Οἱ πρόσφατες ἀλλαγές στό χῶρο τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας μᾶς δίνουν τήν ἀφορμή νά ἀναφερθοῦμε στό τί εἶναι Παπισμός, πώς διαμορφώθηκε ἱστορικά καί τά σχετικά μέ αὐτόν «θρησκευτικά σχήματα».

Παπισμός εἶναι τό σύστημα διακυβέρνησης τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, εὑρισκόμενης κάτω ἀπό τήν ἐξουσία τοῦ Πάπα,  ὡς θρησκευτικοῦ ἡγέτη καί ἀρχηγοῦ κράτους.  Ὁ Πάπας μέ τήν διπλή αὐτή ἰδιότητα ἀσκεῖ  ἐξουσία στή Καθολική Ἐκκλησία καί στό κράτος τοῦ Βατικανοῦ τό ὁποῖο στελεχώνεται μέ στρατό, ἀστυνομία, ἐξωτερική πολιτική, τράπεζες, διεθνεῖς σχέσεις κ.ἄ. Ἀναγνωρίζεται ὡς πολιτικοοικονικό σύστημα βαρυνόμενο ἱστορικά γιά ἐγκλήματα κατά τῆς ἀνθρωπότητας, κυρίως μέ αὐτά πού διεπράχθησαν ἀπό τήν λέγόμενη «Ἱερά Ἐξέταση» ἡ ὁποία ἔδρασε γιά περισσότερο ἀπό 700 χρόνια στό μεγαλύτερο μέρος τῆς Εὐρώπης καί εὐθύνεται γιά ἐκατομμύρια θύματα  πού βρῆκαν τραγικό θάνατο κυρίως διά τῆς πυρᾶς, γεγονότα πού ἡ διπλωματία τοῦ Βατικανοῦ διαχρονικά προσπαθεῖ μέ διάφορους τρόπους νά συγκαλύψει. Ἐπισημαίνεται ἐπίσης ἡ ἐχθρική στάση τῶν ἐν Ἑλλάδι παπικῶν κατά τήν Ἐπανάσταση τοῦ 1821 καί τήν κατοχή 1941-1944, ὡς καί τήν παρότρυνση τοῦ Βατικανοῦ στό ΝΑΤΟ γιά τούς βομβαρδισμούς κατά τῶν Ὀρθοδόξων Σέρβων  κυρίως ἀμάχων.

Πρόσφατα ἡ παπική ἐκκλησία ἁγιοποίησε τόν Καρδινάλιο τοῦ Ζάγκρεπ Κροατίας Ἀλουϊσιο Στέπινατς, πού ὡς ἠθικός αὐτουργός μέ τήν σύμπραξη τῶν «Ουστάσι» τοῦ Ἀντε Πάβελιτς, δολοφόνησε 880.000 Σέρβους Ὀρθοδόξους καί καταδικάστηκε ἀπό τό Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο Ἐγκλημάτων τοῦ Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Κατά τούς πρώτους αἰῶνες οἱ ἐπίσκοποι Ρώμης δέν εἶχαν καμία κοσμική ἐξουσία. Μέ τήν μεταφορά τῆς πρωτεύουσας τῆς Αὐτοκρατορίας στήν Κωνσταντινούπολη ἀπό τόν Μεγάλο Κωνσταντίνο, ἡ Ρώμη ἔχασε σημαντικά προνόμια πού διέθετε γιά αἰῶνες. Μετά τήν πτώση τῆς Δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας (476), ὁ Πάπας ἦρθε σέ σύγκρουση μέ ἡγεμόνες τῆς Δύσης, παγίωσε τίς ἐδαφικές του ἀξιώσεις μέ ἀποτέλεσμα τήν δημιουργία Παπικοῦ Κράτους.

