Αυτά που συμβαίνουν σήμερα στον τόπο μας, στην εποχή των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, δεν έχουν προηγούμενο. Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχαν προκαλέσει κοινωνικό σεισμό και γενικευμένη λαϊκή αντίδραση. Σας θυμίζω ότι ο 44χρονος ως αντιπολίτευση είχε πει:  «Εάν ο ελληνικός λαός δεν ξεσηκωθεί, εάν δεν προκαλέσουμε μεγάλο πολιτικό και κοινωνικό  σεισμό, εάν  δεν αναγκάσουμε αυτή την κυβέρνηση σε παραίτηση, ώστε να οδηγηθούμε  στην λαϊκή ετυμηγορία και να έχουμε μια μεγάλη ανατροπή των συσχετισμών, η δύσμοιρη αυτή χώρα δεν θα δει καλύτερες μέρες». Aυτά τα λόγια ισχύουν  περισσότερο από κάθε άλλη φορά σήμερα. Βλέπετε να σημειώνεται κάποια αντίδραση; Λένε ότι «ΚΑΘΕ ΛΑΟΣ ΕΊΝΑΙ ΑΞΙΟΣ ΤΗΣ ΜΟΙΡΑΣ ΤΟΥ», αφού «ΚΑΘΕ ΧΩΡΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΠΟΥ ΤΗΣ ΑΞΙΖΕΙ» (J. De Maistre).  O  Γ. Κονδύλης είχε πει ότι «ΑΝ ΗΞΕΡΑ ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΚΥΒΕΡΝΑΣ  ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΘΑ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΜΟΥΝ ΛΟΧΙΑΣ». (Εννοεί το πρώτο από τα δύο πραξικοπήματά του). Άλλοι λένε ότι «ΑΞΙΖΟΥΜΕ ΟΣΟ ΑΥΤΟΙ ΣΤΟΥΣ ΟΠΟΙΟΥΣ ΔΙΝΟΥΜΕ ΑΞΙΑ», άλλοι  ότι «ΕΝΑΣ ΛΑΟΣ ΠΟΥ ΨΗΦΙΖΕΙ ΨΕΥΤΕΣ, ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΑΥΤΑΠΑΤΕΩΝΕΣ  ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΘΥΜΑ, ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΡΓΟΣ», ενώ ο Ισοκράτης τονίζει ότι «ΤΟ ΤΗΣ ΠΟΛΕΩΣ ΟΛΗΣ ΗΘΟΣ, ΟΜΟΙΟΥΤΑΙ ΤΟΙΣ ΑΡΧΟΥΣΙΝ».

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η Ελλάδα μεγαλούργησε για τελευταία φορά την περίοδο του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Έκτοτε ακολούθησε μια φθίνουσα πορεία με ευθύνη κυρίως των πολιτικών της. Ο 44χρονος και η παρέα του απλά την αποτελείωσαν. Τέσσερα χρόνια που διαλύεται η Ελλάδα, οι λεγόμενοι «αγανακτισμένοι» έχουν εξαφανισθεί, διαψεύδοντας έτσι όσους πίστεψαν ότι αυτοί αποτελούσαν αναλαμπές της ζωντάνιας του ελληνισμού. Αποδείχθηκε περίτρανα ότι ήταν ένας κατευθυνόμενος όχλος.

Γιατί, όμως, φθάσαμε έως εδώ;. Είναι έτσι στην ουσία τα πράγματα, όπως φαίνονται;. Είναι δυνατόν να επικρατεί η αδιαφορία για οτιδήποτε συμβαίνει, ο ωχαδερφισμός, η έλλειψη αγάπης για την πατρίδα, η έλλειψη ιδανικών, ώστε να δίνεται το δικαίωμα σε μερικούς να ισχυρίζονται ότι αν μπορούσε ο 44χρονος να δώσει επίδομα – φιλοδώρημα 500 ευρώ σε όλους τους Έλληνες, τότε στις επόμενες εκλογές θα κέρδιζε με ποσοστό 80%;. Ίσως, να είναι έτσι τα πράγματα.  Αυτός ο λαός δεν είναι που προσκύνησε με ευλάβεια την μεταμόρφωση του ΟΧΙ σε ΝΑΙ και εν συνεχεία επέλεξε και πάλι έναν απαίδευτο πολιτικό που ζει τις νεανικές του φαντασιώσεις, με λόγια που μυρίζουν ναφθαλίνη, έναν τύπο μιας επαρχιώτικης ψευδοαριστεράς, που έχει σφραγισμένα τα μάτια στον διεθνή περίγυρο και δεν διστάζει να διαψεύδει αυτά που μόλις την προηγούμενη ημέρα υποστήριζε;

