Πολλοί, που κατεδαφίζουν την δημιουργία του χθες εν ονόματι μιας νεφελώδους «αναθεωρητικής ιστορίας», προσπάθησαν να αμαυρώσουν και το μεγαλειώδες γεγονός της Επαναστάσεως του 1821. Έγραψε σχετικά ο Κων/νος Τσάτσος: «Υποτιμώντας ή σπιλώνοντας μεγάλα πρόσωπα ή εξαιρετικά γεγονότα, δεν απομυθοποιούμε το ’21.Το παραμορφώνουμε. Αποσιωπώντας είτε ανομήματα είτε κατορθώματα, βλάπτουν την πατρίδα όσοι συνθλίβουν πρόσωπα και πράξεις κάτω από την καλύπτρα μιας μονόπλευρης ερεύνης, επιχειρώντας να δώσουν στα γεγονότα του παρελθόντος ερμηνείες που προσαρμόζονται στις αμφισβητήσιμες πολιτικές επιδιώξεις του παρόντος».                                                                       

 Σε μια μακροσκελή ανακοίνωση του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, στις 28/3/2020,  επισημαίνεται: «Το ΚΚΕ καλεί όλους τους εργαζόμενους – μισθωτούς και αυτοαπασχολούμενους, τους συνταξιούχους, τους νέους – με ψυχραιμία και θάρρος να κρατήσουν ΤΟ ΜΟΝΟ διαχρονικό συμπέρασμα που προκύπτει από την Επανάσταση του 1821: Τίποτε δεν καταργείται όσο σάπιο και αν είναι, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΤΑΞΙΚΗ ΠΑΛΗ».  Ταξικός λοιπόν ο αγώνας του 1821!

Στις περιγραφές των αναθεωρητών οι επαναστατικές εξάρσεις δεν έχουν ηρωικό υπόβαθρο αλλά ταπεινά ελατήρια, π.χ. λαφυραγωγία ή αδιέξοδες συγκυρίες, π.χ. Μεσολόγγι και Ζάλογγο. Έτσι, στην πριν από μερικά χρόνια εθνικά απαράδεκτη σειρά «το 1821» στον ΣΚΑÏ, με την επιμέλεια του αναθεωρητή καθηγητή κ. Βερέμη, η εθνική συνείδηση των Ελλήνων δημιουργήθηκε μόλις τον 19ο αιώνα, ενώ αποσιωπάται η επίδραση του αρχαίου ελληνικού πνεύματος, που  θεμελιώνεται σε πολιτιστικά στοιχεία, όπως η συνέχεια της γλώσσας, η κοινή θρησκεία, τα κοινά έθιμα και οι παραδόσεις. Στους αναθεωρητές το εθνικό στοιχείο είναι ανύπαρκτο, το ιδεολογικό-θρησκευτικό αντιμετωπίζεται σε κλίμα ανοχής και το κοινωνικό-οικονομικό είναι αμελητέο. Τότε, γιατί έγινε η Επανάσταση; «Μα για να αναλάβουν τα προνόμια των Τούρκων οι οπλαρχηγοί και οι καπεταναίοι και για την απόκτηση γης», μας είπε ο κ. Βερέμης. Τόσο οι επώνυμοι όσο και κυρίως οι αφανείς ήρωες παρουσιάζονται σαν ευτελείς πλιατσικολόγοι με σκοπό το ατομικό τους όφελος, ενώ κατακρίνεται έντονα η σφαγή των Τουρκαλβανών από τους Έλληνες στην Τριπολιτσά και αντιμετωπίζονται εντελώς ήπια τα Ολοκαυτώματα της Χίου, της Σαμοθράκης, της Νάουσας κ.ά. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι αυτούς που χαλκεύουν την Ιστορία μας τους έχουν αποκαλέσει και «εθνομηδενιστές».

Οι αναθεωρητές αποσιωπούν το γεγονός ότι από το 1453 καταγράφονται δεκάδες μικρές και μεγάλες εξεγέρσεις στον ελλαδικό χώρο. Κατά τους αναθεωρητές αυτές δεν είχαν ως αιτία την απελευθέρωση από την υποδούλωση και την απαλλαγή από την καταπίεση. Προφανώς γι’ αυτούς οι εξεγέρσεις ήταν ένα είδος πολεμικού σπορ των Ελλήνων.

