτερα όταν πλησιάζει η εορτή του Πάσχα, όλο τό μιντιακό σύστημα θεωρεί ότι είναι μία καλή ευκαιρία να ασχοληθεί μέ τό θέμα, απευθυνόμενο σέ πιστούς καί μή πιστούς,  καθώς τέτοιες εκπομπές παρουσιάζουν μεγάλη ακροαματικότητα!

 Η παράδοση της Εκκλησίας μαρτυρεί μέσα από γραπτά κείμενα, τόσο ιστορικά όσο και αφηγήσεις προσκυνητών, εδώ και αιώνες, ότι η εμφάνιση του Αγίου Φωτός είναι ένα θαυμαστό γεγονός, ένα «σημείο», πού συνδέεται μέ  την Ανάσταση, πού είναι το μεγαλύτερο γεγονός στή ζωή του Χριστού, πάνω στο οποίο θεμελιώθηκε ολόκληρο το οικοδόμημα της χριστιανικής πίστης και της Εκκλησίας.

 Και ενώ τα γραπτά κείμενα επιβεβαιώνουν τό θαυμαστό  αυτό γεγονός, πολλοί κατά καιρούς, εκτός, αλλά και εντός (!), της Εκκλησίας, αμφιβητούν την ύπαρξή του και την θαυματουργική του προέλευση, λέγοντας ότι δέν συνιστά θαύμα, αλλά αποτελεί προϊόν ανθρώπινης επέμβασης, απαξιώνοντας με τις αφηγήσεις τους αυτές ιστορικά κείμενα καί μαρτυρίες αιώνων.  Στή Δικαιοσύνη που οδηγήθηκε η υπόθεση,  τό Δικαστήριο δεν απεφάνθη εάν αποτελεί θαύμα ή όχι το γεγονός του Αγίου Φωτός, αφού δεν υπόκειται στην αρμοδιότητά του, όπως και όλα τα θαυμαστά γεγονότα πού μαρτυρούνται  στην Αγία Γραφή και την Ιερή Παράδοση της Εκκλησίας μας. Ο Αρχιεπίσκοπος Ισίδωρος του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων σέ συνέντευξή του τό 2017, είχε καταθέσει προσωπική μαρτυρία θέασης του Αγίου φωτός τό 1986, στή ροτόντα του Παναγίου Τάφου, την οποία(ροτόντα) είδε να λούζεται μέσα σε ένα εκτυφλωτικό φως. Στή συνέντευξή του είχε ξεκαθαρίσει ότι το φως αυτό δεν προερχόταν από τον ήλιο, διότι μετά από λίγο εξαφανίστηκε, όπως μυστηριωδώς είχε εμφανισθεί. «Όλα αυτά τα χρόνια υπάρχουν πάρα πολλές εμπειρίες που έχουμε δει στον Πανάγιο Τάφο», είχε προσθέσει ο Αρχιεπίσκοπος Ισίδωρος  στή συνέντευξή του.

 Δέν είναι πρώτη φορά πού δημοσιογραφική «έρευνα» έχει σαν αντικείμενό της εκκλησιαστικά ζητήματα παρουσιάζοντας τά πράγματα όχι πάντοτε αντικειμενικά και αμερόληπτα, αφού  είναι γνωστό ότι τό δημοσιογραφικό σύστημα κινείται μέ βάση τά συμφέροντα που εξυπηρετεί, σύμφωνα μέ τή βούληση καί τήν σκοπιμότητα  αυτών  πού τά χρηματοδοτούν καί τά διακινούν, προβάλλοντας παράλληλα πρόσωπα αφορμώμενα από τίς προκαταλήψεις και ιδεοληψίες τους, παραβλέποντα αντιδεοντολογικά  μαρτυρίες και εμπειρίες αιώνων.

 Οι Πατέρες της Εκκλησίας τονίζουν οτι δυνατότητα κατανόησης καί γνώσης του Θεού εκ μέρους των ανθρώπων επιτυγχάνεται μόνον μέσα από τις ενέργειές Του. Όπως το αισθητό φώς δεν είναι ορατό από όλους, αλλά μόνον από εκείνους που είναι ξυπνητοί και μπορούν χωρίς κανένα εμπόδιο να απολαμβάνουν τήν παρουσία του, έτσι και ο νοητός Ήλιος της Δικαιοσύνης, δέν χαρίζει σε όλους τή θέαση των θαυμάτων Του, αλλά σε όσους ζουν άξια καί σύμφωνα μέ τό θέλημά Του. Το ότι στίς μέρες μας οι άξιοι είναι λίγοι ή δεν υπάρχουν, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει καί το Άγιο Φώς.

