Δεν θα ήθελα να γεμίσω τη στήλη της εφημερίδας με χιλιοειπωμένα λόγια για τους αγωνιστές του 40.
Δεν μπορώ να μην καταγράψω την συγκινητική εξομολόγηση του μεγάλου Γερμανού συγγραφέα Ερχαρτ Καϊστνερ όπως του την εξομολογήθηκε στον τότε σχολικό σύμβουλο Φιλολόγων του Νομού Τρικάλων κ. Κων/νου Β. Παυλάκο.
Διηγείται ο Καϊστνερ στην εξομολόγησή του.
"Στα 1952 πήγα για πρώτη φορά, μετά τον πόλεμο, στην Αθήνα. Η Γερμανική Πρεσβεία, όταν άκουσε πως είχα πρόθεση να πάω στην Κρήτη, μου συνέστησε, επειδή ήταν πολύ νωρίς ακόμα και οι πληγές από τη γερμανική κατοχή ανεπούλωτες, να λέω πως είμαι Ελβετός. Αλλά εγώ τους ήξερα τους Κρητικούς.
Από την πρώτη στιγμή είπα πως ήμουν Γερμανός και όχι μόνο δεν κακόπαθα, αλλά ξανάζησα παντού όπως πέρασα τη θρυλική Κρητική φιλοξενία.
"Ένα σούρουπο καθώς ο ήλιος βασίλευε πλησίασα το γερμανικό νεκροταφείο έρημο με μόνο σύντροφο τις τελευταίες ηλιαχτίδες. Έκανα όμως λάθος. Υπήρχε εκεί και μια ζωντανή ψυχή, ήταν μια μαυροφορεμένη ηλικιωμένη γυναίκα. Με μεγάλη μου έκπληξη την είδα ν' ανάβει κεριά στους τάφους των Γερμανών νεκρών του πολέμου και να πηγαίνει μεθοδικά από μνήμα σε μνήμα. Την πλησίασα και την ρώτησα.
"" Είστε από δω;" "Μάλιστα" "και τότε γιατί το κάνετε αυτό; Οι άνθρωποι αυτοί σκότωσαν τους Κρητικούς".
"Η απάντηση μόνο στην ΕΛΛΑΔΑ, γράφει ο Καϊστνερ θα μπορούσε να δοθεί. "Παιδί μου", είπε, "από την προφορά σου, φαίνεσαι ξένος και δε γνωρίζεις τι συνέβη εδώ στα '41 με '44. Ο άντρας μου σκοτώθηκε στη μάχη της Κρήτης κι έμεινα με το μονάκριβό μου γιο. Μου τον πήραν κι' αυτόν οι Γερμανοί όμηρο στα 1943 και πέρασε σε στρατόπεδο συγκεντρώσεως στο Σάξεν Χάουζεν. Δεν ξέρω που είναι θαμμένο το παιδί μου. Ξέρω όμως, πως όλα τούτα ήταν παιδιά μιας κάποιας μάνας, σαν εμένα. Και ανάβω στη μνήμη τους, επειδή οι μάνες τους δεν μπορούν να έρθουν εδώ κάτω. Σίγουρα μια άλλη μάνα θα ανάβει το καντήλι στη μνήμη του γιου μου". Διαβάζοντας τούτα τα λόγια της λεβεντογεννήτρας Κρητικιάς μάνας βούρκωσαν τα μάτια μου, πήραν να τρέχουν τα δάκρυα από πόνο και περηφάνια.
Πρώτα για το προσωπικό δράμα που το αντιμετώπιζε με τόσο και τέτοιο ψηλό φρόνημα, ύστερα για το ψυχικό της μεγαλείο το γνήσιο Ορθόδοξο και Ελληνικό. Προσεύχεται η χήρα μάνα (αν ζει ακόμα θα το κάνει οπωσδήποτε) όχι μόνο για την ψυχή του στύλου της οικογενείας της - του συζύγου της- και του στηρίγματός των γηρατειών της - του παιδιού της- για το οποίο δεν ξέρει εάν είναι και θαμμένος. Προσεύχεται όμως και για την ψυχή εκείνων που σκοτώθηκαν σαν τους δικούς της ανθρώπους.
Δεν συναντιέται πουθενά αλλού τέτοιο μεγαλείο, στην Ελλάδα όμως συνεχίζει να υπάρχει.
Ο Έλληνας και η Ελληνίδα θα συνεχίζουν να φιλοξενούν αμνησίκακα αυτούς που χθες μόλις εκτελούσαν τα παιδιά τους, έκαιγαν το Βοιός τους, ρήμαζαν τον τόπο τους. Και ο γράφων παραλίγο να είχα εκτελεσθεί ενώ ήμουν δεκαετής από Γερμανό σκοπό κατά την αποχώρηση των Γερμανών το 44 στα Γιάννενα, αλλά ο θεός έβαλε το χέρι του και βρέθηκε κάποιος γείτονάς μου που ήξερε γερμανικά, ο θεός να τον συγχωράει εκεί που βρίσκεται και σώθηκα όπου γράφω κι αυτές τις γραμμές.

Τάσος Αναστασόπουλος
Έφεδρος Αξιωματικός
Επίτιμος Πρόεδρος Ελληνικής Περιηγητικής Λέσχης