Αϊτή, 1994-96: Με πρόσχημα την επιβολή της τάξης στο χάος που προκάλεσε δικτατορία στηριζόμενη από τη CIA, οι ΗΠΑ προχωρούν σε ναυτικό αποκλεισμό της Αϊτής. 1995, Κροατία: ΑμερικανοΝατοϊκοί βομβαρδισμοί αεροδρομίων των Σέρβων της Κράινα. Μάρτης 1999, Γιουγκοσλαβία: Μαζική δολοφονική αεροπορική επίθεση ΗΠΑ και ΝΑΤΟ για «ανθρωπιστική βοήθεια» στους Κοσσοβάρους αυτονομιστές. 2001, ΠΓΔΜ: Δυνάμεις ΗΠΑ και ΝΑΤΟ υποστηρίζουν Αλβανούς αυτονομιστές που μάχονται τον στρατό της χώρας, ζητώντας την ανεξαρτητοποίηση και  ένωση των αλβανόφωνων περιοχών στα Βαλκάνια.

Οκτώβριος 2001, Αφγανιστάν: ΗΠΑ - Βρετανία βομβαρδίζουν το Αφγανιστάν για να συντρίψουν, όπως διατείνονται, τους Ταλιμπάν και την Αλ Κάιντα. Σφαγές χιλιάδων αμάχων. Μάρτιος 2003, Ιράκ: Εισβολή των ΗΠΑ/Βρετανίας στο Ιράκ με χιλιάδες νεκρούς αμάχους και κατοχή ΝΑΤΟικών στρατευμάτων μέχρι και σήμερα. Παράλληλα, οι ΗΠΑ επισείουν απειλές κατά της ΛΔ Κορέας. 2006, Λίβανος: Στρατιωτικές επιχειρήσεις του ισραηλινού στρατού ενάντια στον Λίβανο. 2009, Παλαιστίνη: Οι ισραηλινοί συντελούν εν ψυχρώ μαζική δολοφονία εκατοντάδων Παλαιστινίων στη Λωρίδα της Γάζας. Επικαλούμενοι και πάλι την «καταπολέμηση της  τρομοκρατίας» και με τις πλάτες των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ, ο στρατός του Ισραήλ δολοφόνησε  εκατοντάδες αμάχους, γυναίκες και παιδιά. Η επίθεση αποτελεί την  πιο αιματηρή, συνέχεια της ισραηλινής κατοχής από το 1947. 2011, Λιβύη: Με αφορμή τον εμφύλιο πόλεμο, το ΝΑΤΟ αναλαμβάνει τη διοίκηση των επιχειρήσεων και εισβάλει στη χώρα. 2011, Συρία: Σημειώνονται οι πρώτες συγκρούσεις μεταξύ ομάδων εξοπλισμένων και εκπαιδευμένων από τις ΗΠΑ με τη Συριακή κυβέρνηση. Από τις δυνάμεις αυτές αναδύθηκε «το τέρας» του «Ισλαμικού κράτους». 2013, Μάλι: Γαλλικά στρατεύματα με την υποστήριξη της Αμερικανικής αεροπορίας επεμβαίνουν στο Μάλι. 2014, Ουκρανία – Σήμερα (2022): Εκδηλώνεται πραξικόπημα από ακροδεξιές δυνάμεις και καταλαμβάνεται η εξουσία. Οι νεοναζιστικές ομάδες  στηρίζονταν τόσο από τις ΗΠΑ όσο και από την Ε.Ε. ούτως ώστε να αποφευχθεί το ενδεχόμενο επικράτησης των φιλορωσικών δυνάμεων. Τα παραπάνω σε συνδυασμό με τη μεγάλη στρατιωτικοποίηση της Ουκρανίας με δυνάμεις του ΝΑΤΟ αποτέλεσαν τις συνθήκες ξεσπάσματος του σημερινού πολέμου. Τον τελευταίο μόνο χρόνο οι ΗΠΑ έχουν δώσει στην Ουκρανία 650 εκατομμύρια δολάρια σε πολεμικό εξοπλισμό και υπηρεσίες, ενώ η χώρα κατατάσσεται ως ο 4ος μεγαλύτερος αποδέκτης στρατιωτικής χρηματοδότησης από τις ΗΠΑ (παρόλο που δεν είναι μέλος του ΝΑΤΟ). 2018, Συρία: Με πρόσχημα τη χρήση χημικών όπλων από την κυβέρνηση Άσαντ οι ΗΠΑ εξαπολύουν πυραυλική  επίθεση κατά της Συρίας. Οι ισχυρισμοί δεν επιβεβαιώθηκαν ποτέ και η πρόταση για έρευνα από εμπειρογνώμονες απορρίφθηκε από τις Ηνωμένες Πολιτείες.

