Ξαφνικά, απρόσμενα, ένας φίλος αγαπημένος έφυγε από κοντά μας.

Η πάντα καλοσυνάτη, γελαστή, και συγχρόνως σοβαρή, σίγουρη λαλιά του, δεν θ’ αντηχήσει ξανά.

Με τον Τάκη από παλιά είχαμε, απ’ τα πολύ παιδικά μας χρόνια, φιλία αληθινή.  Τούτο το δέσιμο ξεκίνησε απ’ τα χρόνια τα δύσκολα της Κατοχής, πιτσιρίκια που παίζαμε στην αυλή του 3^ου Δημοτικού. Και συνεχίστηκε και δυνάμωσε στα χρόνια που ακολούθησαν, στο Γυμνάσιό μας εδώ στην Πρέβεζα, στην Αθήνα αργότερα στα χρόνια των σπουδών. Κι η φιλία αυτή έμεινε δυνατή και βαθιά, κι ας βρεθήκαμε πια μακριά ο ένας απ’ τον άλλο. Κι είμαστε δίπλα και σε ώρες δύσκολες και ώρες χαρούμενες. Κουμπάροι γίναμε -και μας στεφάνωσε και βάφτισε την κόρη μας.

Αυτός ο διακεκριμένος επιστήμονας -που ασχολήθηκε και με την πολιτική μόνο από την αγάπη του για τον συνάνθρωπο και την αγωνία να προσφέρει στην πόλη του-  δεν στάθηκε κοντά μόνο στους φίλους. Ειλικρινής, καρδιά άδολη, γεμάτη αγάπη, βοηθούσε κι εξυπηρετούσε πρόθυμα τον κάθε συμπολίτη που χρειαζόταν είτε την ιατρική του συμπαράσταση είτε την οποιαδήποτε άλλη διευκόλυνση μπορούσε να προσφέρει.

Αυτόν τον Άνθρωπο, αυτόν τον φίλο τον αληθινό, αποχαιρετώ με πόνο, με αγάπη.

Ελαφρύ ας είναι το χώμα της πατρικής γης που θα σ’ αγκαλιάσει.

Καλό σου ταξίδι, φίλε αγαπημένε.

Λάζαρος Συνέσιος