Δημοσιεύουμε το ακόλουθο δημοτικό τραγούδι που είναι ο παλαιότερος θρήνος για την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης με αφορμή τη χθεσινή μαύρη επέτειο της άλωσης της Πόλης.

Βρέθηκε σε χειρόγραφό του 15ου αιώνιο και ο τίτλος ήταν: «Ανακάλημα της Κωνσταντινούπολης». Ανήκει στη δεύτερη περίοδο (1453-1821) της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας.

Στην παρακάτω μορφή του δημοσιεύτηκε το 1914 από τον Ν. Πολίτη στην συλλογή του «Εκλογαί από τα τραγούδια του  Ελληνικού Λαού».

Σημαίνει ο Θεός, σημαίνει η γης, σημαίνουν τα επουράνια,
σημαίνει κι η Αγιά-Σοφιά, το μέγα μοναστήρι,
με τετρακόσια σήμαντρα κι εξήντα δυο καμπάνες,
κάθε καμπάνα και παπας, κάθε παπας και διάκος.

Ψάλλει ζερβά ο βασιλιάς, δεξια ο πατριάρχης,
κι απο την πολλή την ψαλμουδιά εσειόντανε οι κολόνες.
Να μπούνε στο χερουβικό και να βγει ο βασιλέας,
φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ’ Αρχαγγέλου στόμα:
«Πάψετε το χερουβικό κι ας χαμηλώσουν τα’ Άγια,
παπάδες πάρτε τα ιερά και σεις κεριά σβηστήτε,
γιατί ‘ναι θέλημα Θεού η Πόλη να τουρκέψει.

Μόν’ στείλτε λόγο στη Φραγκιά, να ‘ρθούν τρία καράβια,
τό ‘να να πάρει το σταυρό και τα’ άλλο το βαγγέλιο,
το τρίτο το καλύτερο, την Άγια Τράπεζά μας,
μη μας την πάρουν τα σκυλιά και μας τη μαγαρίσουν».

Η Δέσποινα ταράχτηκε και δάκρυσαν οι εικόνες.
«Σώπασε κυρα Δέσποινα, και μη πολυδακρύζης,
πάλι με χρόνους, με καιρούς, πάλι δικά μας θά ‘ναι».