Σε λίγες ημέρες φθάνει η Μεγάλη Εβδομάδα, η εβδομάδα των Παθών του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. Και για όσους τον αμφισβητούν, πρέπει να γνωρίζουν πώς ο Χριστός δεν είναι ένα μυθικό πρόσωπο, που κάποιοι δημιούργησαν, για να παρηγορήσουν τους πονεμένους. Ούτε είναι ένα καλοστημένο ψέμα. Γιατί τα πολυάριθμα θαύματα που γίνονται καθημερινά, φανερώνουν την παρουσία του Θεού και της αγάπης αυτού. Κι επίσης, ο Χριστός γεννήθηκε, βαπτίστηκε, δίδαξε, τον είδαν άνθρωποι να κάνει θαύματα και να μίλησαν μαζί του, κατηγορήθηκε άδικα, βασανίστηκε και σταυρώθηκε για εμάς Παρασκευή 3 Απριλίου 33 ετών. Και την τρίτη ημέρα αναστήθηκε, αναλήφθηκε στους Ουρανούς και πάλι θα έρθει, όταν εμείς οι ίδιοι θα καταστρέψουμε με την ανοησία και λαιμαργία μας τον κόσμο αυτό. Ωστόσο, πολλοί σήμερα χαρακτηρίζουν τον Χριστιανισμό ως κίνημα, αλλά το Χριστιανικό Ορθόδοξο δόγμα δεν είναι κίνημα και ιδεολογία, είναι τρόπος ζωής.
Ο τίτλος του άρθρου μου αυτού είναι λίγο σκληρός, αλλά συνάμα και αληθινός. Διότι είμαστε Χριστιανοί στα χαρτιά, τυπικά, αλλά Αντίχριστοι στην πραγματικότητα. Από την ώρα που θα γεννηθούμε μέχρι και την ώρα που θα φύγουμε από αυτόν τον κόσμο ζούμε χωρίς τον Χριστό ή επιλέγουμε το τι μας αρέσει να κάνουμε από αυτά που μας είπε ο Χριστός.
Για παράδειγμα, βαπτίζουμε τα παιδιά μας χωρίς να έχουμε αίσθηση το τι κάνουμε, απλώς το θεωρούμε ως ένα έθιμο και ως μια διαδικασία για να δώσουμε το όνομα στα παιδιά, κι αυτό είναι το μέγα λάθος μας. Το όνομα δίνεται την όγδοη ημέρα από την γέννηση του, ενώ στην βάπτιση το παιδί απαλλάσσεται από το προπατορικό αμάρτημα, παίρνει το χρίσμα, γίνεται Χριστιανός. Από την άλλη πλευρά, ο γάμος είναι η ένωση των δύο φύλων με την ευλογία του θεού, γίνονται οι δύο ΄΄ σάρκα μία΄΄ και ακόμη κι αν πεθάνει ο ένας από τους δύο, ο δεσμός τους δεν διαλύεται. Αλλά εμείς έχουμε θεωρήσει το γάμο όχι το μυστήριο, αλλά το τραπέζι, τα φαγητά και τους χορούς. Η Αγία μας Εκκλησία λέγει, όχι εχθές και σήμερα, αλλά εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, πως ο γάμος πρέπει να τελείται μόνο ημέρα Κυριακή, ημέρα της Αναστάσεως, ημέρα χαράς και όχι άλλη ημέρα όπως κακώς συνηθίζεται τα τελευταία χρόνια. Επιπλέον, όταν ο άνθρωπος μας φεύγει από αυτήν την ζωή, οι περισσότεροι τον κηδεύουμε γρήγορα γρήγορα για να τον ξεφορτωθούμε, τελούμε και δύο - τρία μνημόσυνα για να μην μας κουτσομπολέψουν οι συγγενείς και οι γνωστοί και αυτό ήταν όλο. Λησμονώντας όμως την μέγαλη βοήθεια που λαμβάνει η ψυχή του αποθανόντος, με την τέλεση των μνημοσύνων. Δυστυχώς, όλα γίνονται σαν ένα έθιμο, όλα για να μην μας χαρακτηρίσουν.
