Διάβασα με χαρά την πολυτελή έκδοση – αφιέρωμα στην  ιστορία της φιλαρμονικής «Ορφέας», που είχε την καλοσύνη να μου στείλει ο φίλος μου και Πρόεδρός της κ. Δημήτριος Παππάς. Τίτλος του βιβλίου «ΦΙΛΑΡΜΟΝΙΚΗ ΠΡΕΒΕΖΑΣ ΟΡΦΕΥΣ – 100 ΧΡΟΝΙΑ ΜΟΥΣΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ, 1920 – 2020». Ένα βιβλίο που δίνει με λεπτομερή αλλά και γλαφυρό τρόπο την πορεία ενός σημαντικού Σωματείου που άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη του στην ιστορία της όμορφης πόλης μας. Κείμενο ευχάριστο, χωρίς ακρότητες που ρέει σαν το κελάρυσμα ενός μικρού ποταμού, χωρίς χρονικά άλματα, αφού περιγράφει πιστά, σκαλί – σκαλί, τα χρονολογικά μονοπάτια από την ίδρυση της φιλαρμονικής μας μέχρι σήμερα.

Στο βιβλίο περιγράφονται, από τις αρχές του περασμένου αιώνα, τα μουσικά ρεύματα, που εμφανίσθηκαν κατά καιρούς στην πόλη μας, μέχρις ότου ένας εμπνευσμένος, φιλόμουσος και ενθουσιώδης  Πρεβεζάνος, ο Κωνσταντίνος Καρόμπεης, πέτυχε να υλοποιήσει το όραμά του με τη δημιουργία φιλαρμονικής το 1920. Ακολούθησαν περίοδοι άλλοτε λαμπρές και άλλοτε δύσκολες για τον «Ορφέα», κυρίως λόγω των οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε. Όμως, πάντοτε υπήρχαν Πρεβεζάνοι με ιδιαίτερη αγάπη για τη μουσική και με ισχυρή τάση προσφοράς τους στην Πρέβεζα, που έδιναν φιλί ζωής στη φιλαρμονική μας, που διαλαλούσε έτσι, με τα μουσικά της ακούσματα, την ύπαρξή της. Πολλοί αρχιμουσικοί προσέφεραν έναντι σχετικά μικρής αμοιβής τις υπηρεσίες τους, ενώ εθελοντική ήταν και η προσφορά των Πρεβεζάνων μουσικών που πλαισίωναν τον «Ορφέα». Γενικά, η παρουσία του «Ορφέα» ήταν έντονη στις εθνικές, αλλά και στις τοπικές και μεγάλες θρησκευτικές εορτές, ενώ συμμετείχε και σε  πολλές άλλες εκδηλώσεις σε όλες τις πόλεις της Ηπείρου και στην Κέρκυρα.  Ας σημειωθεί ότι οι φιλαρμονικές των Ιωαννίνων και της Άρτας ιδρύθηκαν 30 χρόνια μετά την ίδρυση του «Ορφέα».

Διαβάζοντας σελίδα – σελίδα το βιβλίο, που αποτελεί μια  ανεκτίμητη προσφορά στην ιστορία της πόλεώς μας, στον πολιτισμό της και στους κατοίκους της, στάθηκα σε μια πλούσια συλλογή ασπρόμαυρων και έγχρωμων φωτογραφιών που το κοσμούν. Μέσω των φωτογραφιών ήρθα σε επαφή με πρόσωπα γνωστά και αγαπημένα, όπως ο Χρήστος Καραμουστάκης, ο Πολυχρόνης Βερυκοκάκης, ο Θωμάς Λούτσης και ο αρχιμουσικός Γεώργιος Κτενάς. Ας σημειωθεί ότι ο Γεώργιος Κτενάς υπήρξε ακούραστος διαχρονικός στυλοβάτης του «Ορφέα». Πάντοτε πρόθυμος να τον υπηρετήσει και να τον κρατήσει όρθιο σε όλες τις δύσκολες, για την ύπαρξή του, μεταβατικές του περιόδους. Δεν τον γνώριζα προσωπικά, όμως η μορφή του μου ήταν πολύ οικεία, αφού την ταύτιζα με τη φιλαρμονική. Θυμήθηκα τη γλυκιά προσμονή, που μας κυρίευε με την Αγγελικούλα την αδελφή μου, αναμένοντας χαράματα, πριν ξυπνήσει καλά – καλά η πόλη, τη φιλαρμονική μας να περάσει από την οδό Μάρκου Μπότσαρη ανήμερα των μεγάλων εθνικών μας εορτών. Θυμήθηκα τον ενθουσιασμό που νιώθαμε πίσω από τις γρίλιες των παραθύρων στο άκουσμα του εωθινού, που αποτελούσε και αποτελεί εγερτήριο εθνικής ανάτασης, υπενθυμίζοντας σε όλους, αλλά και στις τρυφερές ψυχές των παιδιών ότι κάτι σημαντικό συνέβη σαν σήμερα στο παρελθόν και ότι η σημερινή ημέρα δεν είναι σαν τις άλλες.  