  Η εμφάνιση του Αγίου Φωτός επιβεβαιώνεται αιώνες τώρα από τις μαρτυρίες χιλιάδων ανθρώπων που πιστοποιούν οτι το Άγιο Φώς διαχέεται μέσα στό Ναό της Αναστάσεως μέ τή μορφή γαλαζόλευκων εκλάμψεων, οτι φωτίζει τμήματα του ναού, περιλούζει πρόσωπα ανθρώπων και Εικόνες Αγίων, ενώ ανάβει χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση κανδήλες του ναού και λαμπάδες πιστών. Άλλωστε το ότι τα θαύματα αποτελούν σημάδια της παρουσίας του Θεού, συνιστούν καί τόν κύριο λόγο γιά τον οποίο οι αρνητές της πίστεως προσπαθούν νά πείσουν το ακροατήριό τους ότι τά θαύματα του Θεού είναι ανθρώπινες επεμβάσεις.

 Αυτές οι αντιλήψεις λογικής ερμηνείας ή μάλλον παρερμηνείας των θαυμάτων, παραπέμπουν σ’ ένα «δυτικό σχολαστικισμό»,  σύμφωνα με τον οποίο όργανο της γνώσης είναι ἡ λογική. Κατά τόν σχολαστικισμό, ακόμα και η γνώση του Θεού συντελείται με την χρήση του λογικού,  δίνεται προτεραιότητα στή διάνοια, πού εκλαμβάνεται σαν όργανο, τόσο στή φυσική όσο καί στη υπεφυσική γνώση,  με αποτέλεσμα οι ενέργειες του Θεού νά νοούνται ως γνωστικό «αντικείμενο» πού συλλαμβάνεται από τήν διάνοια του ανθρώπου, όπως συλλαμβάνεται κάποιο άλλο φυσικό αντικείμενο. Αυτή η αντίληψη ήρθε από τόν δυτικοευρωπαϊκό χώρο, κυρίως τόν 17ο αιώνα, με την ανάπτυξη των θετικών επιστημών. Σ΄ αυτό συνέβαλε σέ μεγάλο βαθμό και ο σχολαστικισμός (13ος αἰ.). Η στάση αυτή που απολυτοποιεί τήν λογική καί τήν διάνοια, δείχνει αποθέωση του διανοητισμού εις βάρος υπερφυσικών αληθειών που υπάρχουν και ενεργούν στον άνθρωπο καί τόν  κόσμο.

 Η υπερφυσική γνώση συντελείται  μέ την ένταξη του ανθρώπου στην Εκκλησία, ως σώμα Χριστού, που αποτελεί καί τόν λόγι ύπαρξή Της στόν κόσμο. Η κατά κόσμον παιδεία και ο στοχασμός, δέν συνιστούν προϋπόθεση θεογνωσίας, καθόσον τά του Θεού υπερβαίνουν την ανθρώπινη διάνοια καί κάθε προσπάθεια λογικής κατανόησης των υπερφυσικών γεγονότων θά καταλήξει,  είτε σέ παρανόηση, είτε σε απόρριψη, είτε σε πλάνη.

 Θαυμαστά γεγονότα στή ζωή της Εκκλησίας φανερώνουν τις άκτιστες ενέργειες του Θεού στις οποίες μπορεί να γίνει μέτοχος ο άνθρωπος ζώντς εν Χριστώ. Η εμφάνιση του Αγίου Φωτός την ημέρα της Αναστάσεως  στόν Πανάγιο Τάφο, δέν μπορεί να ερμηνευθεί από τό μυαλό σάν ένα φυσικό φαινόμενο. Όπως όλα τά θαυμαστά γεγονότα έτσι καί τό Άγιο Φώς έχει ανεξιχνίαστους τρόπους μέ τούς οποίους εμφανίζεται καί μεταδίδεται, αφού ανεξιχνίαστος είναι καί ο Κύριος του οποίου τό Άγιο Φώς αποτελεί  «άκτιστη ενέργεια».

Αρχιμ. Ιωαννίκιος Μπίλιας