Η Τουρκία έδειξε για άλλη μια φορά πως νιώθει μεγάλη ανασφάλεια με το να μετατρέπει την Αγία του Θεού Σοφία σε τζαμί, αγνοώντας τα πάντα και τους πάντες, ενώ παράλληλα χαράζει τον δικό της δρόμο. Έναν δρόμο που θα την οδηγήσει αναμφίβολα στην καταστροφή. Επιθυμεί να γυρίσει σε ένα πολύ μακρινό παρελθόν και ονειρεύεται αυτοκρατορίες, μα λησμονεί ότι όλες οι αυτοκρατορίες παρήκμασαν και ου δύνανται να δημιουργηθούν.
Αλήθεια πως θα φαινόταν στους γείτονες μας τους Τούρκους, εάν εμείς μετατρέπαμε ένα τζαμί σε Ορθόδοξο Ναό; Καταρχάς θα φαινόταν γελοίο, διότι το τζαμί φτιάχτηκε για μουσουλμάνους και η Αγία Σοφία για Χριστιανούς Ορθοδόξους. Έχω επισκεφθεί πολλές φορές τζαμί στα Ιωάννινα που μέχρι σήμερα λειτουργεί ως μουσείο και το επισκέφθηκα όχι για να προσκυνήσω τον Αλλάχ, αλλά για να δω την τεχνοτροπία του και μόνο. Εγώ σέβομαι την Θρησκεία τους και τον χώρο λατρείας τους, εκείνοι γιατί δεν σέβονται τον Ορθόδοξο Ναό μας;
Από την άλλη πλευρά, μερικοί υποστηρίζουν ότι πρέπει το Ελληνικό Κράτος να κατεδαφίσει τα τζαμιά, ωστόσο θεωρώ ότι πρέπει να μείνουν όρθια για να μας υπενθυμίζουν τα τετρακόσια χρόνια σκλαβιάς, γιατί εύκολα λησμονούμε και απαξιώνουμε την ιστορία εμείς οι Νεοέλληνες!
Η Αγία του Θεού Σοφία Κωνσταντινουπόλεως ήταν, είναι και θα είναι ο Ορθόδοξος εκείνος Ναός, "το Μεγάλο Μοναστήρι" που θα φωτίζει στους αιώνες όλα τα έθνη και θα αποκαλύπτει την αίγλη της Ορθοδοξίας και της βυζαντινής τέχνης. Είναι το "Άγιον θυσιαστήριον" που λαχτάρα κάθε κληρικός και κάθε λαϊκός να προσέλθει με φόβο Θεού, δηλαδή με σεβασμό και να είναι παρόν στην αναίμακτη θυσία. Είναι ο επίγειος παράδεισος που όλοι περιμένουν να ανοίξουν οι πύλες για να μπουν και να ψάλλουν με μια φωνή το " Δόξα εν υψίστοις Θεω κι επί γης ειρήνη εν ανθρώποις ευδοκία" καθώς και το "Άξιον εστί ως αληθώς μακαρίζειν σε την Θεοτόκον". Όπως ακριβώς είχε πράξει ο Ιερέας Ελευθέριος Νουφράκης μαζί με λίγους Έλληνες Στρατιωτικούς το 1919, όταν τέλεσαν την Θεία Λειτουργία μέσα στην Αγιά Σοφια, έπειτα από 466 χρόνια και ζωντάνεψαν για λίγα λεπτά τα όνειρα του γένους μας.
Από την άλλη πλευρά, όσο σοβά κι αν βάλουν, όπως έπραξαν κατά το παρελθόν οι Τούρκοι, στα υπέροχα ψηφιδωτά που απεικονίζουν τον έναν και Αληθινό Θεό, τόσο περισσότερο θα αποδεικνύουν ότι τρέμουν το πρόσωπο του Θεανθρώπου. Ενός Θεού που δεν είναι τιμωρός και κακούργος, αλλά που είναι αγάπη και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι ήρθε στην γη, τον είδαν άνθρωποι, έκανε θαύματα, δίδαξε, έσωσε ανθρώπους, κατηγορήθηκε, υπέμεινε τους φρικτούς πόνους πάνω στον Σταυρό και αναστήθηκε για όλους τους ανθρώπους. Η Αγία του Θεού Σοφία λοιπόν είναι κάτι παραπάνω από μνημείο. Είναι το σύμβολο της Ορθοδοξίας και η καρδιά της Ρωμιοσύνης, που χτυπά αργά και καρτερικά, που δακρύζει και προσεύχεται σιωπηλά. Είναι οι μνήμες ενός λαού, που ναι διχάζεται και κάνει λάθη πολλές φορές, αλλά έχει αξίες και αρετές.

Ο Χρήστος Κώστας είναι φοιτητής του Τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Ιωαννίνων.