Συμπωματικά ήταν η Παγκόσμια Ημέρα του Περιβάλλοντος όταν η πλειονότητα των πολιτών της Πρέβεζας είδαν τη σοκαριστική εικόνα κατακρεούργησης του μικρού αλσυλλίου κοντά στον ΟΤΕ, που κάλυπτε την ασχήμια και περιόριζε κατά πολύ τη δυσοσμία που εξέπεμπε ο βιολογικός καθαρισμός που βρίσκεται στο σημείο αυτό. Αυτή η μανία με τη φύση ανεξήγητη.

Ο άλλος περιβαλλοντικός άθλος του Δήμου Πρέβεζας είναι η προσπάθεια να αρπάξουν όσα μπορούσαν σκυλιά της πόλης από διάφορα σημεία γιατί – όπως υποστηρίζουν – επιτίθονταν σε πολίτες. Οι πολίτες που δέχτηκαν επίθεση τον τελευταίο καιρό περπατούσαν με μαγκούρες, που τρόμαζαν και τους πιο ψύχραιμους περιπατητές, πόσο μάλλον τα απροστάτευτα ζώα που αν μιλούσαν θα είχαν πολλά να μας πουν για τη συμπεριφορά κάποιων νοσηρών που εκτονώνονται στα ανυπεράσπιστα ζωντανά.

Το ποιόν των ανθρώπων με αυτές τις συμπεριφορές το παρουσίασε τεκμηριωμένα ο συμπολίτης μας καθηγητής του ΓΠΑ πρώην πρύτανης Μιχάλης Λουκάς και η πλειονότητα των πολιτών είναι επαρκώς ενήμεροι.

Ο «μπόγιας» που ανέλαβε την αρπαγή των σκύλων της πόλης, των ελεύθερων σκύλων της πόλης – θα χρησιμοποιήσω τη λέξη «ελεύθερα» όπως τα αποκαλούσε η Ντόρα Μπακογιάννη, όταν ήταν Δήμαρχος Αθηναίων και την απασχόλησε το θέμα, όπως τώρα το γιό της τον Κώστα Μπακογιάννη που μέσα στην κόλαση της πανδημίας έστελνε ανθρώπους του Δήμου να ταΐζουν τα σκυλιά και τα γατιά, που μετά το κλείσιμο των μαγαζιών κινδύνευαν από τη πείνα.

Αλλά τι λέω τώρα και τι συγκρίνω… Εδώ στην πόλη μας ο Δήμος, παρά την έκκληση της «Παρέμβασης για τα Ζώα» να βάλει ταΐστρες για τα γατάκια,… οι ταΐστρες δεν μπήκαν ποτέ και για τα γατιά ανέλαβαν η «Παρέμβαση» και κάποιοι από εμάς– τους έχοντες το χάρισμα, που λέει η φίλη μου η Αλίκη Νάσση, που συχνά διαβάζετε στην Τ.Φ. - να δίνουμε τροφές σε γειτονιές να ταΐζονται τα γατιά.

Σε ότι αφορά την επιχείρηση περισυλλογής  το μόνο που κατάφεραν είναι να αρπάξουν μετά από  πολλούς κόπους ένα από τα σκυλιά της Καίτης – όπως όλοι τα ξέρουμε – την «Μπεζούλα» την οποία αντί για χειρουργείο, εγκατέλειψαν στο καταφύγιο, με ότι αυτό συνεπάγεται – για ένα ζώο φιλήσυχο και ακίνδυνο – που το χώρισαν δίχως λόγο από τη συντροφιά του.

Το άφησαν στο καταφύγιο το οποίο βρίσκεται στα μαύρα του τα χάλια και στο οποίο η «φιλόζωη» (!) Δημοτική αρχή δεν έφτιαξε ούτε τις αντλίες, για να υπάρχει καθαριότητα.

Τώρα μια και πρέπει να κουβεντιάσουμε για τα ζώα της πόλης σκυλιά, γατιά – αυτά έχουν ανάγκη από την προστασία μας – θα τα πούμε όλα. Ερχόμενη λοιπόν στα ελεύθερα σκυλιά και στην απόπειρα του «μπόγια» - αλήθεια ποιος έδωσε την εντολή… από  μόνος του κάποιος κος Κουμπής, ή ο Δήμαρχος, που όταν ήρθε προεκλογικά στην Τ.Φ. να υποβάλλει τα «διαπιστευτήρια» του, μου δήλωσε ότι αγαπάει τα ζώα και όσοι παραπονιούνται ότι τους επιτίθενται, πετάνε στα σκυλιά πέτρες ή ξύλα τα παιδιά τους και αυτοί συμφωνούν.