Άνθρωποι που συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο είναι άνθρωποι δυστυχισμένοι, οι οποίοι δεν ξέρουν ούτε γιατί γεννήθηκαν, αλλά ούτε που θα πάνε. Οι πραγματικά όμως χριστιανοί, γνωρίζουν τον λόγο ύπαρξης τους, τηρούν τους νόμους του Θεού, δεν τον κατηγορούν, δεν τον βλασφημούν, δεν τον θυμούνται όποτε τον έχουν ανάγκη, δεν τον αμφισβητούν. Αλλά τον αγαπούν με τις πράξεις τους, τον ευχαριστούν καθημερινά, τον βλέπουν και γίνονται ένα με αυτόν, κατά την Θεία Ευχαριστία. Ακόμη, δεν φοβούνται ούτε τις αρρώστιες, ούτε μήπως χάσουν τα χρήματα τους και πεινάσουν, ούτε τον πόλεμο, ούτε τον θάνατο, ούτε σχολιάζουν στην εκκλησία τους άλλους πιστούς, ούτε κρατάνε κακία ο ένας με τον άλλον, ούτε κάνουν διακρίσεις ως προς το φύλο, την θρησκεία, την εθνότητα, τις πολιτικές πεποιθήσεις. Αλλά τους αγαπούν όλους ΄΄όπως τον εαυτό τους΄΄.
Οι Χριστιανοί οι αληθινοί βιώνουν μέσα στην εκκλησία και την Γέννηση του Χριστού και την Σταύρωση και την Ανάσταση. Θλίβονται όταν βλέπουν την Μεγάλη Πέμπτη τον Εσταυρωμένο στο κέντρο του Ναού και δεν πάνε να διασκεδάσουν. Χαίρονται όταν Ανασταίνεται, κάθονται μέχρι αργά και ενώνονται με το σώμα και το αίμα του και ΄΄γλεντούν΄΄ αληθινά, δεν φεύγουν σαν κλέφτες να πάνε στα σπίτια τους να φάνε την μαγειρίτσα που έχουν την ευχαίρεια να την φάνε και αργότερα.
Και ποιος ευθύνεται για όλα αυτά; Εμείς οι ίδιοι που δεν ακούμε τίποτα και κανέναν, παρά μόνο το μυαλό μας το τυφλό. Συνάμα οι Ιερείς που δεν είναι και τόσο αυστηροί μαζί μας, όσο θα έπρεπε, και όπως είχε πεί ο Μακαριστός Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος << όλοι εμείς συνηθίσαμε να είμαστε Χριστιανοί, αλλά ξεχάσαμε τι είδους Χριστιανοί είμαστε και νιώθω την ευθύνη μήπως εμείς οι Ιερείς σας χαϊδεύουμε και δεν σας υποδεικνύουμε τα λάθη σας, ώστε να μην σας στεναχωρήσουμε >>. Επίσης είχε πει χαρακτηριστικά πως << για τους Μουσουλμάνους εμείς είμαστε άπιστοι, κι όμως έχουνε δίκιο. Κι αν κάποια μέρα θα μας σφάξουνε, είναι γιατί είμαστε διπλά άπιστοι. Άπιστοι στην δική τους θρησκεία, μα πιο πολύ άπιστοι στην δική μας >>.
Ας αλλάξουμε λοιπόν τρόπο συμπεριφοράς και ας αφήσουμε στην άκρη το Εγώ, γιατί αυτό το Εγώ μας έφερε εδώ που μας έφερε. Ας προσπαθήσουμε να δούμε καθαρά, να βρούμε την αληθινή ζωή, την ευτυχία η οποία δεν βρίσκεται στα υλικά αγαθά, αλλά μέσα στην ψυχή μας.

Ο Χρήστος Κώστας είναι φοιτητής της φιλοσοφικής σχολής του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας Ιωαννίνων.