ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Δεκαπενταύγουστος 2026

«Ποιος έφτιαξε τον κόσμο;

Ποιος έφτιαξε τον κύκνο, και τη μαύρη αρκούδα;

Ποιος έφτιαξε την ακρίδα;

Αυτήν την ακρίδα, εννοώ· αυτήν που πέταξε απ’ το γρασίδι,

αυτήν που τρώει τώρα δα, ζάχαρη από το χέρι μου,

που κινεί τα σαγόνια της πίσω-μπρος, αντί για πάνω-κάτω·

που κοιτάζει τριγύρω με τα τεράστια και περίπλοκα μάτια της.

Τώρα σηκώνει τις χλωμές κεραίες της και πλένει καλά το πρόσωπό της.

Τώρα μ’ ένα γρήγορο κρακ ανοίγει τα φτερά της, και πετάει μακριά.

Δεν ξέρω τι ακριβώς είναι η προσευχή.

Ξέρω καλά πως να παρατηρώ προσεκτικά, πως να πέφτω

κάτω στο γρασίδι, πως να γονατίζω στο γρασίδι,

πως να μένω αδρανής και μακάρια, πως να τριγυρνώ ήσυχα στα χωράφια, κάτι που κάνω όλη μέρα.

Πες μου, τι άλλο θα έπρεπε να είχα κάνει;

Στο τέλος όλα, κι απίστευτα γοργά, δεν είναι που πεθαίνουν;

Πες μου, τι σκοπεύεις να κάνεις με τη μοναδική σου άγρια και πολύτιμη ζωή;»

Mary Oliver (1935-2019), «Η Καλοκαιρινή Μέρα»

Ένα ποίημα που έρχεται από την Αμερική και μας θυμίζει τα καίρια της ύπαρξης. Τα ερωτήματα του δεν είναι περιπλοκές της σκέψης αλλά αγωνίες:

Για Τον Αίτιο και τον Λόγο της ανθρώπινης παρουσίας μας·

Για την ομορφιά και την ποικιλία που δεν έχουν χρηστικό– τεχνικό–μηχανικό λόγο ύπαρξης, αλλά είναι "υπονοούμενα" μιας αγάπης, που ομορφαίνει πολυποίκιλα την ρουτίνα της μέρας, που πολλές φορές, δυστυχώς, είναι άγχος επιβίωσης·

Για τα αυτονόητα ερωτήματα που γεννάνε όλα τα παραπάνω, κάνοντας καταφάνερο ότι είναι άλλο η ύπαρξη και άλλο η ζωή.

Για την οδυνηρή απορία γιατί «όλα, κι απίστευτα γοργά, πεθαίνουν;»

Για να μας... αποτελειώσει η ποιήτρια με την καταληκτήρια απορία–ερώτηση:

Πες μου, τι σκοπεύεις να κάνεις με τη μοναδική σου άγρια και πολύτιμη ζωή;

Η ποιήτρια (έστω και εν αγνοία της) μας ρίχνει στοργικά στην ποδιά–αγκαλιά της Παναγίας, όπου σαν μικρά παιδιά, αισθανόμαστε «ευρυχωρία ψυχική» να εκφράσουμε επιθυμίες και απορίες και να αφουγκραστούμε εκστασιαζόμενοι διηγήσεις παραμυθίας–παρηγοριάς για τα ερωτήματα...

Στον Σταυρό ο Χριστός υπέγραψε με το Αίμα Του το "χαρτί" της υιοθεσίας μας από την Παναγία (Ιωάν. 19, 26) και έτσι εξουσιοδοτείται, ως Μητέρα ΟΛΩΝ των χριστιανών, να μας διηγηθεί–διδάξει τα πράγματα της ζωής και από την πλευρά, που πολλές φορές για κάποιους δεν "φαίνεται"! Πάντα μένει για όλους μας το θέμα–δυσκολία, πώς θα διεισδύσω κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων για να τα δω σωστά και με πληρότητα.

Ερωτήματα σαν την κατάληξη του ποιήματος προκαλούν (όπως έχουν γράψει σοβαροί περιεσκεμμένοι στοχαστές) «ζάλη ελευθερίας» (Σ. Κίρκεγκαρ) και «Ναυτία» (Ζαν-Πωλ Σαρτρ). Η Παναγία έρχεται σαν άλλη Αριάδνη να μας βγάλει απ’ το λαβύρινθο ξεκινώντας την διδακτική χειραγώγηση με την ήρεμη αποτίμηση ότι η ποιοτική μας διαφορά από τα άλλα έμβια όντα είναι μια κληρονομιά ερωτήσεων, που επισημαίνει το ότι δεν είμαστε απλώς προηγμένα θηλαστικά και ότι Αυτός που έφτιαξε «την αρκούδα και την ακρίδα» δεν μας έδωσε... χρησιμοθηρική νομοτέλεια, αλλά μια μοναδική αποκλειστικότητα.