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Δύσης στήν παλαιά Ρώμη ἦταν σέ κοινωνία μέ τήν Ὀρθόδοξη Ἀνατολική  μέχρι τήν κατάληψη τῆς δυτικῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ἀπό τούς Φράγκους τόν 5ο καί 6ο αἰ.  Τόν 8ο αἰώνα ὁ βασιλιάς τῶν Φράγκων Κάρολος ὁ Μέγας (Καρλομάγνος) ὑπέταξε τούς ἡγεμόνες τῆς Εὐρώπης καί συγκρότησε τήν Δυτική Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία πού εἶχε ἔντονο τό στίγμα τῆς διαφοροποίησης ἀπό τήν  Ἀνατολική αὐτοκρατορία τοῦ Βυζαντίου. Τόν 9ο αἰῶνα οἱ Φράγκοι ἀφοῦ ἐκδίωξαν τούς ὀρθοδόξους ἐπισκόπους, κατέλαβαν διά τῆς βίας τό Ὀρθόδοξο Πατριαρχεῖο τῆς Ρώμης καί ἀντικατέστησαν τούς ὀρθοδόξους Πάπες μέ φραγκολατίνους,  ἱδρύοντας τόν σημερινό Παπισμό. Κατά τόν 10ο αἰώνα ὁ Παπισμός πέρασε μία σκοτεινή περίοδο ἡ ὁποία ἔπαιξε βασικό ρόλο στή δημιουργία τοῦ σχίσματος ἀνάμεσα στήν Ἀνατολική Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί τήν Ρωμαιοκαθολική(1054). Ἔκτοτε ἡ ἐχθρική στάση τοῦ Παπισμοῦ ἔναντι τῆς Ὀρθόδοξης Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας ἦταν ἐμφανής, μέ ἀποκορύφωμα τήν πρώτη πτώση τῆς Κωνσταντινούπολης ἀπό τήν Δ΄ Σταυροφορία(1204), ἡ ὁποία οὐσιαστικά διέλυσε τήν χιλιόχρονη Βυζαντινή Αὐτοκρατορία καί  προετοίμασε τό ἔδαφος  γιά τήν ὁριστική πτώση τῆς Πόλης στούς Ὀθωμανούς τό 1453.

Οἱ διαφορές ἀνάμεσα στήν Ὀρθοδοξία καί τόν Παπισμό εἶναι πολλές καί ἀφοροῦν τόσο σέ δογματικά καί πνευματικά ζητήματα ὅσο καί σέ θέματα ἐκκλησιαστικῆς λατρείας καί τάξης. Κυρίαρχη θέση στίς διαφορές αὐτές κατέχει τό Πρωτεῖο καί τό Ἀλάθητο τοῦ Πάπα. Τό Πρωτεῖο ἐπί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱεραρχίας ἀποτελεῖ ἕνα ζήτημα πού παραμένει ἔως σήμερα πεδίο διαμάχης ἀνάμεσα στήν Καθολική καί τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἡ Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως(1722) θεωρεῖ τό πρωτεῖο τοῦ Πάπα πηγή ὅλων τῶν αἱρέσεων τοῦ παπισμοῦ.

