Πλήθος φωνών, κυρίως από τον χώρο της αντιπολίτευσης, τείνουν να κρίνουν αλλά και να χαρακτηρίσουν την δήλωση του πρωθυπουργού για την αλλαγή καθεστώτος στην Βενεζουέλα στην καλύτερη περίπτωση άστοχη και στην χειρότερη εσφαλμένη έως και επικίνδυνη. Έχουν όμως δίκιο;

Ας ξεκινήσουμε ανάποδα, οι δηλώσεις του αναπληρωτή μόνιμου αντιπροσώπου της Ελλάδας στα Ηνωμένα Έθνη, Ιωάννη Στρατάκου στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ καθώς και του υπουργού Εξωτερικών Γιώργου Γεραπετρίτη για την Βενεζουέλα και το πως η Ελλάδα επιθυμεί μια ειρηνική μετάβαση καθεστώτος εκεί, είναι υποδειγματικές.

Υπήρξε η πρέπουσα αναφορά τόσο στο διεθνές δίκαιο όσο και στο σεβασμό της λαϊκής βούλησης του λαού της Βενεζουέλας παράλληλα με κάλεσμα για δημοκρατικές διαδικασίες αλλά και αυτοσυγκράτηση στα εμπλεκόμενα μέρη.

Ας περάσουμε τώρα στο κυρίως πιάτο, η δήλωση του Πρωθυπουργού δεν πρόκειται περί λάθους ούτε καν αστοχίας. Αν υπάρχει κάτι που οφείλουμε να σχολιάσουμε σε αυτή είναι ο πολιτικός ρεαλισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη, η εξαιρετική ταχύτητα αντίδρασής του και η ικανότητα του να εστιάζει στο ουσιώδες που είναι «η διασφάλιση ειρηνικής και ταχείας μετάβασης σε μία νέα, συμπεριληπτική κυβέρνηση που θα έχει πλήρη δημοκρατική νομιμοποίηση», πράγμα που προέχει μιας στείρας υπενθύμισης για το διεθνές δίκαιο και δη αναφορικά με την σύλληψη… ενός δικτάτορα !

Και για να μην αποφύγω τον ελέφαντα στο δωμάτιο, ναι ο Έλληνας πρωθυπουργός θα μπορούσε να μιλήσει για την φανερή καταπάτηση του διεθνούς δικαίου στην σύλληψή του Μαδούρο πιθανότατα έτσι προκαλώντας εντάσεις με μια κυβέρνηση των ΗΠΑ που θέλει να καταστήσει την Ελλάδα ενεργειακή δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο και μπαίνοντας έτσι στην ίδια γραμμή σκέψης με κάποιες από τις πιο στυγνές δικτατορίες του πλανήτη (Βλέπε: Κίνα, Ρωσία, Κούβα).  Το αφήνω στην κρίση σας, αλλά θεωρεί κανείς στα αλήθεια πως αυτό θα ήταν σώφρον ;

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Ο Αναστάσιος Μπάλκος είναι εκπαιδευτικός-θεολόγος, κάτοχος δυο μεταπτυχιακών (θρησκειολογίας και πολιτικής επικοινωνίας, ΕΚΠΑ) και υποψήφιος διδάκτορας του ΕΚΠΑ.