Το ερώτημα είναι αν το πράσινο το θέλουμε για να δημιουργήσουμε κοινωνικές αποστάσεις ή για να ενισχύσουμε τις πυκνές κοινωνικές σχέσεις που χαρακτηρίζουν τη ζωή στην πόλη. Σε πολλές βορειοευρωπαϊκές πόλεις το πράσινο λειτουργεί ως μηχανισμός κοινωνικής απόστασης. Η γειτονιά είναι αραιοκατοικημένη με εντυπωσιακά πάρκα, φροντισμένους κήπους ανάμεσα στα κτίρια και πυκνά φυτεμένα προκήπια που φιλτράρουν τα σπίτια από την κίνηση του δρόμου. Το περιβάλλον είναι εξαιρετικά ποιοτικό και γαλήνιο. Ταυτόχρονα όμως η καθημερινή εμπειρία του δρόμου είναι εντυπωσιακά μοναχική.

 Στις ελληνικές πόλεις, ακόμα και στην Αθήνα, ζούμε μια εξαιρετικά κοινωνική καθημερινότητα. Συναντιόμαστε στους δρόμους, κοιτάζουμε και μας κοιτάζουν, καλλιεργώντας τη θεατρικότητα του δημόσιου χώρου, χαζεύουμε τις βιτρίνες και τα καταστήματα αραδιάζουν την πραμάτεια τους δίπλα στα βήματά μας, καθόμαστε για έναν καφέ, λέμε δύο λόγια με τον ψιλικατζή ή τον μανάβη μας. Στην Ελλάδα υποφέρουμε από τον σκληρό ήλιο του καλοκαιριού. Χρειαζόμαστε λοιπόν σε όλα τα πεζοδρόμια δένδρα με ψηλό κορμό και γενναιόδωρη φυλλωσιά που αναπτύσσεται πάνω από το ύψος του ανθρώπου, ώστε να προσφέρει βαθιά σκιά χωρίς να εμποδίζει τα βλέμματα και άρα την κοινωνικότητα του δρόμου. Το πράσινο δεν αρκεί να είναι όμορφο όταν το κοιτάζουμε. Οφείλει να μας βοηθά να ζούμε καλύτερα μαζί. Πρόσφατα έχουν φτάσει στην Ελλάδα τα πάρκα τσέπης, μια σύγχρονη διεθνής πολεοδομική στρατηγική που επιδιώκει τη διάχυση μικρών θυλάκων πρασίνου μέσα στον αστικό ιστό, ώστε να διατηρείται η πυκνότητά του και να ενισχύεται η κοινωνική ζωή στις γειτονιές. Η Ελλάδα όμως εφηύρε το pocket park πριν καθιερωθεί ο όρος. Το ονόμασαν «πλατεία». Η ελληνική πλατεία δεν είναι απλώς ελεύθερος χώρος. Είναι το δημόσιο καθιστικό της πόλης. Εκεί παίζουν τα παιδιά της συνοικίας, συναντιούνται οι παρέες, συνομιλούν οι γείτονες.

 Οι ακάλυπτοι των πολυκατοικιών αποτελούν ένα τεράστιο απόθεμα ανοικτού χώρου στην καρδιά των σπιτιών μας. Αντί να σχεδιάζουμε νέους χώρους πρασίνου, γιατί δεν σχεδιάζουμε με πιο δημιουργικό τρόπο τους ακάλυπτους πολυκατοικιών μας;

Τέλος, πριν αναζητήσουμε νέους χώρους πρασίνου, αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί δεν φροντίζουμε αυτούς που ήδη έχουμε. Το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολεοδομικό αλλά είναι και βαθιά πολιτισμικό. Ένα ώριμο δένδρο είναι συμπυκνωμένος χρόνος. Χρειάζονται δεκαετίες για να προσφέρει τη σκιά του, αλλά αρκούν λίγα λεπτά αμέλειας ή μια πρόχειρη εργασία (είδε ΑΡΟΚΑΡΙΑ) για να χαθεί. Κάθε φορά που κόβουμε ένα δένδρο χωρίς σοβαρό λόγο ή το αφήνουμε να ξεραθεί, δεν χάνουμε μόνο ένα στοιχείο φύτευσης. Χάνουμε χρόνια συλλογικής συνείδησης.

Ίσως λοιπόν το ζητούμενο δεν είναι να κάνουμε την Πρέβεζα απλώς πιο πράσινη. Είναι να κάνουμε το πράσινο πιο Πρεβεζάνικο. Ένα πράσινο που δεν απομακρύνει τους ανθρώπους αλλά θα τους φέρνει πιο κοντά, που δεν θα αποκαθιστά την κοινωνική ζωή της πόλης αλλά θα την σκιάζει, θα την προστατεύει και θα την επιτρέπει να ανθίζει.

«ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑΛΑΜΙΑ» Ο.Γ. 159-160 ΣΤΗΝ ΠΡΕΒΕΖΑ

Την Τετάρτη 2 Σεπτεμβρίου, παρουσία του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη υπεγράφη σύμβαση κατασκευής του μητροπολιτικού πάρκου ΑΕΝΑΟΝ στο Φαληρικό Όρμο, το οποίο θα αποκαταστήσει τη σύνδεση του αστικού ιστού με το παραλιακό μέτωπο. Το ΑΕΝΑΟΝ θα έχει έκταση 741 στρεμμάτων. Το 75% της έκτασης θα καλύπτεται από πράσινο μεσογειακής βλάστησης, προβλέπεται να τοποθετηθούν 4.000 δένδρα κα 185.000 θάμνοι και θα περιλαμβάνει μεγάλους χώρους πρασίνου-άθλησης και αναψυχής Μια δημόσια επένδυση άνω των 460 εκατομμυρίων ευρώ, με συγχρηματοδότηση 85% από το Ταμείο Συνοχής, που εντάχθηκε το 2025 στο πρόγραμμα «Περιβάλλον και Κλιματική Αλλαγή» του ΕΣΠΑ 2021-2027 ως έργο στρατηγικής σημασίας.

Πάμε τώρα στα Καλάμια (Ο.Γ. 159 ή 160).

Τις εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ που θα χρειαστούν στο Φαληρικό Όρμο για τη φύτευση δένδρων-θάμνων, πλην των χώρων άθλησης και αναψυχής και μικροκτήρια εξυπηρέτησης κοινού, στα Καλαμιά υπάρχουν από δεκαετίες το πράσινο. Τι χρειαζόμαστε; Το ποσό απαλλοτρίωσης και να δημιουργήσουμε πράσινη διαδρομή από το πρώην Τουριστικό Περίπτερο (Αlίla)-Στρατόπεδο Ο.Γ. 159-160-Βοτανικό Κήπο Κυανή Ακτή  μόνη παρέμβαση : δια πλάτυνση της οδού Λαμπράκη.

Ποιοι πρότειναν και ψήφισαν τη δόμηση των Ο.Γ. 159 και 160; Έχουν σχέση με το αντικείμενο;

Το 2016 (14 Νοεμβρίου), σε συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, υπήρξε εισήγηση. Ποια η εισήγηση σήμερα; Άλλαξε; Και αν άλλαξε, τι άλλαξε για να αλλάξει;

Δεν είναι ποτέ του παρόντος, αλλά την πρόταση που έκανα τότε ως επικεφαλής της μείζονος Αντιπολίτευσης κάνω και σήμερα -τότε την είχε ψηφίσει και ο κύριος Δαρδαμάνης και ο κύριος Νίτσας την είχε ψηφίσει παρών; Σήμερα είναι παρών; Ή έχει πρόταση. Να βρεθούν τα χρήματα! Είναι καθήκον-υποχρέωση της Δημοτικής Αρχής. Τι έκαναν στο Φαληρικό Όρμο; Πώς βρήκαν τα χρήματα; Έγινε διαπραγμάτευση με τους ιδιοκτήτες; Σίγουρη λύση δάνειο και διαπραγματεύσεις φανερές.

Είναι καταστροφικός ο συντελεστής 1,4 για την πόλη μας. Το πράσινο πρέπει να το απολαμβάνουν οι Πρεβεζάνοι και ΟΧΙ πιθανές διαπραγματεύσεις για αντιπαροχή.

Μια πρώτη πρόταση: Δημοψήφισμα, μιας και δεν υπήρχε πρόταση προεκλογικά. Το ΤΕΕ πρώτο δημοσίευσε προτάσεις και με στοιχεία παρουσίαζε τι προηγήθηκε όλα αυτά τα χρόνια.

Σε ανοικτή ημερίδα σύντομα, με προσκεκλημένους επιστήμονες του ΤΕΕ, του ΣΑΔΑΣ (κεντρικά) και περιβαλλοντολόγους, ας μας πείσουν για τη λύση του Σ.Δ. 1,4!

Ας μας απαντήσει ο ΔΗΜΟΣ ποιες περιοχές της Πρέβεζας θεωρούνται ότι χρειάζονται την αύξηση του πράσινου στην πόλη μας.

Δημήτρης Παππάς

Πολιτικός Μηχανικός