Οἱ παπικοί χάριν τοῦ Πρωτείου, παράβλεψαν ὅλες τίς διαφορές μέ τούς ὀρθοδόξους καί δημιούργησαν τόν ἀπατηλό θεσμό τῆς  Οὐνίας. Ἡ λέξη οὐνία σημαίνει ἕνωση καί ὅποιος ἀνήκει σ΄ αὐτήν λέγεται οὐνίτης. Σύμφωνα μέ τό ἐκκλησιαστικό αὐτό μόρφωμα τῆς Οὐνίας, μποροῦν οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί, κληρικοί καί λαϊκοί, νά  κρατοῦν  ὅλες τίς  διδασκαλίες καί τίς παραδόσεις τους,  ἀρκεῖ νά ἀναγνωρίζουν ὡς πνευματική κορυφή, ὄχι τόν φυσικό τους πνευματικό ἡγέτη τόν Ὀρθόδοξο Πατριάρχη, ἀλλά τόν Πάπα!  Τό δημιουργημένο ἀπό τούς παπικούς  σχέδιο τῆς Οὐνίας ἔχει χαρακτηριστεῖ ὡς Δούρειος Ἵππος  μέσω τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκουν(οἱ παπικοί) νά ὑποτάξουν τούς πιστούς τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας στήν δικαιοδοσία τοῦ Πάπα, πρᾶγμα πού ἀποτελεῖ βασική τους ἐπιδίωξη στά  ἀπό αἰώνων σχέδιά τους. Σφοδρή ἐπιθυμία τοῦ Βατικανοῦ εἶναι  νά γίνουν οἱ ὀρθόδοξοι οὐνίτες. Τάση πού βλέπουμε νά καλλιεργεῖται καί ἀπό «ὀρθοδόξους» μέ γραπτό καί προφορικό λόγο, ὡς καί μέ δημοσιεύματα στά μέσα κοινωνικῆς δικτύωσης, ὁδηγώντας μέ τόν τρόπο αὐτό στόν ἐξουνιτισμό ὀρθοδόξους πιστούς, μέ τό ἀπατηλό πρόσχημα μιᾶς, ὄχι γνήσιας καί ἀληθινῆς, ἀλλά μιᾶς ἐργαλειοποιημένης «ἀγάπης» καί ἀπάτης! Γιατί ἀγάπη χωρίς τήν σώζουσα Ἀλήθεια εἶναι πράξη ἀντιεκκλησιαστική, ἀντιδογματική καί ἀντιπνευματική.  Οὐνίτες ἧταν αὐτοί πού συμμετεῖχαν ἐνεργά ὡς «ὀρθόδοξοι» στήν κηδεία τοῦ Πάπα Φραγκίσκου καί ἔψαλλαν  τό Χριστός Ἀνέστη στά ἑλληνικά.

Ὁ μακαριστός Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν καί πάσης Ἑλλάδος Χρυσόστομος Παπαδόπουλος(1923-1938), καθηγητής Πανεπιστημίου, ἔγραψε γιά τήν Οὐνία: «Πιστέψτε με ὅτι ἡ Οὐνία εἶναι ἕνα ἔνοχο κατασκεύασμα πού ζητάει νά ἑλκύσει  δόλια στήν Καθολική Ἐκκλησία τούς ὀρθοδόξους».

Ἄς μή μᾶς ἐξαπατοῦν ἐξωτερικές εἰκόνες ἐντυπωσιασμοῦ πού γνωρίζουν νά χρησιμοποιοῦν ἔντεχνα οἱ παπικοί, προσπαθώντας μέ ἐπικοινωνιακούς τρόπους νά καλύψουν σκάνδαλα καί ἀνομίες πού βαρύνουν τήν Ἐκκλησία τους. Ὁ Παπισμός ἀποτελεῖ σύστημα μέ παγιωμένα σχέδια. Κάθε Πάπας ἀνεξαρτήτως «ἀπόχρωσης», κρίκος στή μακρά ἀλυσίδα τῶν Παπῶν, ἐκλέγεται ὡς ἐκτελεστής ἐντολῶν προκειμένου  νά ἐξυπηρετήσει γεωπολιτικά συμφέροντα καί στόχους.  Τακτική πού κυριαρχεῖ  στό Κονκλάβιο στήν ἐκλογή κάθε νέου Πάπα,  μέ κυρίαρχες κατευθύνσεις τήν ἐξουσία τοῦ κόσμου καί ὅλης τῆς Ἐκκλησίας καί μέ συνακόλουθα χαρακτηριστικά τήν παπική χλιδή, τίς ἐπευφημίες τοῦ πλήθους, τίς τιμές ὡς ἀρχηγοῦ κράτους κ.ἄ.

Ὁ Παπισμός, καταδικασμένος ἀπό Ὀρθόδοξες Συνόδους γιά πολλές πλάνες καί κακοδοξίες, κυριαρχεῖ  μιᾶς ἐκκλησίας, πού ἀγκυλωμένη στήν πολιτική της ὑπόσταση, ἀντί νά ὑπηρετεῖ τήν πνευματική στήριξη τοῦ σύγχρονου ἀποπροσανατολισμένου ἀνθρώπου καί νά προσφέρει μήνυμα λύτρωσης καί σωτηρίας, μέ τήν τακτική πού ἀκολουθεῖ, ἐπιτείνει τή σύγχυση πού ταλανίζει ἐκατομμύρια πιστούς ἀνά τόν κόσμο.