Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο, πως τα χωριά της Ελλάδος και της Ηπείρου ειδικότερα, περιβάλλονται από μια πλούσια φυσική ομορφιά που τα καθιστά μοναδικά. Συγχρόνως, έχουν μεγάλη ιστορία, πολιτισμική και διαχρονική αξία που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Ωστόσο παρατηρείται, εδώ και πολλά χρόνια το φαινόμενο της ερήμωσης των χωριών της Ελλάδος και ιδιαίτερα της Ηπείρου, μιας περιοχής ελλιπούς σε εύφορες εκτάσεις γης. Η κτηνοτροφία και η γεωργία που ανέκαθεν αποτελούσε την βάση της ελληνικής οικονομίας, απαγχονίζεται διαρκώς. Η κατάσταση ολοένα καθίσταται δραματική. Κίνητρα για την ανάπτυξη της γεωργικής παραγωγής δεν δίνονται στους νέους. Αντιθέτως καλλιεργείται τόσο από τον χώρο της οικογένειας, όσο και από τον χώρο του σχολείου, η απαξιωτική αντίληψη, πως το να ασχοληθεί κάποιος με τον πρωτογενή τομέα είναι ντροπή.
Όσοι ασχολούνται ακόμη με τον πρωτογενή τομέα, εκφράζουν την έντονη δυσαρέσκεια και προτείνουν στα παιδιά τους να μην ακολουθήσουν αυτό το δύσκολο και χωρίς αντίκρισμα στην κοινωνία, επάγγελμα.
Από την άλλη πλευρά, εμείς οι νέοι βλέποντας τους αγρότες γονείς και συγγενείς μας, να δουλεύουν σκληρά 365 ημέρες τον χρόνο και οι κόποι τους να μην ανταμείβονται, καταφεύγουμε στην αναζήτηση άλλων εργασιών που θα μας εξασφαλίσουν μια πιο άνετη και λιγότερο κουραστική εργασία​. Οι εργασίες όμως αυτές βρίσκονται στις μεγαλουπόλεις τόσο του εσωτερικού, όσο και του εξωτερικού, με αποτέλεσμα εμείς οι νέοι θέλοντας και μη, να εγκαταλείπουμε τα χωριά μας.Παράλληλα, οι ηλικιωμένοι πεθαίνουν, κι όσοι απομένουν στα χωριά, δεν μπορούν λόγω ηλικίας να καλλιεργήσουν τα χωράφια και έτσι μένουν χέρσα. Τα σπίτια κλείνουν και τα χωριά μας μοιάζουν με ένα απέραντο νεκροταφείο. Το Πάσχα και το καλοκαίρι, οι ξενιτεμένοι γυρίζουν για να δούν τους εναπομείναντες συγγενείς και φίλους, να διασκεδάσουν στα πανηγύρια και τότε τα χωριά μας για λίγο ζωντανεύουν. Ωστόσο και πάλι ερημώνουν.
Η εικόνα που αντικρίζει κανείς, καθώς φθάνει σε κάποια από τα χωριά μας, είναι θλιβερή. Τα σχολεία που χτίστηκαν για να μορφωθούν τα παιδιά, έχουν μετατραπεί, άλλα σε αποθήκες, άλλα με πρωτοβουλία σωματείων σε μουσεία και άλλα δυστυχώς είναι εγκαταλελειμμένα και μοιάζουν βομβαρδισμένα. Οι παιδικές χαρές ολοκαίνουριες, αλλά κι αυτές είναι άδειες. Τα περίπτερα και τα καφενεία- παντοπωλεία, αν όχι σε όλα τα χωριά, στα περισσότερα παραμένουν εδώ και πολλά χρόνια κλειστά. Όλα τα πολιτιστικά μνημεία( βρύσες, νερόμυλοι, μαντάνια κτλ), όπου οι παλαιότερες γενιές ζούσαν από αυτά, είναι μερικώς ή ολικώς κατεστραμένα. Επιπλέον, πολλοί άνθρωποι βρίσκονται στο '' Έλεος του Θεού'', καθώς, αστυνομικός για να τους προστατεύσει από εγκληματίες δεν υπάρχει. Τα νοσοκομεία βρίσκονται πολύ μακρυά και το πλησιέστερο κέντρο Υγείας, δεν διαθέτει, ούτε το προσωπικό, ούτε τα απολύτως απαραίτητα. Το οδικό δίκτυο σε πολλά σημεία είναι επικίνδυνο για τους οδηγούς, ενώ η συγκοινωνία με το πιο κοντινό αστικό κέντρο είναι κουραστική για τους ηλικιωμένους, όπου πολλοί από αυτούς ζούν σε απομονωμένες περιοχές.
Αυτή η κατάσταση επικρατεί στις επαρχίες, εδώ και πολλές δεκαετίες και κανένας δεν προσπάθησε να την αλλάξει προς το καλύτερο.Τα τελευταία όμως χρόνια η παρακμή των χωριών έχει αρχίσει να φθάνει στο αποκορύφωμα της. Εάν το ελληνικό κράτος δεν κάνει κάτι εγκαίρως, πολύ φοβάμαι πως τα πανέμορφα χωριά μας θα γίνουν ένα μουσείο, που θα τα επισκεπτόμαστε μία φορά το χρόνο σαν τουρίστες για να βρούμε λίγη ηρεμία.
Πρέπει, να ληφθούν άμεσα κάποια μέτρα για την ανάπτυξη της γεωργικής παραγωγής. Δεν είναι δυνατόν να μένουν χέρσα τα χωράφια και να εισάγουμε προϊόντα από το εξωτερικό, την στιγμή που οι κλιματικές συνθήκες επιτρέπουν την καλλιέργεια πολλών προϊόντων. Ευελπιστώ πως η κατάσταση αυτή θα αλλάξει προς το καλύτερο, γιατί η ύπαιθρος είναι '' η μητέρα των πάντων'', είναι αυτή η οποία προσφέρει όλα εκείνα τα αγαθά που χρειάζεται ο άνθρωπος για να επιβιώσει και αυτό δεν πρέπει ποτέ να το ξεχνάμε.

Ο Χρήστος Κώστας είναι φοιτητής της φιλοσοφικής σχολής του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας Ιωαννίνων.