Σε κλίμα μεγάλης θλίψης οι συγγενείς και οι φίλοι της Ζωής Κέλλη κήδευσαν την λατρευτή τους Ζωή στην Πρέβεζα την περασμένη Τρίτη. Την Ζωή που έφυγε πρόωρα και ξαφνικά από κοντά τους, ταξιδεύοντας για τον παράδεισο όπως και αν τον φαντάζεται ο καθένας μας.

Είναι τραγικό από τη μια στιγμή στην άλλη να φεύγει ένας άνθρωπος όλο ζωντάνια και να αφήνει αναπάντητο το Γιατί; Και ένα τεράστιο κενό που δημιουργεί μια τόσο απρόσμενη και απίστευτη φυγή.

Έφυγε η Ζωή και δεν ορφάνεψε μόνο η οικογένειά της, ορφάνεψαν και όλοι εκείνοι που με όποιο τρόπο προστάτευε… Την Ζωή θα αναζητούν και οι τετράποδοι φίλοι της που φρόντιζε στο Καλαμάκι όπου κατοικούσε, να μην τους λείπει τροφή και περίθαλψη αλλά και όπου αλλού τους συναντούσε, καθώς και στην Πρέβεζα στις περιόδους των διακοπών της.

Η Ζωή είχε μόνο φίλους, πολλούς φίλους, κυρίως στην Αθήνα όπου μόνιμα κατοικούσε. Και όλοι αυτοί ήρθαν με πόνο στην ψυχή και δάκρυα στα μάτια να της πουν το στερνό αντίο.

Ο φίλος και συνεργάτης της Γιάννης Κώτσιας με λίγα λόγια σκιαγραφεί την προσωπικότητα της Ζωής…της Ζωίτσας όπως την αποκαλεί στα αποχαιρετιστήρια λόγια του.

Εδώ – Σήμερα – Σ’ ένα Σταθμό της Ζωής, Με τη Ζωή, Από τη Ζωή, Για τη Ζωή, Ως της Ζωής τα πέρατα!!

Όλοι, ο Φώτης, η Στέλλα, ο Έκτωρ, η Κική, η Βάνα, ο Κώστας, η Λαμπρινή, η Αφροδίτη, η Δήμητρα, η Χρυσούλα, η Μάχη, η Λίνα, η Κατερίνα, η Αλέκα, η Ερασμία, η Γκρέης, η Πόλυ, ο Άγγελος, ο Γιάννης, ο Κλαούντιο, ο Κώστας, η Νίκη, ο Χρήστος, η Άννα, ο Θοδωρής.

Εγώ – Εσείς – Αυτοί όλοι μαζί για τελευταία φορά εδώ χαμηλά, με τη Ζωή εκεί ψηλά για τη Ζωή.

Είμαστε εδώ όλοι για Σένα που ξεκίνησες από την Αθήνα, εκεί έζησες παιδί, στην Ακαδημία Πλάτωνος, αγαπημένη Κόρη του Έλληνα Παπαδόπουλου και της Στέλλας, πήγες σχολείο στα Εκπαιδευτήρια Μακρή. Μεγάλωσες στη Πλατεία Βικτορίας Αριστοτέλους 114. Σπούδαζες στη Σχολή Φυσιοθεραπευτών και ταυτόχρονα εργαζόσουν ως παρασκευάστρια στο Μαιευτήριο Έλενα.

Από το 1969 και μετά σα φυσιοθεραπεύτρια, πρόσφερες αγάπη, φροντίδα και βοήθεια σε ασθενείς. Η επιστημονική γνώση σε σένα γινόταν συμπόνια για τους ανθρώπους. Όλα από τα βάθη της ψυχής σου της παιδικής.

Εργάστηκες σαν Φυσιοθεραπεύτρια για πρώτη φορά το 1969 στο Εργαστήριο της Σέλλας Βοσνακίδου – Ασκληπιού 19 και για τριάντα και πλέον χρόνια έδωσες Αγάπη, Φροντίδα, βοήθεια, συμπόνια όλα από τα βάθη της Ψυχής. Από την Ασκληπιού στην Ιπποκράτους και από εκεί στη Βοσκοπούλου. Πάλι πίσω στο χρόνο το 1970 η Ζωή, η Ζωϊτσα, η Ζωούλα, το Ζωάκι και ο Φώτης και μετά η Στέλλα η Στελλίτσα και μετά ο Έκτορας το Εκτοράκι όλοι μαζί σε μια οικογένεια αλλά και η Μάριον, η Εύα, η Αουρίν η Μπίμκα, η Πίντα, ο Δάμωνας, τα Κολεγιόπαιδα. Μια αγκαλιά που όλοι χωρούσαν και ο καθένας είχε την ξεχωριστή του θέση.

Συνδετικός κρίκος όλων γνωστών, άγνωστων, μικρών, μεγάλων, Δεξιών Αριστερών και εδώ στην αγαπημένη Πρέβεζα παντού η αναφορά Σου, τα καλοκαίρια, οι διακοπές, τα ψάρια, το κολύμπι, η διασκέδαση!!

Εδώ οι μεγάλες Αγάπες…Ο Φώτης η Στελλίτσα, ο Έκτωρ, η Βάνα. ΕΔΩ Όλοι εμείς συντετριμμένοι…Βουβοί, απορημένοι αλλά και τόσο δυνατοί και αποφασισμένοι να σε έχουμε μαζί μας! Σε γλέντια, σε Συναυλίες, σε πολιτικές κουβέντες. Με αγάπη. Για σένα τη Ζωή Όλων Μας, Μοναδική, Ανεπανάληπτη, Πολύτιμη, Σημαντική, Συμπονετική, Συγχωρετική, Γενναιόδωρη, Ανιδιοτελής!

Με ανεπανάληπτο ενδιαφέρον και φροντίδα στον Φώτη, τη Στέλλα στους Συγγενείς, στους Ασθενείς, στη Ζωή και σε ότι εκφράζει το Μεγαλείο Μιας Ψυχής, Μιας Ζωής.

Αυτή η Ζωή μας Λείπει!! Και θα τη θυμόμαστε πάντα!! Μα να ξέρεις ότι θα συνεχίσουμε να τσακωνόμαστε αλλά πια ο τσακωμός έχει τέλος. Κάντο όπως με τη Ζωή.

Καλό Κατευόδιο και κάπου εκεί μαζί με τους Παλιούς και Νέους Φίλους και Συντρόφους.

Σε αποχαιρετούμε Συννεφούλα μας.

Στην τελευταία της κατοικία – στο Κοιμητήριο Πρέβεζας – συγγενείς και φίλοι συνόδεψαν τη Ζωή και την αποχαιρέτησαν τραγουδώντας τη Συννεφούλα του Δ. Σαββόπουλου και χειροκροτώντας.

Κ.Ζ.