Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έφυγε από την ζωή χθες στη 1.00 περιστοιχισμένος από τους ανθρώπους που αγαπούσε και τον αγαπούσαν όπως ανακοίνωσε η οικογένεια του. Ο τελευταίος μεγάλος πολιτικός, που η διαδρομή του διατρέχει έναν ολόκληρο αιώνα και που συναντιέται με την ιστορία της Ελλάδας σε κορυφαίες της στιγμές. Για τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη θα ειπωθούν και θα γράφουν αυτές τις μέρες πολλα. Και απο διαφορετικές αφετηρίες. Ομως, ίσως είναι από τους ελάχιστους που έν ζωη θα πρέπει να ένοιωσε δικαιωμένος για τις πολιτικές του αλήθειες, που πάλεψε γι’ αυτές όσο και αν πολεμήθηκε τοτε, απο αυτούς, ακόμη και μέσα απο το κόμμα του, που δεν ήθελαν να αλλάξει τιποτε. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης είχε το θάρρος να πει στους Έλληνες, οτι δεν μπορούμε να ζούμε με δανεικά πάνω απο τις δυνάμεις μας. Μια απλή αλήθεια που τώρα την ανακαλύψαμε όλοι με πολύ επώδυνο τρόπο. Τοτε, κάποιοι τον χαρακτήριζαν κυνικό, γιατι ο Μητσοτάκης δεν χάιδευε αυτιά, δεν στρογγύλευε τα λόγια του και τις απόψεις του. Κάποιοι ακόμη, είπαν τότε οτι ο Μητσοτάκης πολιτεύεται σαν να έχει να κάνει με τον ...Ελβετικό λαό. Μα, εδώ ακριβώς βρίσκεται το μεγαλείο του πολιτικού ανδρός. Με όποιο κόστος ο Μητσοτάκης είπε την αλήθεια στους Έλληνες πολίτες, δεν τους κορόιδεψε, πήγε κόντρα στον λαϊκισμό και ας έχασε τις εκλογές. Μίλησε και μιλούσε μεχρι τώρα στο τέλος την γλώσσα της αλήθειας, του πολιτικού επιχειρήματος, της ευθύνης και προσπαθούσε να χειραφετήσει τον πολίτη απο την παθητικότητα και την μεσσιανική αντίληψη περί πολιτικής. Ο πολίτης έχει επίσης ευθύνη στην Δημοκρατία.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπήρξε υπέρμαχος σε όλη του την ζωη, του διαλόγου. Άντρας κατ εξοχήν κοινοβουλευτικός άφησε εποχή στην Βουλή με τις αγορεύσεις του και την συνεχή του παρουσία ακόμη και σαν πρωθυπουργός. Αλλα άφησε και άλλη μια παρακαταθήκη. Την συνεργασία με την Αριστερα, εκει στο 1989-90. Μητσοτάκης, Φλωρακης, Κυρκος. Βεβαίως άλλοι οι ηγέτες της αριστεράς εκείνης της εποχής. Αλλα αυτο που έμεινε. Παρά τις μεγάλες ιδεολογικές και πολιτικές διάφορες. Ο αλληλοσεβασμός και ο διάλογος, και επίγνωση της ευθύνης απο της Αριστερά. Τότε.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έφυγε χθες και αφήνει μεγάλο κενό. Παράλογο, αλλά η ζωτικότητα του και το ενδιαφέρον του για την ζωη, για κάθε τι νέο, για την Ελλάδα με είχαν κάνει να πιςτευω οτι θα ηταν ανάμεσά μας για πολυ- πολυ ακόμη. Ο ίσκιος του μεγάλος οςο και η περπατησια του  στην Ελλάδα. Και μπορεί να προηγήθηκε της εποχής του όπως είπε η Ντορα Μπακογιάννη, αλλά φεύγει τόσο πλήρης και δικαιωμένος όσο ελάχιστοι πολιτικοί φίλοι η αντίπαλοι του. Καλό ταξίδι.