«Αι άρισται δοκούσαι είναι φύσεις μάλιστα παιδείας δέονται» (Ξενοφών) [Εκείνοι που φαίνονται ότι εκ φύσεως είναι άριστοι, χρειάζονται περισσότερο από τους άλλους την παιδεία].

      Δεν με εξέπληξε η θέση της ΕΛΜΕ Πρεβέζης ούτε εκείνη των διαφόρων παρατάξεων του Δημοτικού Συμβουλίου, για το Πρότυπο Σχολείο Πρεβέζης. Όμως ως εκπαιδευτικός, που υπηρέτησα την Ανωτάτη Παιδεία της Χώρας επί 43 χρόνια από όλες της τις βαθμίδες και ακαδημαїκές θέσεις, αλλά και ως Πρεβεζάνος και Δημότης Πρεβέζης, αισθάνθηκα βαθύτατη απογοήτευση (κατά τον πλέον επιεική χαρακτηρισμό) για τις οπισθοδρομικές αντιλήψεις αυτών που μας εκπροσωπούν.  Για την ΕΛΜΕ, η θέση της ήταν αναμενόμενη. Μετά την κατάργηση των επιθεωρητών Μέσης Εκπαιδεύσεως, την επιλογή Δ/ντών με περιορισμένη θητεία και με κύριο κριτήριο την εντοπιότητα, την κατάργηση του κριτηρίου του βαθμού πτυχίου (που περιόρισε το ενδιαφέρον για υψηλόβαθμα πτυχία) κ.ά., ο αξιοκρατικός χαρακτήρας της Παιδείας έγινε αιτησιοκρατικός. Η απόρριψη από τους συνδικαλιστές της αξιολόγησης των εκπαιδευτικών, σημαίνει για πολλούς άρνηση να δείξουν το έργο τους, έχοντας πιθανά συναίσθηση της ανεπάρκειας και της ακαταλληλότητάς τους. Θα επισημάνω ότι ο δάσκαλος, εκτός από την επιστημονική κατάρτιση, πρέπει να διαθέτει διδακτική μέθοδο, μεταδοτική ικανότητα, κριτήρια αξιοκρατίας, ψυχική εγγύτητα στην νεότητα, ανθρωπιστική αγωγή, πνεύμα πειθαρχίας στους παγκόσμιους κανόνες της σχολικής λειτουργίας κ.ά. Πρέπει, επίσης, να ενθαρρύνει μαθητικές πρωτοβουλίες, για θέματα που σχετίζονται με την επιστήμη, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, κ.ά. Τα αναφέρω αυτά, γιατί η ποιότητα της Παιδείας εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τους λειτουργούς της.

    Ανεξάρτητα του τύπου σχολείου, πρώτο μέλημα των εκπαιδευτικών πρέπει να είναι η ανάπτυξη μεταξύ των μαθητών της λεγόμενης «ευγενούς άμιλλας», δηλαδή του αγώνα για ανάδειξη και υπεροχή χωρίς αντιπαλότητα, που περικλείει την έννοια του ανταγωνισμού και χωρίς να χρησιμοποιούνται αθέμιτα μέσα. Ταυτόχρονα δεν αποκλείει την συνεργασία μεταξύ όλων των παραγόντων της εκπαίδευσης, τόσο μεταξύ μαθητών όσο και μεταξύ μαθητών και δασκάλων. Τουναντίον μάλιστα. Από την συνεργασία αυτή όλοι θα βγουν κερδισμένοι και κυρίως οι μέτριοι και οι κακοί μαθητές.  Ένα σχολείο χωρίς κίνητρα και ευγενή άμιλλα θα καταντήσει αργά ή γρήγορα σχολείο μετριοτήτων, στο οποίο η συνεργασία έχει ελάχιστα να προσφέρει.                                                                 