Είναι τόσο μεγάλο το δοκίμιο ή αφήγημα του πολέμου και των θυμάτων του,  που έτσι εξηγείται μάλλον γιατί οι Πρόεδροι των ΗΠΑ όπως ο Μπάρακ Ομπάμα, ο Γουίλσον, ο Ρούσβελτ, ο Τζίμι Κάρτερ, αλλά και αντιπρόεδροι όπως  ο Αλ  Γκορ τιμήθηκαν με το Νόμπελ Ειρήνης. Είναι οι γνωστές εκείνες αμερικάνικες βόμβες της «Ειρήνης», του «εκδημοκρατισμού» και του «εκπολιτισμού» των λαών, για τις οποίες κανένας δεν τολμά να πει τίποτα. Είναι και το αναθεματισμένο παγκόσμιο δικαστήριο που τους ανήκει «δικαιωματικά» και ολοκληρωτικά. Όπως επίσης, δικαιωματικά πάντα, τους ανήκει και η απόλυτη ξεφτίλα.

Σημείωση: Η κεντρική εικόνα του κειμένου είναι ο πασίγνωστος πίνακας «Γκουέρνικα» του μεγάλου ζωγράφου Πάμπλο Πικάσο που απεικονίζει τη φρίκη και την τραγωδία από τον βομβαρδισμό της βασκικής πόλης Γκερνίκα στην Ισπανία από ναζιστικά γερμανικά και ιταλικά αεροσκάφη τον Απρίλιο του 1937. Το έργο σήμερα βρίσκεται στο Εθνικό Μουσείο Τέχνης Βασίλισσα Σοφία στη Μαδρίτη. Μια αναπαραγωγή (αντίγραφο) της Γκουέρνικα (μια μεγάλη ταπετσαρία) δέσποζε για πάνω από τρεις δεκαετίες στον τοίχο του διαδρόμου που οδηγεί στην είσοδο της αίθουσας όπου συνεδριάζει το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, προκειμένου να «ευαισθητοποιεί» τους διπλωμάτες για τη φρίκη του πολέμου. Στις 27 Γενάρη του 2003, η ταπετσαρία αυτή με τη Γκουέρνικα στον ΟΗΕ καλύφθηκε με μία τεράστια μπλε κουρτίνα σύμφωνα με το «Art Daily». Ο λόγος ήταν μάλλον ότι ο πίνακας εμφανιζόταν πίσω από τους Τζον Νεγκροπόντε και Κόλιν Πάουελ, καθώς αυτοί προωθούσαν την αμερικανική άποψη ότι έπρεπε να κηρυχθεί πόλεμος κατά του Ιράκ -με τα παιδιά, τις γυναίκες και τα ζώα που απεικονίζει ο Πικάσο να επισημαίνουν ταυτόχρονα τη φρίκη των βομβαρδισμών…(πηγή: Εφημερίδα «Ριζοσπάστης» 6 Φλεβάρη 2003, άρθρο «Στοπ στον πόλεμο κατά του Ιράκ»). Τον Φλεβάρη του 2021 η εν λόγω ταπετσαρία με τη Γκουέρνικα του ΟΗΕ απομακρύνθηκε και ανακτήθηκε από τους κατόχους του (Νέλσον Ροκφέλερ τζούνιορ, της γνωστής οικογένειας Ροκφέλερ -μιας εκ των πλουσιότερων των ΗΠΑ), χωρίς να δοθούν εξηγήσεις. Έναν χρόνο αργότερα (Φλεβάρης του 2022) το αντίγραφο (ταπετσαρία) της Γκουέρνικα  επιστρέφει στην αίθουσα του ΟΗΕ. Στις 25 Φεβρουαρίου 2022 στον ΟΗΕ πρέσβεις από τα ευρωπαϊκά κράτη μπροστά από την ταπετσαρία της Γκουέρνικα φωτογραφίζονται με τη σημαία της Ουκρανίας στα χέρια ως εγγυήτριες δυνάμεις της Παγκόσμιας Οικονομικής τάξης (επί της ουσίας) και όχι φυσικά της Ειρήνης των λαών. Ως γνήσιοι εκπρόσωποι μιας Παγκόσμιας καλοστημένης Σπέκουλας. Το σπουδαίο όμως αυτό έργο του Πικάσο θα στέκεται πάντοτε σαν ζωντανός εφιάλτης πάνω από τα κεφάλια τους, πιο επίκαιρο από ποτέ, καθαρό και ρηξικέλευθο, χωρίς ιδεολογικές υπονομεύσεις και νοθεύσεις νοημάτων από τη μεριά τους, για να τους υπενθυμίζει πως το αιμάσσον σώμα της Παγκόσμιας Ιστορίας των λαών σύντομα θα τους καταδικάσει. Στο μεγάλο δικαστήριο της Συνείδησης.

