Το νέο βιβλίο της Άννας Μοροζίνη με τίτλο «Το ματωμένο ημερολόγιο» παρουσιάστηκε την Κυριακή 17/11 στην Θεοφάνειο αίθουσα, σε μια αξιόλογη εκδήλωση την οποία διοργάνωσαν ο Σύλλογος "περί Βιβλίου", η Δημοτική Βιβλιοθήκη και οι εκδόσεις "Συμπαντικές Διαδρομές".

Την εκδήλωση συντόνιζε ο Σπύρο Γκούρας, καθηγητής Φυσικής Αγωγής.

Για το βιβλίο μίλησε η εντ. Σύμβουλος του Δήμου για θέματα Πολιτισμού Αθηνά Κωνσταντάκη σημειώνοντας μεταξύ άλλων «Διαβάζοντας κανείς το βιβλίο, αυτό που θα εισπράξει είναι το αίσθημα της απώλειας. Όταν έρχεται ο άνθρωπος στη ζωή, αυτό που έχει ανάγκη για να μπορέσει να ζήσει, να δημιουργήσει, είναι το αίσθημα της αγάπης, της αποδοχής. Το βιβλίο πραγματεύεται την ιστορία μιας γυναίκας η οποία συνειδητοποιεί ότι ενώ έχει κάποια πράγματα στη ζωή της, κάποιες σταθερές, σταδιακά αυτά τα χάνει. Είτε είναι η αγάπη, είτε οι σχέσεις με το άλλο φύλο. Θεωρώ ότι πρέπει να δώσουμε όλοι μας τον δικό μας αγώνα και σας προσκαλώ να διαβάσετε το αξιόλογο αυτό βιβλίο».

Αποσπάσματα από το βιβλίο ανέγνωσε η καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας – Ερασιτέχνης Ηθοποιός Σταυρούλα Καραγιάννη, ενώ ένα ποίημα της Πολυδούρη απήγγειλε η Ευπραξία Χατζηθεοδώρου – δικηγόρος.

Εκ μέρους των εκδόσεων «Συμπαντικές Διαδρομές», κ. Σωτήρκος εξέφρασε την χαρά του για την παρουσίαση του βιβλίου της Άννας Μοροζίνη, σημειώνοντας πως έχει ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά γραφής με τα προηγούμενα βιβλία. «Καταπιάνεται με ένα πολύ σοβαρό ζήτημα, με πολύ έντονο τρόπο, το ζήτημα της μεταμόσχευσης οργάνων. Είναι σίγουρα ένα βιβλίο που πρώτη φορά μας έστειλαν το χειρόγραφο, ήταν κάτι που ξεχώριζε».

Κεντρικός Ομιλητής στην εκδήλωση ήταν ο Διδάκτωρ Φιλολογίας Π.Ι. – Υπ. Διδάκτωρ Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας ΑΠΘ, κριτικός λογοτεχνίας  - θεάτρου Κοσμάς Κοψάρης τονίζοντας ότι οι δύο βασικές ηρωίδες του βιβλίου βρίσκονται σε μια διαρκή αναζήτηση ανθρώπων. Ένα δεύτερο στοιχείο προς διερεύνηση είναι γιατί ο τίτλος λέγεται σε αυτό το βιβλίο «Το ματωμένο ημερολόγιο». Το ημερολόγια πάντα συνιστά ένα χώρο ασφάλειας, όπου αναδιπλώνουμε, γράφουμε τις δικές μας σκέψεις , τα βιώματα. Θέλουμε να μοιραστούμε πράγματα αλλά δεν βρίσκομαι ποτέ κάποιον για να πούμε αυτά που νιώθουμε. Από την άλλη ένα αντιστιτικό στον τίτλο, είναι γιατί το ημερολόγιο είναι ματωμένο. Άλλη μια απορία είναι πού απευθύνεται αυτό το ημερολόγιο. Το νήμα αυτής της ιστορίας ξεκινά με μια ηρωίδα, τη Στέλλα. Ένα κορίτσι νεαρό με όνειρα αλλά με πολύ μεγάλο στίγμα. Το στίγμα της διαλυμένης οικογένειας. Πάλι άλλη μια φορά το περιθώριο στη συγγραφή της Α. Μοροζίνη. Μια κοπέλα που ο πατέρας της την είχε αφήσει, είχε πάει κάπου αλλού, είχε κάνει μια άλλη οικογένεια, δύο αγόρια. Αυτή στην αρχή ζει με τη μητέρα της που αντιπροσωπεύει όλο το αξιακό πλέγμα της ζωής της και έχει όνειρα για τον κόσμο. Αποφασίζει λοιπόν κάποια στιγμή να ασχοληθεί με το όνειρο το ζωής της, τον αθλητισμό, να φύγει από την επαρχιακή πόλη και να πάει στο κυνήγι του ονείρου στην Αθήνα. Στη ουσία έψαχνε για ένα στήριγμα, γιατί δεν είχε ποτέ, ένα ουσιαστικό αντρικό πρότυπο, ο πατέρας της είχε φύγει. Έτσι λοιπόν μέσα της έχει διχοτομημένη, την αγάπη, το πάθος. Ως κορίτσι επιπόλαιο αποκτά ένα παιδί, ένα κορίτσι που φέρνει το όνομα της μάνας της, Ζωή, ένα κορίτσι που ενσαρκώνει τη ζωή της αλλά στον αντίποδα. Έψαχνε μέσα από την κόρη της να διοχετεύσει όλη της την παιδική ενέργεια. Από την άλλη ο Δημήτρης είναι ο προπονητής της. Για τον Δημήτρη είναι ουσιαστικά μια πατρική αγάπη, το παιδί που έχει αποκτήσει δεν προέρχεται από αυτόν. Γι’ αυτό λοιπόν τα όνειρά της θεωρεί ότι γίνονται συντρίμμια.