Ίσως τα χαμηλά επίπεδα της Παιδείας μας επιτρέπουν στα σαθρά και φθηνά πρότυπα που προβάλλονται από τα ΜΜΕ, να διαπαιδαγωγούν ανάλογα και την κοινωνία μας, με συνέπεια να χαθεί η αίσθηση της διαφοροποίησης του σοβαρού από το σαχλό και το γελοίο και η αίσθηση της όσφρησης του αληθινού από το ψευδές. Ο 44χρονος γνωρίζει ότι «Η ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΤΟΥ ΑΦΕΛΟΥΣ ΕΊΝΑΙ ΤΟ ΠΙΟ ΧΡΗΣΙΜΟ ΕΡΓΑΛΕΙΟ ΤΟΥ ΨΕΥΤΗ» (σύμφωνα με τον Αμερικανό συγγραφέα Στήβεν Κίνγκ), όπως επίσης γνωρίζει  ότι «ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΤΗΝ ΕΥΝΟΙΑ ΤΩΝ ΜΑΖΩΝ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΛΕΣ ΤΑ ΠΙΟ ΗΛΙΘΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΠΙΟ ΧΟΝΤΡΑ ΨΕΜΑΤΑ» (Αδόλφος Χίτλερ). Φαίνεται πως η ελληνική κοινωνία έχει πλέον συνηθίσει στο ψέμα.  Το έχει αφομοιώσει, γι’ αυτό και δεν διακρίνει μεταξύ των πολιτικών. Ίσως αυτός να είναι ένας σοβαρός λόγος για την σημερινή μας κατάντια, αφού ο Αντισθένης μας λέει ότι «ΤΟΤ’ ΕΦΗ ΤΑΣ ΠΟΛΕΙΣ ΑΠΟΛΥΣΘΑΙ, ΟΤΑΝ ΜΗ ΔΥΝΩΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΦΑΥΛΟΥΣ ΑΠΟ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΑΙΩΝ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙΝ».

Η  Δημοκρατία απαιτεί πολίτες ενεργούς, με κατάλληλη Παιδεία, που έχουν συνείδηση των δικαιωμάτων και προπάντων των υποχρεώσεών τους, που δρουν με γνώμονα το συλλογικό (=το κοινό) συμφέρον και υπακούουν με σεβασμό και πειθαρχούν στους νόμους. Τους κινδύνους ενός απαίδευτου, μη ενημερωμένου λαού συνοψίζει το ρητό που αποδίδεται στον Ανάχαρση ότι «ΠΑΡ’ ΕΛΛΗΣΙ ΛΕΓΟΥΣΙ ΜΕΝ ΟΙ ΣΟΦΟΙ, ΚΡΙΝΟΥΣΙ ΔΕ ΟΙ ΑΜΑΘΕΊΣ».

Η πραγματική Παιδεία σε μαθαίνει να σκέφτεσαι, να έχεις απαιτήσεις από τον εαυτό σου, να είσαι ελεύθερος.  Ένας  σκεπτόμενος άνθρωπος σπάζει τους φραγμούς του παρωπιδισμού που δημιουργούν οι πολιτικοί απατεώνες, οι αμαθείς και αγροίκοι, που κρύβουν την άγνοιά τους με την υπεροψία και την αλαζονεία. Πολίτες που δεν έχουν την δύναμη να απαιτήσουν κάτι περισσότερο από τον εαυτό τους συνηθίζουν το χειρότερο. Τον διασυρμό της Παιδείας, την οικονομική τους εξαθλίωση, την καθημερινή κοροϊδία και πολιτική απάτη.