Βιβλιογραφία

«Αρχεία Κοινότητας Ύδρας», τόμος 1-3. Και «Πατριαρχικόν γράμμα προς Υδραίους -πρόκειται δια τον διορισμόν του δεσπότου Αμβροσίου ως μητροπολίτου Ύδρας, Αιγίνης και Πόρου», τόμος 2, σελ.63.

Αλεξ. Βαμβέτσος «Εισαγωγή εις το ελληνικόν και εκκλησιαστικόν δίκαιον», Αθήναι 1911, σ. 121-162.

Γιάννης Κορδάτος, «Ο Ρήγας Φεραίος και η Βαλκανική Ομοσπονδία», εκδόσεις «Επικαιρότητα»,  Αθήνα 1974, βλέπε κεφάλαιο: «Ο ρόλος του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε'».

Γιάννης Κορδάτος, «Η κοινωνική σημασία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821», Έκδοση Βιβλιοπωλείου Πέτρου Καραβάκου (Δ' έκδοση), Αθήνα 1946.

David Edward Stannard, «American Holocaust», Oxford University Press, 1992.

«Ethical Canons and Scientific Inquiry (Genocide of Native Americans)»

Καρλ Μαρξ «Το Κεφάλαιο», εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Τόμος 1, 2.

Βαρθολομαίος Ντε Λας Κάζας, «Σύντομη ανασκόπηση της καταστροφής των Ινδιών», εκδόσεις Στοχαστής, 2003.

Χρήστος Σκυλλάκος, «1492, Ο Κολόμβος “εισβάλει” στην Αμερική...και καλωσορίζει στην ανθρωπότητα τον καπιταλισμό», «Το Περιοδικό», 20-05-2017.

Εντουάρντο Γκαλεάνο, «Οι ανοιχτές φλέβες της Λατινικής Αμερικής», εκδόσεις Κουκίδα, 2008, (ημερομηνία πρώτης έκδοσης 1971).

Βιβλίο Ιστορίας της Γ' Γυμνασίου, Ενότητα 15, Κεφάλαιο «Αποικιοκρατία και αποικιακοί ανταγωνισμοί».

Eric Lichtblau, «Οι ναζί της διπλανής πόρτας», εκδόσεις Ποταμός, 2016.

Franco Fracassi, «IV Reich» (Τέταρτο Ράιχ).

Γρηγόρης Τραγγανίδας, «Πατριάρχης Ουκρανίας Φιλάρετος: Ο παπάς των ναζί.», «Το Περιοδικό», 13-09-2020.

INFOWAR, Τα θύματα δύο δεκαετιών «πολέμου κατά της τρομοκρατίας» των ΗΠΑ, 10-09-2020.

Jacob Crosse, World Socialist Web Site, «WSWS.ORG», 09-09-2020.

Έκδοση του Μορφωτικού Γραφείου του Κεντρικού Συμβουλίου της ΕΔΟΝ, «70 αιματοβαμμένα χρόνια ΝΑΤΟ».

Εφημερίδα «Ριζοσπάστης», «Στοπ στον πόλεμο κατά του Ιράκ»,  6 Φλεβάρη 2003.