Ξεκινά το κουβάρι σιγά σιγά να ξετυλίγεται, με τη δωρεά οργάνων σε σχέση με την κόρη της. Η Στέλλα συνεχώς γνωρίζει κάτι θετικό, το οποίο όμως αυτόματα αναιρείται και ακυρώνεται. Γνωρίζει έναν εξαιρετικό άνθρωπο στο πρόσωπο του Δημήτρη, αυτό όμως θα ακυρωθεί γιατί μέσα της δεν ένιωθε ασφάλεια προς τον εαυτό της, άρα αυτόματα γίνεται ένας δήμιος του εαυτού της. Μήπως τελικά η Στέλλα δεν θα έχει αισιόδοξη κατάληξη, επειδή δε θέλει η κόρης της να ξέρει τον πατέρα του παιδιού της; Η κόρης της σιγά σιγά έρχεται στην επιφάνεια αντιμετωπίζοντας ένα πάρα πολύ σοβαρό πρόβλημα υγείας για το οποίο θα πρέπει να βρεθεί ένας συμβατός δότης, μόσχευμα, για να μπορέσει η κοπέλα να ζήσει. Το ιστορικό πλαίσιο του έργου και ο κοινωνικός διάκοσμος είναι δεκαετίες του ’60 και του ’70, άρα πρέπει να συνεκτιμήσετε πόσο δύσκολο ήταν εκείνα τα χρόνια να δεχτούν το διαφορετικό, τη διαφορετικότητα. Η Άννα Μοροζίνη διοχετεύει τα βιώματά της στη συγγραφή.

Η Άντρεα, είναι κάτι πολύ διαφορετικό, δεν έχει την υπεροχή που είχε η Στέλλα. Ένα πλάσμα αδικημένο, ήταν ένα αγοροκόριτσο, δεν την αποδέχονταν κανένας και αισθάνονταν ότι στο πρόσωπο της Στέλλας βρίσκει την πραγματική αγάπη. Η ζωή της Άντρεα που δουλεύει σε ένα ιδιαίτερο μπαράκι, θα έρθει πολύ κοντά με την Στέλλα αλλά θα αγαπήσει πάρα πολύ και θα γίνει ένα και θα συνταυτιστεί με το νεαρό κορίτσι που περνάν τα χρόνια και μαραζώνει από την ασθένεια και μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία. Σιγά σιγά, αυτό το πέπλο αρχίζει να στοιχειώνει τις τρεις ηρωίδες.

Στη συνέχεια ο κ. Κοψάρης, πήρε συνέντευξη από την ίδια την κα Μοροζίνη. Η συγγραφέας απαντώντας σε ερωτήσεις για το διαφορετικότητα και το βιβλίο ανέφερε χαρακτηριστικά «Δηλώνω ότι πράγματι με συγκινεί η κατηγορία των ανθρώπων που είναι στο περιθώριο. Πολύ κακώς βεβαίως, αλλά επειδή η ζωή με αξίωσε να γνωρίζω πάρα πολλούς ανθρώπους αυτού του περιθωρίου, τους πλησίασα, μίλησα, ένιωσα βαθιά μέσα μου τη διαφορετικότητα που τους συνόδευε στη ζωή τους, τους στιγμάτιζε. Ήταν πάρα πολύ άδικο διότι διέκρινα μέσα από όσα λόγια κι αν μου έλεγαν, την αγάπη. Είχαν πολύ αγάπη που τρόμαξα και είπε, μα πρέπει, πρέπει να φανεί η διαφορετικότητα προς τα έξω όπως πραγματικά είστε. Όσο η κοινωνία αλλάζει, ανοίγει την ψυχή της, πράγματι όλοι οι άνθρωποι, ακόμη και αυτοί που λέμε διαφορετικοί, είναι ανάμεσά μας δεν είναι σκιές.

Και οι δύο ηρωίδες με συνεπήραν. Κάποτε θα ‘θελα να ‘μουν η Στέλλα, αλλά κάποια στιγμή όμως ήθελα τη γενναιότητα της Άντρεα. Ήταν πολύ γενναία, είχε ψυχή, είχε θέλω. Ίσως είναι το «alter ego» μου.

Με βασάνιζαν πάρα πολλά χρόνια κάποιες σκέψεις. Γιατί οι άνθρωποι χωρίζουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες.  Ενώ εγώ εισέπραξα αγάπη και συμπάθεια από ένα άτομο που δεν ήταν αποδεκτό από την κοινωνία. Προσπάθησα να δικαιωθώ, να βγάλω προς τα έξω την καρδιά του καθενός και τη σκέψη του. Ήθελα ο κόσμος να καταλάβει ότι μέσα από τα τείχη της Ιεριχούς, υπάρχουν και άδειες ψυχές, άνθρωποι που αν τους δώσεις ένα χέρι βοήθειας σίγουρα θα ανεβούν τη σκάλα της ζωής».

Η παρουσίαση ολοκληρώθηκε με ερωτήσεις στη συγγραφέα από το κοινό.

Άρης Τσελίκος