Δημοσιεύθηκε από το US News & World Report η ετήσια παγκόσμια κατάταξη των Πανεπιστημίων. Αξιολογήθηκαν συνολικά 1.750 ιδρύματα τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Πρώτο επί σειρά ετών είναι το Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Δεύτερο στην παγκόσμια κατάταξη είναι το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ). Τρίτο το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, τέταρτο το Πανεπιστήμιο Μπέρκλεϋ, πέμπτο το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, έκτο το Πανεπιστήμιο Κολούμπια, έβδομο το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, όγδοο το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ, ένατο το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια και δέκατο το Πανεπιστήμιο John Hopkins. Είναι αξιοσημείωτο ότι τις οκτώ από τις δέκα πρώτες θέσεις κατέλαβαν Πανεπιστήμια των ΗΠΑ.

Το Πανεπιστήμιο του Κέιπ Τάουν ανακηρύχθηκε ως το καλύτερο της Αφρικής, το Πανεπιστήμιο Τσινγκχουά του Πεκίνου ως το καλύτερο της Ασίας και το Πανεπιστήμιο της Μελβούρνης ως το κορυφαίο της Αυστραλίας. Το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών κατέλαβε την 260η θέση παγκοσμίως και την 111η στην Ευρώπη, το Αριστοτέλειο την 336η θέση παγκοσμίως και την 142η στην Ευρώπη και το ΕΜΠ την 392η θέση παγκοσμίως και την 166η στην Ευρώπη.

 Ας σημειωθεί ότι η κατάταξη αυτή αφορά το σύνολο ενός Πανεπιστημίου, γι’ αυτό και εξετάζονται διαφορετικοί δείκτες, όπως προγράμματα των διάφορων ειδικοτήτων, μεταπτυχιακοί φοιτητές, αριθμός αποφοίτων εκάστου έτους, με βάση των αριθμό εισακτέων, επίπεδο επιστημονικής αρτιότητας των διδασκόντων, με βάση τον διεθνώς αναγνωρισμένο συντελεστή ποιότητας των επιστημονικών περιοδικών στα οποία δημοσιεύουν τις εργασίες τους, γνωστός ως impact factor και την απήχηση που έχουν οι εργασίες αυτές στην διεθνή επιστημονική κοινότητα, γνωστή ως citation index, η ύπαρξη βιβλιοθηκών, φοιτητικών εστιών κ.ά. Έτσι είναι δυνατόν ένα τμήμα ενός Πανεπιστημίου, π.χ. ένα Τμήμα Χημείας, να είναι μεταξύ των 10 πρώτων παγκοσμίως Τμημάτων του ιδίου γνωστικού αντικειμένου και το Πανεπιστήμιο στο οποίο ανήκει το τμήμα αυτό να βρίσκεται παγκοσμίως στην 120 θέση. Θυμάμαι, ότι, δύο μήνες πριν ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου εκλεγεί πρωθυπουργός της χώρας το 1981, είχε δηλώσει ότι θα ελεγχθούν όλοι οι καθηγητές ΑΕΙ με βάση το impact factor και το citation index. Τότε είχα σκεφθεί μπράβο στον Ανδ. Παπανδρέου, επειδή είναι ο άνθρωπος που γνωρίζει εκ των έσω τα πανεπιστημιακά πράγματα. Άλλωστε είχα επηρεαστεί από το γεγονός ότι σε ένα διώροφο κτήριο του Πανεπιστημίου του Βerkeley, είδα σε μια μπρούντζινη εντοιχισμένη πλάκα τα λόγια: «Εδώ δίδασκε ο Ανδρέας Παπανδρέου». Μετά τις εκλογές, βέβαια, δεν έγινε τίποτε.

 Βλέποντας την κατάταξη αυτή των Πανεπιστημίων, θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό, επειδή: α) Υπήρξα μέλος του ερευνητικού προσωπικού στα Πανεπιστήμια του Sussex (1973 – 1974), Michigan State University (Α’ εξάμηνο του 1979), Massachusetts State University (Β’ εξάμηνο του 1979),  Dalhousie του Καναδά (1980) και Tϋbingen (1986). β) Συμμετείχα (1978), κατόπιν πρόσκλησης, στο ερευνητικό πρόγραμμα  του Εργαστηρίου Εντομολογίας στο Πανεπιστήμιο του Berkeley (τέταρτο στην παγκόσμιο κατάταξη). γ) Το Πανεπιστήμιο του  Harvard (πρώτο στην παγκόσμια κατάταξη), αποδέχθηκε την εισήγηση του Πανεπιστημίου του  Cambridge (όγδοο στην παγκόσμια κατάταξη)  να συμμετάσχω στο ερευνητικό του πρόγραμμα την τριετία 1983 – 1985. Η εισήγηση έγινε έπειτα από πολύωρη συνέντευξη ενώπιον τριών Καθηγητών Γενετικής στο Πανεπιστήμιο του Cambridge. Ας σημειωθεί ότι ήμουν ο μοναδικός προταθείς υποψήφιος για το Πανεπιστήμιο του  Harvard, μεταξύ άλλων Ευρωπαίων επιστημόνων. Η παρουσία μου στο Harvard μου έδωσε την δυνατότητα να δημοσιεύσω 3 ερευνητικές εργασίες σε διεθνή επιστημονικά περιοδικά, ως ερευνητής του εν λόγω Πανεπιστημίου.

 Η εμπειρία που απέκτησα από τα προηγούμενα Πανεπιστήμια ήταν πολύ μεγάλη, κυρίως όσον αφορά στην ακαδημαїκή τους λειτουργία. Όλα τα πανεπιστήμια είχαν ερμητικά κλειστές τις πόρτες τους στα πολιτικά κόμματα. Η μπαχαλοποίηση που επικρατεί στα ελληνικά Πανεπιστήμια, έργο των αριστερών κομμάτων και των εξωκοινοβουλευτικών ομάδων, ποικίλων αποχρώσεων της αριστεράς και  περιθωριακών ακροαριστερών με ακραία αντικοινωνική συμπεριφορά, είναι κάτι το αδιανόητο για τα ξένα ακόμη και για τα αφρικανικά Πανεπιστήμια.  Τα ξένα Πανεπιστήμια διδάσκουν την επιστημονική γνώση με σκοπό οι απόφοιτοί τους να έχουν την δυνατότητα να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο. Γι’ αυτό, όσοι γνωρίζουν τι συμβαίνει στα Πανεπιστήμιά μας επιδιώκουν να στείλουν για σπουδές τα παιδιά τους στο εξωτερικό. Αυτό έκανα και εγώ και ποτέ δεν το μετάνιωσα. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι γνωρίζω πολλούς νέους, οι οποίοι έπειτα από καλές προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές στο εξωτερικό, γίνονται σήμερα ανάρπαστοι στην αγορά εργασίας με  αμοιβές που θα τις ζήλευαν όλοι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ουσιαστικά οι νέοι αυτοί δεν ψάχνουν για εργασία. Ο ιδιωτικός τομέας τους ψάχνει και τους βρίσκει.