Με τις φωτογραφίες υφαίνεται και πάλι ο ιστός των αναμνήσεών μας, που είναι το άρωμα που αναδίδει το λουλούδι της ζωής τού καθενός μας, αφού, παγιδεύοντας στιγμές του παρελθόντος, ζωντανεύουν αναμνήσεις και εικόνες, άλλες ξεθωριασμένες και άλλες που θεωρούσα ότι είχαν χαθεί στα δαιδαλώδη μονοπάτια του μυαλού ή είχαν διαβεί οριστικά το σκιερό κατώφλι της παντοτινής λήθης. Ταξιδεύοντας στο παρελθόν, νοστάλγησα μια άλλη εποχή πολύ πιο δύσκολη από τη σημερινή, τότε που τα πρωινά λέγαμε «καλημέρα» χαμογελώντας, τότε που οι γείτονες μοιράζονταν σαν μια οικογένεια τις χαρές και τις λύπες, τότε που διατηρούσαμε τις παραδόσεις μας και τα ανεπιτήδευτα τοπικά μας ήθη και έθιμα, τότε που δεν τρέχαμε σαν κυνηγημένοι να προλάβουμε τον χρόνο και αντιμετωπίζαμε τη ζωή χωρίς άγχος, τότε που, παρ’ όλες τις στερήσεις, δεν επιτρέψαμε στα σύννεφα της ανέχειας να μας κρύψουν τους οιωνούς της αιθρίας.

Οι φωτογραφίες ζωντανεύουν το παρελθόν, μας δείχνουν ποιοί ήμασταν και τι έκαναν οι προηγούμενοι, ώστε όχι μόνο να τους μιμηθούμε αλλά ει δυνατόν να τους ξεπεράσουμε. Το παρελθόν είναι φάρος, δεν είναι λιμάνι. Είναι η αφετηρία και όχι η διαδρομή και πολύ περισσότερο δεν είναι το τέρμα. Είναι η αφετηρία για το μέλλον το οποίο κτίζει κανείς με θυσίες και πολλές προσπάθειες.

Tα τελευταία χρόνια, ο «Ορφέας» δυστυχώς έχασε τη λάμψη του και η λαμπρή του πορεία ανακόπηκε. Οι νεότεροι δεν γνώριζαν καν την ύπαρξή του, αφού η φιλαρμονική μας βρίσκονταν σε μια λανθάνουσα κατάσταση. Γι’ αυτό, όταν το 2020 πληροφορήθηκα ότι Πρόεδρος του «Ορφέα» ανέλαβε ο κ. Δημήτριος Παππάς, μονολόγησα «να ο κατάλληλος άνθρωπος», γιατί γνωρίζω τη μεγάλη του αγάπη για την Πρέβεζα και την έντονη ανιδιοτελή του επιθυμία για προσφορά. Δεν διαψεύσθηκα. Ήδη ο «Ορφέας» ξαναζωντάνεψε. Μια από τις πολύ σημαντικές ενέργειες του Διοικητικού του Συμβουλίου ήταν η τροποποίηση του καταστατικού του «Ορφέα». Πολλές οι αλλαγές σχεδόν σε όλα του τα άρθρα, ώστε το σημερινό καταστατικό, εκσυγχρονισμένο πλέον, να ανταποκρίνεται στις ανάγκες και στα δεδομένα της εποχής μας.  Παρών πλέον ο «Ορφέας» στις εθνικές και στις μεγάλες θρησκευτικές μας εορτές και σε πλήθος άλλων πολιτιστικών εκδηλώσεων, παρών και στον εωθινό. Ήδη έχουν πλαισιώσει τη φιλαρμονική μας αρκετοί παλαιοί μουσικοί της (βετεράνοι του «Ορφέα»). Ταυτόχρονα πολλοί νέοι μας (αγόρια και κορίτσια) εξεδήλωσαν την επιθυμία τους για εκμάθηση μουσικών οργάνων, ώστε να στελεχώσουν μελλοντικά την «μπαντίνα» της φιλαρμονικής μας, που θα αποτελέσει το φυτώριο μουσικών του «Ορφέα» και την εγγύηση συνέχειας του ιστορικού αυτού Σωματείου. Πρόκειται ουσιαστικά για μια μεγάλη προσπάθεια επανασύστασης της μπαντίνας του «Ορφέα», που είχε δημιουργηθεί το 1963.

Θα ήθελα να συγχαρώ τους συντελεστές της καλαίσθητης αυτής έκδοσης και ιδιαίτερα τους κ. Γιάννη Νικολαΐδη και Ευριπίδη Αφεντουλίδη. Αισθάνομαι, επίσης, ως πολίτης της Πρέβεζας, αδήριτη την ανάγκη να ευχαριστήσω και να συγχαρώ θερμά το Δ.Σ. του «Ορφέα» για την ομόφωνη απόφασή του έκδοσης του βιβλίου, έπειτα από εισήγηση του Προέδρου του κ. Δημητρίου Παππά. Θα επαναλάβω ότι το βιβλίο αυτό αποτελεί μεγάλη προσφορά στην πόλη μας, στην ιστορία της και στον πολιτισμό της.