Α. Η Παναγία μας προσγειώνει σωστά (όχι... απότομα!) από αφελείς πτήσεις παντοδυναμίας, "μοναδικής" και εγωκεντρικής αποκλειστικότητας! Μας βοηθάει να "παραμερίσουμε" το ουσιαστικό εμπόδιο συνάντησης με τον Χριστό, που είναι ο γιγαντωμένος εαυτός μας! Τα μάτια μας κολλημένα σε ένα τέτοιο εαυτό, όχι απλώς δεν βλέπουν τον Χριστό, αλλά πολλές φορές ούτε καν Τον υπονοιάζονται. Μας στηρίζει στον κόπο της προσπάθειας να Τον βρούμε και ειδικότερα στο ότι κάτι τέτοιο δεν είναι... φτηνιάρικα εύκολο. Απαιτεί ειλικρίνεια και απόλυτη αποφυγή βολικών ψεμάτων. Ο Χριστός είναι η αλήθεια όχι ένα παυσίπονο!

Β. Η Παναγία μας παραλαμβάνει μέσα στην "άγρια" φάση της διακύμανσης ανάμεσα στην αλαζονεία και την απελπισία στις οποίες περιδινούμαστε. Κάθε ανθρώπινη ζωή «πατάει στο έδαφος» της αμφιβολίας και της αυτοαναζήτησης, πάνω στο οποίο... «κάνοντας διάδρομο» πρέπει σιγά-σιγά να φτάσουμε να ανακαλύψουμε το νόημα της ζωής μας. Να ταξινομήσουμε τους φόβους που μας αγριεύουν, την αίσθηση ανασφάλειας, του "χαμένου", της "εξορίας" και της "αμαρτίας". Να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε ικανοί για κακή πίστη και απέναντι στον εαυτό μας και απέναντι στους άλλους. Το ότι... «ζούμε ένα ψέμα». Η Παναγία μας μαθαίνει ότι όλα αυτά λύνονται όταν συνειδητοποιήσουμε και γνωρίσουμε τον Πατέρα μας που θυσιάζεται για μας και προσπαθεί να μας μάθει να αγαπάμε. Η αγριάδα της ζωής γεννιέται από την έλλειψη αγάπης. Ουσιαστικής και συναισθηματικής.

Γ. Τέλος πεθαίνοντας και η ίδια... «πολύ νωρίς», μας είπε φεύγοντας, για την πολύτιμη ζωή, που έχουμε κληρονομιά! Για την «απολύτου σημασίας» ζωή, που δεν εξαντλείται στα φαινόμενα, δεν τελειώνει από τον χρόνο, και έχει ανοιχτή δυνατότητα να μοιάσει ποιοτικά στον Κατασκευαστή.

Σ’ Αυτόν που αγαπάει χωρίς απαίτηση ανταποδοτικού τέλους.

Σ’ Αυτόν που θυσιάζει τον εαυτό του και δεν επιβάλλει θυσίες.

Σ’ Αυτόν που γίνεται τα πάντα προκειμένου να αρτιωθούν (να γίνουν σώοι – Εν Χριστῷ σωτηρία) οι αγαπημένοι.

Σ’ Αυτόν που με την ύπαρξή Του μας αξιολογεί, χωρίς να μας μέμφεται, και μας βοηθάει, χωρίς να μας προσβάλει.

Η Παναγία μας δείχνει τι πρέπει (χρειάζεται-έχουμε κέρδος αληθινής αλλαγής) να κάνουμε.

Να μάθουμε τι ακριβώς είναι η προσευχή. Μοναδικό "ραντεβού" με τον Χριστό.

Να δούμε με ήρεμη-σωστή αυτοεκτίμηση, τη μοναδικότητα του προσώπου μας, ελευθερούμενοι από την αγριάδα της ανασφάλειας.

Να συνειδητοποιήσουμε το πολύτιμο της ζωής μας που σαρκώνεται με την ανιδιοτελή αγάπη.

Γιατί...

«Όταν δεν αγαπάς σωστά,

ο θάνατος έρχεται πάντα πολύ νωρίς

και θα στέκεσαι απέναντί του με τρόμο.»

Η Παναγία ζώντας όλα τα προηγούμενα στάθηκε απέναντι στο θάνατο με γαλήνη...

Ας την αφουγκραστούμε, εγκολπούμενοι τον λόγο της.

Την ευχή της να έχουμε. Χρόνια πολλά.

Ο εφημέριός σας

π. Θεοδόσιος