Ανήμερα της 25ης Μαρτίου έφυγε η Αφροδίτη, η καλή μου θεία Αφροδίτη αδελφή της μητέρας μου. Μια από τις πιο αγαπημένες μου φιγούρες των παιδικών μου χρόνων. Αλλά και μετέπειτα. Έχοντας ζήσει πολύ όμορφα παιδικά χρόνια με μια μεγάλη και δεμένη οικογένεια με γιαγιάδες, παππούδες, θείους, ξαδέλφια, με ανταμώματα γύρω από μεγάλα τραπέζια, θυμάμαι τώρα πιο έντονα όσο περνούν οι μέρες στιγμές και γεγονότα από όταν ήμουν παιδί και πόσο ξεχωριστή ήταν για μένα η θεία μου η Αφροδίτη στον Πειραιά με τον σύζυγό της Βαλάμο και τα παιδιά τους, τα ξαδέλφια μου την Ρούλα και τον Κώστα.

Και με πόση χαρά τους περίμενα στην Πρέβεζα στις διακοπές, αλλά και με πόση παιδική λαχτάρα περίμενα εκεί στα τέλη του Αυγούστου το ταξίδι στην Αθήνα, στον Πειραιά, όπου θα περνούσα όλο τον μήνα μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία στο σπίτι της θείας Αφροδίτης. Κάθε χρόνο και για αρκετά χρόνια η θεία μου με τα γαλανά μάτια και το σπίτι της στον Πειραιά γινόταν κάθε Σεπτέμβριο  το κέντρο του κόσμου. Μνήμες αποθηκευμένες για χρόνια περνούν από μπροστά μου, και μοιάζουν τόσο κοντινές...Απογεύματα στον Πειραιά τα γέλια μας, το παιχνίδι στην γειτονιά με τους Πειραιώτες φίλους μου, η παρέα με την θεία μου, οι φιλενάδες της εκεί, ο απαραίτητος μεσημεριάτικος ύπνος, η πάπια Νταίζυ η κατάλευκη Νταίζυ που μας μιλούσε και που ήταν το κατοικίδιο της θείας πριν τον σκύλο Ροκυ, η γόνδολα με την μπαλαρίνα που την κούρδιζες και η μπαλαρίνα χόρευε και ακούγονταν μουσική, μαγεία. Η βραχνή φωνή της Μαρίας Ρεζάν από το ραδιόφωνο που άκουγε η θεία μου. Ο θάνατος της Μαρίας Καλλας. Τα ρούχα που μου έφτιαχνε, ο ύπνος έξω στην ταράτσα παρέα με την Νταίζυ κάποια βραδιά με ζέστη κάτω από τα αστέρια. Τα σήριαλ της εποχής που βλέπαμε στην τηλεόραση και το φεστιβάλ τραγουδιού Θεσσαλονίκης. Κάποιο Σεπτέμβριο δεν θυμάμαι γιατί το ταξίδι στον Πειραιά δεν έγινε. Αλλά θυμάμαι πολύ καλά το τραγούδι που συμπωματικά άκουσα εκείνη την ημέρα ..Κάτω στον Πειραιά...και το δάκρυ έτρεχε κορόμηλο. Για πολλά χρόνια ακόμη και όταν μεγάλωσα και σπούδαζα πια στην Αθήνα η θεία μου και το φιλόξενο και ανοιχτό σπίτι της, ήταν για μένα σημείο αναφοράς. Νοιώθω τυχερή γιατί ήταν η θεία μου, γιατί έχω αυτές τις υπέροχες αναμνήσεις. Για όλα αυτά που έζησα  μαζί της τότε όταν ήμουν παιδί, αλλά και μετά..

Την Τετάρτη στο δεύτερο κοιμητήριο Αθηνών στο Γαλάτσι σε μια συγκινητική τελετή αποχαιρέτησαν  την Αφροδίτη Καλιλα το γένος Κέλλη, τα παιδιά της, ο Κώστας και η Ρούλα, τα εγγόνια της, και όλη η οικογένεια.

Αγαπημένη μου θεία καλό ταξίδι στον Παράδεισο. 

Αν υπάρχει θα είσαι σίγουρα εκεί.

Γιατί ήσουν ένας Άγγελος επί γης.

Η ανιψιά σου 

Βάνα Ζερβα