Είναι κοινώς παραδεκτό πώς ζούμε σε μια Χώρα με πολλές φυσικές ομορφιές, με πλούσιο πολιτισμό που χάνεται στα βάθη των αιώνων. Όμως δεν μας αξίζει να ζούμε σε αυτήν την πάγκαλη χώρα. Γιατί δεν εκτιμούμε τίποτα. Δεν εκτιμούμε τις θάλασσες μας, τα βουνά μας, τα ποτάμια μας, τα δάση μας κτλ. Και αυτό είναι φανερό από το γεγονός ότι ρίχνουμε απόβλητα στις θάλασσες και στα ποτάμια, κόβουμε αλόγιστα μεγάλη ποσότητα δένδρων χωρίς να σκεφτόμαστε τις τραγικές συνέπειες που θα επιφέρουμε στο περιβάλλον.
Για παράδειγμα καταστρέφουμε τα δάση με σκοπό την εξασφάλιση όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα ξεχνώντας όμως πως το νερό της βροχής, οι πέτρες και τα χώματα που άλλοτε υποβαστάζονταν από τα δένδρα, θα καταλήξουν στα σπίτια μας. Ποιός λοιπόν ευθύνεται για αυτές τις καταστροφές; Εμείς οι ίδιοι. Βλέπω καθημερινά ανθρώπους ιδίως μεγάλης ηλικίας, να πετάνε τα τσιγάρα στο οδόστρωμα, οδηγούς να ανοίγουν το παράθυρο του αυτοκινήτου και να πετάνε έξω τα σκουπίδια. Πραγματικά, το ότι οι μεγαλύτεροι που κανονικά θα έπρεπε να έδιναν το καλό παράδειγμα στους μικρότερους, συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο με κάνει να νιώθω μεγαλύτερη απογοήτευση. Η κατάσταση αυτή δεν γίνεται να συνεχιστεί άλλο. Όλοι οι δρόμοι δεξιά και αριστερά μοιάζουν με σκουπιδότοπο. Πλήθος ξεπροβάλλουν δίπλα στο χορτάρι και στα λουλούδια τα πλαστικά μπουκάλια και οι σακούλες.
Αυτά και πολλά άλλα βλέπω καθημερινά και μου προκαλούν ιδιαίτερο προβληματισμό. Άλλοτε πάλι θυμάμαι τα λόγια του μεγάλου Έλληνα ποιητή Γεωργίου Σεφέρη << όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει >> κι όντως είχε απόλυτο δίκιο. Οδηγοί δεν σέβονται τους πεζούς και τους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες. Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια μας είναι βανδαλισμένα, τα πεζοδρόμια και το οδικό δίκτυο μερικώς ή ολικώς κατεστραμμένα. Οι πινακίδες είναι χαλασμένες ή καλυμμένες με διαφημιστικές αφίσες. Όλα θυμίζουν μια χώρα φάντασμα. Που κάνει την καθημερινότητα μας ανυπόφορη.
Βέβαια οι άνθρωποι της γενιάς του Σεφέρη βίωναν μεγαλύτερα προβλήματα και δεν νομίζω να συμπεριφερόταν όπως εμείς σήμερα.
Σε αυτήν την γη, σε αυτόν τον πρόσκαιρο και μάταιο κόσμο που ζούμε δεν έχουμε μόνο δικαιώματα, αλλά και υποχρεώσεις. Είναι υποχρέωση μας να προστατεύσουμε το περιβάλλον, είναι υποχρέωση μας να σεβόμαστε και να κάνουμε ότι καλύτερο για τους συνανθρώπους μας. Είναι υποχρέωση μας να υπακούμε στους γραπτούς και άγραφους νόμους.
Εάν μαθαίναμε να ζούμε με δικαιοσύνη και με αξιοπρέπεια, δεν θα είχαμε τόσα προβλήματα. Αλλά εμείς έχουμε μάθει στην εύκολη λύση. Ο μεγάλος φιλόσοφος Αριστοτέλης είχε πει πως '' το κακό είναι εύκολο και γίνεται με πολλούς τρόπους, ενώ το καλό είναι δύσκολο και γίνεται μόνο με έναν τρόπο". Έχουμε συνηθίσει να πράττουμε κάθε είδους ανοσιούργημα. Έχουμε ξεχάσει τον λόγο ύπαρξης μας. Δεν έχουμε σεβασμό και αγάπη για τίποτα. Ούτε καν για τον ίδιο μας τον εαυτό. Και αυτό φαίνεται από τον υλιστικό τρόπο με τον οποίο ζούμε σήμερα. Με την θεοποίηση του χρήματος και την αδιαφορία μας για την καλλιέργεια του πνεύματος.
Πρέπει λοιπόν, να αλλάξουμε ως λαός γιατί αλλιώς λυπάμαι που το λέω, αλλά άξιοι απόγονοι των σπουδαίων προγόνων μας δεν θα είμαστε εμείς, αλλά άλλοι λαοί, που ξέρουν να εκτιμούν και τον πολιτισμό μας και την χώρα μας. Και να μην την θρυμματίζουν όπως κάνουμε εμείς οι αλλοτριωμένοι και επιρρεπείς στην διαφθορά Νεοέλληνες.

Ο Χρήστος Κώστας είναι φοιτητής της φιλοσοφικής σχολής του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας Ιωαννίνων.