Αν, όμως, η Παιδεία είναι υπεύθυνη για την κατάντια μας, που είναι η πνευματική ηγεσία του τόπου; Δεν βλέπει το κυβερνητικό αλαλούμ; Δεν βλέπει ότι η κυβέρνηση αποτελείται από μια ομάδα ανίκανων ιδεοληπτικών ατόμων;  Δεν βλέπει την πρωτοφανή πρωθυπουργική ανεπάρκεια που βυθίζει καθημερινά την χώρα στο χάος;  Ως πότε θα κρύβεται πίσω από την εκκωφαντική της σιωπή; Δεν γνωρίζει ότι σύμφωνα με τον Όμηρο «Η ΓΑΡ ΣΙΩΠΗ ΤΩ ΛΑΛΟΥΝΤΙ ΣΥΜΜΑΧΟΣ» (δηλαδή, «αν ακούς τους φαύλους και τους ανόητους και δεν μιλάς, τότε γίνεσαι σύμμαχός τους);

Ο 44χρονος εντέχνως μετατρέπει τα σφάλματα και τις αποτυχίες του σε …. θρίαμβο. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΕΝΗ  ΜΕΘΟΔΕΥΣΗ ΠΟΥ ΚΙΝΕΙ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΥΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΗΣ ΒΙΑΣ, ΣΤΟΧΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ. Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΤΗΝΕΙ ΑΝΑΧΩΜΑΣΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ, ΠΡΟΣΘΕΤΕΙ ΜΑΤΑΙΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΔΡΑΣΗ ΚΑΙ ΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΤΟΝ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΣΥΝΘΗΚΟΛΟΓΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΩΝ, ΝΙΚΗΜΕΝΩΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΝΟΜΟ ΤΗΣ ΑΝΑΓΚΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΠΟΤΑΓΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΔΡΑΝΕΙΑΣ ΩΣ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ. ΕΝΑΣ ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΗΤΤΗΜΕΝΟΣ ΛΑΟΣ ΕΙΝΑΙ ΕΥΚΟΛΑ ΔΙΑΘΕΣΙΜΟΣ ΣΤΗΝ ΕΞΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΤΗΣ. ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΓΙΑ ΜΙΑ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΕΠΙΘΥΜΙΩΝ ΚΑΙ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ ΤΩΝ ΝΕΩΝ ΠΟΥ ΚΑΛΟΥΝΤΑΙ ΝΑ ΣΥΜΒΙΒΑΣΘΟΥΝ ΜΕ ΤΙΣ ΠΟΙΚΙΛΟΥ ΜΟΡΦΗΣ ΤΑΠΕΙΝΩΣΕΙΣ. Τον 44χρονο ενδιαφέρει μόνο η καρέκλα του και η διατήρησή του στην εξουσία, έναντι οποιουδήποτε τιμήματος. Η εξουσία γι’ αυτόν και την παρέα του είναι αυτοσκοπός. Είναι το μόνο που τους απομένει μετά την υπεροψία, την κατεδαφιστική προσέγγιση των πάντων και την απλουστευτική και κυνική επιθετικότητα.

Δεν μπορεί κάτι συμβαίνει με τους κατοίκους της χώρας μας. Επιβάλλονται τα πιο σκληρά και ανάλγητα μέτρα που δεν θα μπορούσε να διανοηθεί οποιαδήποτε κυβέρνηση, οποιασδήποτε χώρας και μάλιστα έπειτα από μια άκρατη υποσχεσιολογία  που σκοπεύει στην πολιτική εξαπάτηση των πολιτών και ώ του θαύματος οι Έλληνες παραμένουν απαθείς και αδιάφοροι, λες και ότι τα μέτρα δεν τους αφορούν, λες και ότι βρίσκονται σε συνεχή λήθη. Μήπως η χώρα μας είναι η μυθική χώρα των Λωτοφάγων; Δεν γνωρίζει ο λαός μας ότι «ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΩΝ ΑΠΑΤΕΩΝΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ Η ΛΗΘΗ ΤΩΝ ΛΑΩΝ; Είναι γεγονός, βέβαια, ότι οι πολιτικοί μας, πλην του ΚΚΕ, αποθαρρύνουν, για τους δικούς τους λόγους, τυχόν μαζικές διαμαρτυρίες Ελλήνων πολιτών και η Εκκλησία μας, η οποία σε άλλες εποχές θα «άστραφτε και θα βρόνταγε» για τα εθνικά μας θέματα, σήμερα δίνει την εντύπωση ότι περί άλλων τυρβάζει.

Δεν απομένει, λοιπόν, στην κοινωνία μας να ξυπνήσει από τον λήθαργο και να επιχειρήσει την απεξάρτησή της από τον πολιτικό εθισμό. Πρέπει επιτέλους να συγκρουστεί με την ταπείνωση και τους εκφραστές της. Σύγκρουση πολιτική, χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς παράδοση, χωρίς παραίτηση.