  Η ευγενής άμιλλα είναι συνδεδεμένη  με τα «αριστεία», που απετέλεσαν τον κύριο στόχο του π. συριζαίου υπουργού Παιδείας κ. Μπαλτά, ο οποίος, δηλώνοντας ότι το ομηρικό «αιέν αριστεύειν» αντιβαίνει στην επιταγή της ισότητας στην Παιδεία, υιοθέτησε την φράση «εξισωτική Παιδεία». Στα πλαίσια αυτά κατήργησε τα ΠΡΟΤΥΠΑ σχολεία, δηλώνοντας: «Η αριστεία μοιάζει με ΡΕΤΣΙΝΙΑ, καθώς αν αριστεύσεις είσαι αναγκασμένος να είσαι αντάξιος αυτής της έννοιας διαρκώς, ενώ αν αποτύχεις σε κυνηγάει η αποτυχία». Παιδαριώδεις  και Γελοίες δικαιολογίες, απευθυνόμενες σε πολίτες αναλόγου επιπέδου.  Στον ισχυρισμό ότι οι μαθητές εισάγονται στα πρότυπα σχολεία με εξετάσεις αριστείας, ο κ. Μπαλτάς απάντησε: «Αυτά είναι ΧΙΤΛΕΡΙΚΗ πρακτική»! Όμως η αριστεία είναι έννοια εντελώς διαφορετική από τον στείρο ανταγωνισμό και την βαθμοθηρία. Δεν διαμορφώνει συμπλεγματικές και αγχώδεις προσωπικότητες, αλλά ολοκληρωμένα άτομα που αποστρέφονται την ήσσονα προσπάθεια και μπορούν να εκτιμούν ή να επιβραβεύουν την αξία των επιτευγμάτων άλλων. Στις αίθουσες των προτύπων σχολείων οι μαθητές διδάσκονταν ότι ο δρόμος προς την ελευθερία περνά μέσα από την άσκηση και την πειθαρχία, ότι η επαγγελματική επιτυχία επιτυγχάνεται μέσα από τις γνώσεις και την συνεχή προσπάθεια και όχι μέσα από τον κομματικό σωλήνα, ότι η Δημοκρατία έχει κανόνες που ισχύουν για όλους και όλοι πρέπει να τους σέβονται.

  Ο κ. Μπαλτάς απόφοιτος του Κολλεγίου Αθηνών δεν είχε προφανώς πρόβλημα με την ελίτ του χρήματος, που σπουδάζουν τα παιδιά τους σε σχολεία μακριά από την «πλέμπα». Αυτά ο ΣΥΡΙΖΑ τα διατήρησε. Αντίθετα είχε πρόβλημα με την ελίτ του πνεύματος που σπούδαζε στα ΔΗΜΟΣΙΑ πρότυπα σχολεία, τα οποία έδιναν ίσες ευκαιρίες σε όλα τα παιδιά, ανεξάρτητα ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΥ  Ή ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ επιπέδου, με κριτήρια επιλογής την ευφυΐα, την επιμέλεια, την έφεση προς μάθηση. Προφανώς οι κ. Μπαλτάς και Τσίπρας απεχθάνονται τα αριστεία, λόγω βιωμάτων που κουβαλούν από το οικογενειακό τους περιβάλλον και από την σχολική τους περίοδο ή ακόμη και από τις παρωχημένες τους ιδεοληψίες και τον κομματικό παρωπιδισμό, που δεν τους επιτρέπουν να δουν διαφορετικά τα πράγματα. Έτσι γι’ αυτούς Παιδεία είναι το γέμισμα ενός κουβά και όχι τα άναμμα μια φλόγας. Στα πλαίσια του εξισωτισμού και της επιβράβευσης της ήσσονος προσπάθειας και της κατάργησης της αριστείας, οι συριζαίοι αποφάσισαν οι σημαιοφόροι και οι παραστάτες να ορίζονται με κλήρωση και όχι με βάση τις επιδόσεις τους στα μαθήματα!. Δεν χρειάζεται πλέον προσπάθεια και προσωπικός αγώνας για επιτυχία και καταξίωση. Αρκεί να έχεις τύχη!.

  Ο κ. Τσίπρας ασφαλώς είναι υπέρμαχος της κατάργησης των προτύπων σχολείων, αφού αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα του μοντέλου παιδείας που επικαλείται, στερούμενος παντελώς  βασικών γνώσεων εγκυκλίου Παιδείας. Π.χ. θεωρεί ότι δεν υπάρχουν θαλάσσια σύνορα, ότι η Λέσβος και η Μυτιλήνη είναι διαφορετικά νησιά, ότι οι Χίτλερ και Μουσολίνι πρωταγωνίστησαν στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ότι η περίοδος του Μεσαίωνα αντιστοιχεί σε έναν αιώνα,  ταυτίζει εννοιολογικά τις λέξεις δανειοδότηση και αδειοδότηση, ακατάλυτοι και ακατάληπτοι, θρέψει και δρέψει, κατολίσθηση και διολίσθηση κ.ά., ενώ, καίτοι μηχανικός, δεν γνωρίζει τι σημαίνει στροφή 360^ο , την έκταση ενός στρέμματος, ταυτίζει τις λέξεις πρόσχωμα και πρόσκομμα, θεωρεί ότι στα μπαλόνια χρησιμοποιούμε υδρογόνο και πολλά – πολλά άλλα. Άλλωστε τι περιμένεις από ένα άτομο που δήλωσε ότι «έμπαινε στις αίθουσες διδασκαλίας μόνο για τις εξετάσεις;». Γι’ αυτό και με την κατάργηση των βάσεων εισαγωγής στα ΑΕΙ, σκοπός του είναι οι πολίτες να έχουν μορφωτικό επίπεδο «κατ’ εικόνα και ομοίωσίν του».

