«Ο ουρανός μάς πιέζει τους ώμους,

 η γη αντιστέκεται στα πόδια μας»

γράφει ο ποιητής Αργύρης Χιόνης, που και κείνος πέθανε με τον ίδιο με τον Πέτρο αιφνίδιο τρόπο. Ο θάνατος έτσι και αλλοιώς (και ο αιφνίδιος ακόμα χειρότερα) είναι ένα ξέσχισμα του χιτώνα του ανθρώπινου και, βέβαια από την άλλη, μια κατάργηση του καταπετάσματος, που μας εμποδίζει την θέα, στα Άλλα! Στα Πραγματικά!

Όταν κάποιος πέθαινε οι χριστιανοί οι παλαιότεροι (ας μην αυταπατόμαστε, εμείς δεν ξέρουμε τι είμαστε) έλεγαν: Πάει στην αλήθεια. Γνώριζαν ότι τα από εδώ, τα γήινα, έχουν σύμφυτο το «ψέμα» της ρευστότητας. Αυτά που βλέπεις, φεύγουν. Όσα νομίζουμε ότι είναι αμετακίνητα, χάνονται. Ό,τι επιθυμούμε γλυστράει μέσα απ’ τα χέρια μας. Σκιά και όνειρο η ζωή. Μέχρι να την επιθυμήσεις πέρασε και μέχρι να την πιάσεις διαλύθηκε. «Τί τό περί ἡμᾶς τοῦτο γέγονε μυστήριο;» έλεγε πριν λίγο σε ένα από τα τροπάρια που ψάλλαμε για τον Πέτρο, ο μέγας Ιωάννης Δαμασκηνός.

Με τα λίγα λόγια που θα πω, δεν θα περιγράψω τα βιογραφικά του Πέτρου, θα το κάνουν αυτό άλλοι. Ο Πέτρος βρίσκεται πλέον τώρα στην Αλήθεια και μεις μαζευτήκαμε να προσευχηθούμε γι’ αυτόν, να του συγχωρήσει ο Χριστός τα όποια αμαρτήματα του θάμπωσαν τυχόν τα μάτια. Να τα κάνει ολάνοιχτα και καθαρά τα μάτια του Πέτρου ο Χριστός, ώστε να Τον βλέπει καθαρά (τον Χριστό ο Πέτρος) στην συνάντησή τους!

Ο ουρανός μάς πιέζει τους ώμους, γιατί μας αρπάζει απ’ αυτούς και μας ελκύει προς τα πάνω. Και η γη αντιστέκεται στα πόδια μας, για να μας πει, ότι δεν είμαστε μονάχα λάσπη και να μη τα ταυτίζουμε.

Ο Πέτρος ήταν κατ’ αρχάς κληρονομικά ενορίτης μας και εξ υστέρων, όταν βρισκόταν εδώ, έγινε και από επιλογή. Αγαπούσε με βαθύτατο σεβασμό τον μακαρίτη τον Γέροντα Μελέτιο και όταν κουβεντιάζανε ζητούσε (με κείνο το καλόκαρδα αγροίκο ύφος του) να μάθει, πώς γίνεται ο άνθρωπος να γνωρίσει τον Θεό και να Τον αγαπήσει, όταν καμμιά φορά είναι μαζί Του θυμωμένος; Και ο Γέροντας τον έπαιρνε αγκαλιά και τούλεγε: Πέτρε, εσύ έχεις προσόν το όνομά σου! Αυτόν που έχεις το όνομά του να θυμάσαι, και τόμαθες αυτό που ρωτάς!

Ο Πέτρος με μια διαδρομή ζωής, μέσα από ανάγκες και στερήσεις προσφυγικές («Με την μάνα δίπλα στο μαγκάλι») και με σπουδές που θεωρητικά εκφράζανε τον πολιτισμό του τόπου, είχε διαμορφώσει τον χαρακτήρα, του μέσου όρου νεοέλληνα, κλυδωνιζόμενος κι αυτός στην αιώρα: από την μια η πατρίδα και από την άλλη η θρησκεία. Τίμιος και συνεπής στις οικογενειακές, στις επαγγελματικές και στις κοινωνικές υποχρεώσεις, «συμπληρώθηκε», και όσο γίνεται στρογγύλεψε στις αψάδες του, με την συμπαράσταση της συζύγου του Μαρίας, στην οποία βέβαια και αυτός συμπαραστάθηκε πολύ στα λοίσθιά της και όχι μόνον.

Έδωσε ο Θεός και ήρθε στη ζωή τους ο Σπύρος ο μονάκριβος γιος τους και τους γέμισε τη ζωή χαρά. Τώρα και οι δυο θα τον καμαρώνουν (δεν έχει σημασία αν από εδώ ή από εκεί) γεμάτον καλωσυνάτη ηρεμία και στιβαρή πορεία ζωής. Και ο Σπύρος, όταν θα ηρεμήσει η θαλασσοταραχή της υπαρξιακής του αναστάτωσης, θα σφίξει την καρδιά του και αυτός, μεγαλώνοντας από την σωστή διαχείριση της αιφνίδιας ευθύνης, που πλέον έρχεται στους ώμους του.

Όλοι εμείς ήρθαμε (έτσι πρέπει) να προσευχηθούμε, το πλοίο της ύπαρξης του Πέτρου, που εμείς όντας τώρα στην από εδώ την γήινη ακτή το βλέπουμε σιγά-σιγά να φεύγει, να μικραίνει και να χάνεται τελικά από τα μάτια μας (αλλοίμονο σ’ αυτόν που νομίζει ότι εξαντλούνται τα πάντα μέσ’ τον υπνόσακκο των ορατών) ήρθαμε λέω να προσευχηθούμε να φτάσει αισίως στο λιμάνι της Βασιλείας του Θεού, και εκεί να τον υποδεχθεί σταλμένη από τον Χριστό, η Μαρία. Και παίρνοντάς τον, αυτή τώρα από το χέρι, να τον προσάγει στον Χριστό και στην χαρά όλων όσων μετέχουν στην απέραντη ηδονή της θέας του προσώπου του Χριστού.

Καλή ψυχή, Πέτρο. Καλή αντάμωση, τώρα με την Μαρία σου και κάποια στιγμή και μ’ όλους εμάς. ΑΜΗΝ

Θεοδόσιος Μαρτζούχος