Είναι αλήθεια ότι ο κος «ευθανασίας» με τις απαράδεκτες (σικ χαρακτηρισμός) δηλώσεις του που έκαναν το γύρο του κόσμου άνοιξε την όρεξη σε κάποιων νοσηρών… Επακολούθησαν οι δηλώσεις… τι δηλώσεις «Το κατηγορώ» μην μπερδευτείτε με «το κατηγορώ του Εμίλ Ζολά» όχι, πρόκειται για το κατηγορώ του Κώστα Λογοθέτη… Μας κούνησε το δάχτυλο - προσφιλής τακτική του – και μας απήγγειλε κατηγορία όλων των φιλόζωων ότι ευθυνόμαστε για την κατάσταση.

Ποια κατάσταση, όταν σε μια ολόκληρη Πρέβεζα δεν είναι πάνω από 25 σκυλιά.  Και αυτά επειδή ενοχλούν τον κ. Λογοθέτη, πρέπει να εξαφανιστούν από προσώπου Γης! Του συστήνω να διαβάσει τον σχετικό νόμο για να μην αναφέρει όσα άσχετα ανέφερε και που έκανε πολλούς που δεν μπαίνουν στο διαδίκτυο να εκφράζουν την οργή τους δημόσια – ενώ κάποια κυρία να σχολιάσει στο διαδίκτυο για το κείμενο – κατηγορώ του Κώστα Λογοθέτη. «Μπουχτίσαμε από τον πολιτισμό του Πολιτιστικού Συλλόγου «ΠΡΕΒΕΖΑ».

Προσωπικά εκφράζω τη λύπη μου κε Λογοθέτη όχι γιατί ζητάτε αυτόφωρο για την «Παρέμβαση» που αγωνίστηκε και αγωνίζεται για τα ζώα της πόλης, ούτε για τους γνωστούς φιλόζωους, ούτε για το τι έκανε η οικογένειά μου για το καταφύγιο, για να μη βρίσκονται 300 σκυλιά στους δρόμους και να σας λένε καθημερινά «Καλημέρα κε Λογοθέτη φύγαμε από το Δημοτικό και πήγαμε στο Νοσοκομείο, παραβιάσαμε δηλαδή τα σύνορα… Πάμε για αυτόφωρο;;;».

Θα πω όμως ότι με εξόργισε η απειλή σας – όχι πως κινδυνεύει κάποιος από τέτοιες απειλές… αλλά για το ηθικό  μέρος – την οποία εισέπραξαν και άνθρωποι που από το υστέρημά τους, ταΐζουν ελεύθερα ζωάκια και αισθάνονται ευτυχισμένοι όταν βλέπουν να κουνιέται η ουρά λέγοντας «χίλια ευχαριστώ… Γι’ αυτούς τους ανθρώπους αισθάνομαι απέραντο θαυμασμό.

Το  είδατε ποτέ αυτό κύριε Λογοθέτη; Ακούσατε τα λόγια της ουράς του σκύλου; Ακούσατε  μήπως τον ποιητή να λέει «…Μα ποτέ καμία φορά δεν μιλήσανε τα λόγια σαν του σκύλου την ουρά…».

Εκτιμώ πως όχι. Γιατί αν το βλέπατε δεν θα παροτρύνατε και εσείς με το κατηγορώ σας και το κλίμα που δημιουργήσατε, την Δημοτική Αρχή, - και εκείνοι βέβαια έχουν απόλυτη άγνοια από το Νόμο περί ζώων συντροφιάς – ώστε να προβεί στα απαράδεκτα που βίωσαν οι Πρεβεζάνοι πολίτες και να εκτεθεί ανεπανόρθωτα.

Γιατί εν τέλει κε Πρόεδρε του Πολιτιστικού Συλλόγου «Πρέβεζα», η στάση μας απέναντι στα Ζώα πρωτίστως είναι ζήτημα Πολιτισμού.