Επιχειρείται επίσης η αποδόμηση της προσωπικότητας των πρωταγωνιστών της Επαναστάσεως, με την αναζήτηση τυχόν τους αδυναμιών, ώστε η Επανάσταση να εμφανιστεί ως έργο ομάδος ιδιοτελών-τυχοδιωκτών. Πολλοί κατηγόρησαν τους πρωταγωνιστές της για ιδιοτελείς σκοπούς, μετά την διχόνοια που ξέσπασε μεταξύ τους, λίγα χρόνια μετά την επανάσταση του ’21. «Έχουμε το δικαίωμα, (διερωτάται ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος), ν’ αμαυρώσουμε το υπέροχο γεγονός της θυσίας για την λευτεριά του ενός ολόκληρου λαού, επηρεαζόμενοι από τις εφήμερες διενέξεις; . . . Η ιστορία δεν είναι υπόθεση καλλιγραφίας. Οι πιο μεγάλες της σελίδες γράφηκαν με ανώμαλη και άσχημη γραφή και τούτο γιατί μια σελίδα της ιστορίας είναι μεγάλη, όταν είναι συνυφασμένη με μεγάλους πόνους. Και οι πόνοι προκαλούν ίχνη βαθιά, ρυτίδες στο πρόσωπο της ιστορίας».      

Θα σας αναφέρω μερικά παραδείγματα από τα οποία προκύπτει αβίαστα ότι οι αναθεωρητές προσπαθούν να σπιλώσουν τους επωνύμους και αφανείς ήρωες του ’21 και να υποβιβάσουν το μεγαλύτερο ίσως γεγονός στα χρονικά των λαών.

— Ο ιεροκήρυκας Ηλίας Μηνιάτης, στην ορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στην Βενετία, σε κήρυγμά του στις 25/3/1688 (ημέρα εορτής του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου), απευθυνόμενος στην Παρθένο Μαρία, βροντοφώναξε: «Έως πότε πανακήρατε κόρη, το τρις άθλιον γένος των Ελλήνων έχει να ευρίσκεται εις τα ΔΕΣΜΑ ΜΙΑΣ ΑΝΥΠΟΦΕΡΤΟΥ ΔΟΥΛΕΙΑΣ;

—Ένα τέταρτο του αιώνα πριν από το ξέσπασμα της Επανάστασης, ο Ρήγας Φεραίος θα απευθύνει το απελευθερωτικό του μήνυμα, τόσο στους σκλαβωμένους Έλληνες όσο και στους άλλους σκλαβωμένους λαούς, με το οποίο τους καλεί να συμμετάσχουν στον «ΑΓΩΝΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΤΥΡΡΑΝΙΑΣ, ΜΕ ΣΤΟΧΟ ΤΗ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΤΗΣ ΙΣΟΝΟΜΙΑΣ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΩΝ ΑΞΙΩΝ». 

—Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης στην από 24/2/1821 προκήρυξή του στο γενικό στρατόπεδο του Ιασίου ανέφερε: «Ας καλέσωμε εκ νέου, οι ανδρείοι και μεγαλόψυχοι Έλληνες, την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ εις την κλασικήν γην της Ελλάδος». 

—Στις 23 Μαρτίου 1821 συντάχθηκε η «Προειδοποίησις εις τας Ευρωπαϊκάς Αυλάς εκ μέρους του αρχηγού των σπαρτιατικών στρατευμάτων Πέτρου Μαυρομιχάλη», η οποία μεταξύ άλλων αναφέρει: «. . . Αι χείρες ημών, αι δεδεμέναι μέχρι του νυν από τας σιδηράς αλύσους της βαρβαρικής τυραννίας, ελύθησαν ήδη και υψώθηκαν μεγαλοψύχως και έλαβαν τα όπλα προς ΜΗΔΕΝΙΣΜΟΝ ΤΗΣ ΒΔΕΛΥΡΑΣ ΤΥΡΑΝΝΙΑΣ . . . Η κεφαλή μας, η κλίνουσα τον αυχένα εις τον βαρύτατον ζυγόν, τον απετίναξε και άλλο δεν φρονεί ειμή την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΝ». 

—Η ιδέα της Ελευθερίας δεν ήταν μόνο  πράξη, ήταν και απόφαση θανάτου. Αυτή ώθησε το «Αχαϊκό Διευθυντήριο», αποτελούμενο από τους Παλαιών Πατρών Γερμανό,  Προκόπιο,  Ζαΐμη,  Λόντο και Ρούφο να διατρανώσουν, στις 26/3/1821, στους προξένους των ευρωπαϊκών κρατών στην Πάτρα: «Αποφασίσαμεν σταθερώς ή να ΑΠΟΘΑΝΩΜΕΝ ΟΛΟΙ ‘Η ΝΑ ΕΛΕΥΘΕΡΩΘΩΜΕΝ». 

—Στην Διακήρυξη της Επιδαύρου την 1η Ιανουαρίου 1822, που αποτελεί την πρώτη συστατική πράξη του Ελληνικού κράτους, αναφέρεται: «Ο κατά των Τούρκων πόλεμος, είναι πόλεμος ΕΘΝΙΚΟΣ, πόλεμος Ιερός, πόλεμος του οποίου η μόνη αιτία είναι η ανάκτησις των δικαίων της προσωπικής ημών ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΤΙΜΗΣ . . . ».

—Στις 6/10-2/12 /1822 έγινε στην Βερόνα της Ιταλίας το 4ο συνέδριο της Ιερής Συμμαχίας. Η Επαναστατική Κυβέρνηση του Άργους έστειλε διακήρυξη στους συνέδρους και ταυτόχρονα μια επιτροπή, αποτελούμενη από τους Παλαιών Πατρών Γερμανό, τον Γεώργιο Μαυρομιχάλη και τον Ανδρέα Μεταξά. Στην διακήρυξη μεταξύ άλλων αναφέρεται: «Όλες οι δυνάμεις του μωαμεθανισμού συντρέξασαι αγωνίζονται να ΕΞΟΛΟΘΡΕΥΣΟΥΝ ΤΟ ΕΘΝΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ. Η Ευρωπαϊκή και η Ασιατική Τουρκία και αυτή η Αφρική καθοπλίζονται αμιλλώμεναι δια να υποστηρίξουν την σιδηράν μάστιγα, η οποία καταθλίβει το γένος των Ορθοδόξων Χριστιανών και σήμερον σκοπεύει την ΕΞΟΝΤΩΣΙΝ ΑΥΤΟΥ. . . Η Ελλάς διεκδικεί τα δίκαιά της και τας νομίμους επιθυμίας της καθώς και την σταθεράν απόφασιν όλων των πολιτών της ίνα τύχωσιν δικαιοσύνης ή ΝΑ ΑΠΟΘΑΝΩΣΙΝ ΟΛΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΚΑΙ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ». Πρόκειται για επίσημο πολιτικό έγγραφο-διακήρυξη της Επαναστατικής Κυβέρνησης.                            

— Ανέφερε ο Κολοκοτρώνης: «Είναι θέλημα Θεού. Είναι κοντά μας και βοηθάει, γιατί πολεμάμε για την ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΓΕΡΟΥΣ ΓΟΝΙΟΥΣ, ΓΙΑ ΤΑ ΑΔΥΝΑΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΜΑΣ. Και όταν ο δίκαιος Θεός μας βοηθάει, ποιός εχθρός ημπορεί να μας κάνει καλά»; Επίσης, ο Κολοκοτρώνης (1770 – 1843) σε μια αποστροφή της ομιλίας του στην Πνύκα, προς την σπουδάζουσα νεολαία, είπε: «. . . Όταν αποφασίσαμε να κάμουμε την επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμαστε, ούτε πως δεν έχουμε άρματα . . . αλλά ως βροχή έπεσεν εις όλους μας Η ΕΠΙΘΥΜΙΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΜΑΣ  . . . ».  

— Έγραψε ο Μακρυγιάννης (1797 – 1864) στα απομνημονεύματα του: «Πατρίς να μακαρίζεις γενικώς όλους τους Έλληνες, ότι θυσιάστηκαν δια σένα, να σ’ αναστήσουνε, να ξαναειπωθής άλλη μιαν φορά ΕΛΕΥΤΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ, ΟΠΟΥ ΗΣΟΥΝΑ ΧΑΜΕΝΗ ΚΑΙ ΣΒΗΣΜΕΝΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΤΑΛΟΓΟΝ ΤΩΝ ΕΘΝΩΝ». Ο Μακρυγιάννης  επίσης ανέφερε: «Όταν σηκώσαμε την σημαίαν εναντίον της τυραγνίας ξέραμε ότι είναι πολλοί αυτείνοι και μαχητικοί  κι’ έχουν και κανόνια κι’ όλα τα μέσα. Εμείς σε ούλα είμαστε αδύνατοι. Όμως ο Θεός φυλάγει και τους αδύνατους, κι’ αν ΠΕΘΑΝΩΜΕ, ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ».

Με όσα σας ανέφερα προκύπτει αβίαστα ότι η Επανάσταση του 1821 είχε ΕΘΝΙΚΟΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΤΙΚΟ χαρακτήρα, με την συμμετοχή όλων των τάξεων, αφού, για την διατήρηση της εθνικής συνοχής και συνείδησης και του πόθου του έθνους να υπάρξει και να μην εξισλαμισθεί, έπαιξε σημαντικό ρόλο η Εκκλησία και τα σχολεία όλων των βαθμίδων, για την προετοιμασία και την οργάνωση της Επαναστάσεως σημαντικός ήταν ο ρόλος της διανόησης και της αστικής τάξεως, ενώ η διεξαγωγή της θα ήταν αδύνατη χωρίς την συμμετοχή των λαϊκών στρωμάτων.

Θα ήθελα επίσης να τονίσω ότι αγώνας  των Ελλήνων δεν ήταν μόνο εθνικοαπελευθερωτικός. Ήταν και αγώνας ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΣ. Υπαρξιακός για ένα έθνος που με ελάχιστα μέσα διεκδίκησε την ελευθερία του, την αξιοπρέπειά του, την τιμή του, αλλά και το δικαίωμα της ύπαρξής του στο παγκόσμιο στερέωμα.

Μιχαήλ Γ. Λουκάς