  Πέραν των άλλων οι κ. Μπαλτάς και Τσίπρας είχαν υιοθετήσει και το σύνθημα του ΚΚΕ «Παιδεία για την μόρφωση και όχι για την αγορά εργασίας».  Θα βγαίνουν, λοιπόν, «μορφωμένοι» άνεργοι, οι οποίοι αν δεν κατορθώσουν να φύγουν στο εξωτερικό θα συντηρούνται από τα κάθε είδους κρατικά επιδόματα, δηλαδή θα μετατραπούν σε «πελάτες» του πολιτικού συστήματος. Αν αυτό ονομάζεται «παραγωγική ανασυγκρότηση» (κατά τον ΣΥΡΙΖΑ)  και όχι απορρύθμιση και το σχέδιο είναι να διώχνουμε τα παιδιά μας στο εξωτερικό και όσα παραμένουν να συντηρούνται με επιδόματα και από τις συντάξεις των γονέων και των παππούδων, τότε οι αριστεροί πέτυχαν τον στόχο τους.

   Παλαιότερα, ο π. πρόεδρος του Συνασπισμού κ. Ν. Κωνσταντόπουλος (πρόεδρος με πνευματική καλλιέργεια που γνώριζα προσωπικά και όχι ένας τυχάρπαστος) είχε πει για τα πρότυπα σχολεία: «Χρειάζονται τα πρότυπα σχολεία στα πλαίσια μιας εκπαιδευτικής λειτουργίας που επιτρέπει και ωθεί τον κάθε μαθητή να φτάσει όσο πιο βαθιά μπορεί μέσα του και όσο πιο μακριά μπορεί στον κόσμο, που δεν “τιμωρεί” αυτόν που τρέχει πιο πολύ, βάζοντας του φρένο, ούτε “παραμελεί” αυτόν που δεν τρέχει πολύ, αφήνοντάς τον στην χαμηλή του ταχύτητα. Που δεν ιδεολογικοποιεί τον ελιτισμό, ούτε ενοχοποιεί την αξιοκρατία . . . Είναι δημόσια σχολεία τα πρότυπα και την προσφορά τους δεν τόλμησε κανείς να αμφισβητήσει. Μόνο ανόητοι λαїκισμοί θεώρησαν εξισωτισμό την κατάργησή τους, θεωρώντας την αξιολόγηση αντιδημοκρατική πρακτική». Θα συμπλήρωνα ότι στα πρότυπα δημόσια σχολεία, η καταγωγή και το όνομα των μαθητών έμειναν έξω από τις πόρτες των αιθουσών διδασκαλίας. Μέσα στις αίθουσες υπήρχαν μόνο οι ικανότητες, οι προσπάθειες του καθενός και η “επιβράβευση” σε κλίμα ευγενούς άμιλλας. Σε τέτοιο κλίμα οι μαθητές βίωναν τα αριστεία όχι σαν άχθος και ρετσινιά, αλλά σαν πάθος για γνώση και διαρκή προσπάθεια.

  Το θέμα του προτύπου σχολείου στην Πρέβεζα συζητήθηκε και στο δημοτικό μας συμβούλιο. Διαβάζοντας τα σχετικά πρακτικά από την Τ.Φ. της 19/5/21 και χωρίς να γνωρίζω την κομματική τοποθέτηση ενός εκάστου εκπροσώπου των παρατάξεων, ήταν εύκολο από τα λεγόμενά τους να αντιληφθώ τα κόμματα που ανήκουν. Είναι θλιβερό για ένα θέμα με εθνικές διαστάσεις, όπως το θέμα της Παιδείας, που αφορά πρωτίστως και την πόλη μας, να αποφασίζουν άτομα με τροχιοδρομημένη σκέψη. Αρχικά θέλω να συγχαρώ τον Διευθυντή της Β’θμιας εκπαίδευσης κ. Κατσανάκη που πρότεινε το ιστορικό μας Γυμνάσιο, στην αγκαλιά του οποίου γαλουχήθηκαν χιλιάδες ΠΡΕΒΕΖΑΝΩΝ που πρόκοψαν και προσέφεραν πολλά στην χώρα, να μετατραπεί σε πρότυπο σχολείο. Αποτελεί τιμή για την πόλη μας ένα από τα 50 πρότυπα σχολεία της χώρας να βρίσκεται στην πόλη μας, όπως εύστοχα επεσήμανε η Αντιδήμαρχος για θέματα Παιδείας κ. Κωνσταντάκη. Είναι αξιοπρόσεκτο ότι ενώ όλοι οι υπόλοιποι ήταν αντίθετοι της ίδρυσης προτύπου σχολείου, ταυτόχρονα κατέκριναν τον κ. Κατσανάκη, επειδή η πρότασή για το ιστορικό μας Γυμνάσιο δεν έγινε έπειτα από διαβούλευση!  Σταχυολογώ μερικές από τις απόψεις των εκπροσώπων των παρατάξεων.

