Το ελληνικό τραγούδι δεν έγινε απλά φτωχότερο όπως διάβασα το συνηθισμένο στερεότυπο σε πολλά μέσα μαζί με την είδηση του θανάτου του Τόλη Βοσκόπουλου. Το ελληνικό τραγούδι έχασε σήμερα τον τελευταίο ζώντα θρύλο του. 

O Τόλης Βοσκόπουλος έφυγε σήμερα λίγο πριν κλείσει τα 81 του χρόνια, και νοιώθουμε σαν Έλληνες πιο φτωχοί, κάπου λίγο -πολύ όλους μας είχε αγγίξει η τόσο παθιασμένη ερμηνεία του, το διαχρονικό στυλ του, η ''αγωνία του'' να μεταδώσει το συναίσθημα του στον κόσμο..., αυτή η ακαταμάχητη παρουσία του επί σκηνής, που καθήλωνε. Αυτά για όλους σχεδόν, ακόμη και για εκείνους που δήλωναν ότι δεν ακούν... Βοσκόπουλο. Και από την άλλη πλευρά ένα κοινό που τον λάτρεψε, κυριολεκτικά, την φωνή του, την εικόνα του, τα τραγούδια του, ότι είχε σχέση με εκείνον, που τραγούδησε, ερωτεύθηκε, ξενύχτησε, ονειρεύτηκε με τα τραγούδια του, ταυτίστηκε μαζί του. Ίσως γιατί ο Βοσκόπουλος έδωσε χρώμα στον έρωτα, και στα όνειρα των Ελλήνων μετά από μια μεγάλη ασπρόμαυρη περίοδο με πονεμένα τραγούδια για φτώχεια, ξενιτειά, πίκρα...Το αγόρι με τα πράσινα μάτια από την Κοκκινιά ήρθε να απογειώσει το ελληνικό τραγούδι και να δημιουργήσει μια νέα εποχή. Το έγχρωμο θα κυριαρχούσε και ο ίδιος θα αποθεώνονταν. Ο Βοσκόπουλος έγινε το απόλυτο pop idol σε μια εποχή που το star system ήταν ακόμη στα σπάργανα στην Ελλάδα, με μόνη εξαίρεση την Αλίκη Βουγιουκλάκη. Ήταν η εποχή της αθωότητας, του αυθόρμητου, του αυτοσχεδιασμού, ακόμη τότε.

Ο Βοσκόπουλος τραγούδησε την ξανθή αγαπημένη παναγιά για την γυναίκα που αγαπούσε τότε, και όλοι την ήξεραν. Δεν είχε ανάγκη από image makers, η εικόνα του ήταν αυτός ο ίδιος, τα συναισθήματα του, η ζωή του. Αυτό και αν δεν είναι ροκ.

Η ζωή του, πόσες ζωές αλήθεια χώρεσαν σε μια ζωή. Καριέρα, γάμοι, εκτόξευση στην κορυφή, χωρισμοί, οικονομικές καταστροφές, πτώση, και Αναγέννηση ξανά και Ευτυχία και οικογένεια. Και χειροκροτήματα, πολλά πολλά χειροκροτήματα και αποθέωση, όπως πριν τρία χρόνια στο Ηρώδειο στην συναυλία για τα 60 του χρόνια στο τραγούδι. Ο Τόλης Βοσκόπουλος θα μείνει Ανεπανάληπτος, για την μοναδική του θεατρική ερμηνεία στο τραγούδι, για την αποθέωση στην Γυναίκα, για το συναίσθημα που μας κατέθεσε, για αυτό το αυθεντικό που ήταν, και τόσο δυσεύρετο τώρα πια. Από σήμερα είναι πλέον μέρος της συλλογικής μας μνήμης.

Καληνύχτα Πρίγκιπα.