Το πρόβλημα είναι ότι θυμόσαστε τα αδέσποτα μόνο όταν υπάρχουν περιστατικά με επιπτώσεις σε άνθρωπο. Όταν απλά υπάρχουν πεινάνε διψάνε αρρωσταίνουν και γεννάνε είναι αόρατα.

Κάνουμε 5-6 δηλώσεις για τα μάτια του κόσμου, κάτι πασαλλειματα που μόνο σωστή διαχείριση δεν τα λες και μιλάμε για ευθύνες άλλων μπας και  την βγάλουμε καθαρή η έστω να κερδίσουμε τις εντυπώσεις.

Ο κάθε εθελοντής που χρόνια τώρα έχει αντικαταστήσει το ανύπαρκτο κράτος για το καλό ανθρώπων και ζώων φιλοξενεί, στειρώνει παλεύει για υιοθεσίες και προσπαθεί να κάνει πράξη το κανένα ζώο αδέσποτο πληρώνοντας από την τσέπη του την ίδια στιγμή που η διαχείριση από τους Δήμους είναι  σαν να δίνεις ασπιρίνη στον καρκινοπαθή και να προσπαθείς να τον πείσεις ότι δεν πονάει.

Όταν λέτε να αναλάβουμε όλοι τις ευθύνες μας κοιτάξτε πρώτα τις δικές σας, ζυγίσετε τα και μαντέψτε προς τα που γέρνει η Ζυγαριά.

Όταν ένα πανηγύρι μιας βραδιάς κοστίζει περισσότερο από μια σύμβαση με κτηνίατρο για 365 μέρες βρείτε από που ξεκινάει το λάθος.

Οι ικανοί στοχεύουν στην πρόληψη, οι αδιάφοροι στα ημίμετρα κατόπιν εορτής.

Δώρα Τσάτση

Πρόεδρος της Παρέμβασης Για Τα Ζώα