  Ο σύμβουλος της παρατάξεως «Στροφή στο Μέλλον» κ. Λελοβίτης ανέφερε ότι «τα πρότυπα σχολεία, είναι σχολεία ΕΛΙΤ και θα φοιτούν σ΄ αυτά κατόπιν εξετάσεων . . . Θα έχουμε κρίση (=αξιολόγηση) των σχολείων και των ανθρώπων που διδάσκουν». Ο εκπρόσωπος της «Ανυπότακτης Κίνησης» κ. Κωστόγιαννης τόνισε ότι «όλα αυτά εκπορεύονται και σε σχέση με τις εργασιακές θέσεις και με την κατηγοριοποίηση σε σχολεία για τους εκλεκτούς και σε σχολεία για την πλέμπα». Ο εκπρόσωπος της «Λαїκής Συσπείρωσης» κ. Κυριαζής ανέφερε ότι «το πρότυπο σχολείο είναι ένα σχολείο με ταξικό χαρακτήρα». Ο εκπρόσωπος της «Δημοτικής Συνεργασίας» κ. Κορωναίος μίλησε για «κοινωνική ανισότητα», διερωτώμενος «γιατί να μην έχουν πρόσβαση όλα τα παιδιά σε ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης»! Αυτά, μεταξύ πολλών άλλων, είπαν οι εκπρόσωποι των  παρατάξεων, με βάση τις ιδεοληψίες τους, τον κομματικό τους παρωπιδισμό  και το επίπεδο γνώσεών τους για τα θέματα Παιδείας.

  Ορισμένα σχόλια επί των απόψεων των εκπροσώπων:  Όταν λένε ότι τα πρότυπα, είναι σχολεία της «ελίτ», εννοούν της οικονομικής ελίτ; Θα ήταν περίεργο, γιατί οι αριστεροί και οι αριστερούληδες δεν αντέδρασαν όταν η κ. Παπαρήγα έγραψε την κόρη της στο Αμερικανικό Κολέγιο ή όταν ο κ. Τσίπρας έστειλε τα παιδιά του στα πιο ακριβά ιδιωτικά νηπιαγωγεία της χώρας ώστε να συγχρωτίζονται με την αθηναїκή πλουτοκρατία. Άλλωστε έπρεπε να γνωρίζουν ότι τα ΔΗΜΟΣΙΑ πρότυπα σχολεία ιδρύθηκαν κυρίως για τα παιδιά φτωχών οικογενειών, με ικανότητες και δίψα για μάθηση, που δεν μπορούν να παρακολουθήσουν καλά αλλά ακριβά ιδιωτικά σχολεία. Γι’ αυτό και επιλέγονται με εξετάσεις, επιλογή που δεν λαμβάνει υπ’ όψιν της την οικονομική κατάσταση ή την κοινωνική θέση των γονέων. Τι εννοούν ως εκ τούτου, όταν αναφέρουν ότι τα μη πρότυπα σχολεία προορίζονται για την «πλέμπα»; Δεν θα σχολιάσω τα περί «ταξικού χαρακτήρα» της δημόσιας εκπαίδευσης. Λίγο φρένο βρε παιδιά! Δεν σας έφθανε η  Επανάσταση του ’21 που χαρακτηρίσατε ταξική(!), ταξική τώρα και η δημόσια εκπαίδευση; Καταλήγοντας, έχω συμπεράνει ότι δύο είναι οι βασικές ενστάσεις αριστερών και αριστερούληδων. Η ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ των προτύπων και των δασκάλων τους, λέξη που δημιουργεί φλύκταινες σε κάθε «δημοκρατικό» πολίτη και οι ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ εισαγωγής στα πρότυπα. Έχοντας ενστερνισθεί τις οπισθοδρομικές και επικίνδυνες για την χώρα αντιλήψεις των κομμάτων τους, δεν διστάζουν οι οπαδοί τους να διακηρύσσουν την ισοπέδωση και τον εξισωτισμό προς τα κάτω των πάντων, δηλαδή την κατάργηση κάθε έννοιας αξιοκρατίας ή όπως λέει ο θυμόσοφος λαός μας «κουτσοί – στραβοί στον Άγιο  Παντελεήμονα». 

Μιχαήλ Γ. Λουκάς